Eigenlijk is het halve dorpje gewoon één grote urbex plek. We hadden ons busje iets verderop geparkeerd en de laatste meters naar dit schitterende huis liepen we maar te voet. Onderweg stond het ene na het andere huis leeg. Ze waren weliswaar niet zo mooi aan de buitenzijde maar als urbexer loopt je dan het water toch wel in je mond. Casa da Praça is het oudste huis in Frazão, een klein dorpje in de gemeente Paços de Ferreira. Het herenhuis werd gebouwd in de 17e eeuw en het wordt nog altijd beschouwd als een van de mooiste huizen in de regio waarschijnlijk vanwege het feit dat de bouw van het huis is uitgevoerd in de barokke architectuur. Het behoorde meerdere generaties toe aan de illustere criminele familie Álvares. Op de hoeksteen lazen we de datum 5 maart 1799 maar waarschijnlijk zal het huis nog ouder zijn. Het kapelletje, gewijd aan São Paulo, werd gebouwd in de 18e eeuw. De vroegst geregistreerde eigenaar was volgens internet Manuel Alvares, een bankier, rechter en eigenaar van een tabakszaak. Zijn zoon trouwde met Catarina Barbosa en tot op de dag van vandaag is het huis nog steeds eigendom van de familie Barbosa. Tegenwoordig is het hele huis aan de buitenzijde volledig door de natuur overgenomen. Men is er ooit aan begonnen te verbouwen met de bedoeling er een hotel van te maken maar met de kredietcrisis heeft men de bouw stil gelegd. Gelukkig voor ons want we hebben er weer een pareltje bij (!) GPS-coördinaten onder aan de blog.
Tegenover ons zat zo’n macrobiotisch klankschaalmormel haar nek vol te stouwen met allemaal eiwitrijke gluten en een lactose intolerant symbiotisch veganistisch onbespoten pruimentaartpuntje als toetje toe. Iedere keer als ze een hapje nam keek ze met opgetrokken bovenlip de hele zaak rond zo van:” kijk mij nu eens gezond doen, kijk mij eens deze culinaire hel doorstaan”. Het liefst zou ik haar bij haar kippennekvel pakken en haar gezicht door dat bord met groene drek trekken. Niet vanwege datgene wat ze at maar omdat ze zo verontwaardigd naar mijn spareribjes keek. Zo van:”eet jij nog vlees 🥩?” Man, man. Één keer per week eten bij mijn biologische moeder vind ik al gezond genoeg. Zero fucks voor haar dit jaar.
We zitten hier in Porto. Laten we het daar even over hebben want de Portugezen zelf zijn het er nog niet over eens welke stad nu mooier is. Het kleine Porto of zijn tweemaal zo grote broer Lissabon ? Angelica en ik brachten twee dagen door in deze pittoreske stad. We verkenden te voet de talloze, smalle steegjes en struikelden in ieder steegje wel over een uitstekende straatklinker. We brachten de eerste dag in de stad door rondom de Ribeira terrasbuurt langs de Douro en al zijn trappen. Angelica heeft nu eindelijk de techniek onder de knie hoe ze tijdens het traplopen moet ademen zodat ze boven kan komen zonder staan te hijgen als een Belgische trekhengst. Via die trappen kwamen we op talloze uitkijkpunten over de stad, genaamd “Miradouros” in Portugees. We zagen de belangrijkste bezienswaardigheden op loopafstand van kerken tot kathedralen. Jammer alleen was het moeilijk vinden van een parkeerplek voor ons busje maar daar hadden we ons al op ingesteld dat dat een eitje zou worden.
Half Rabbit
Deze gigantische sculptuur van afval is de kritiek van kunstenaar Bordallo II op de verspilling van de samenleving.
Pastelkleurige huisjes aan de Douro-rivier
De perfecte plek is eigenlijk op de ‘verkeerde’ stek. Ik zal het uitleggen. The place to be is natuurlijk de noordzijde van de Douro. Maar wil je het uitzicht hebben van wat onderstaande foto’s laten zien dan moet je dus aan de zuidzijde van de Douro een tafeltje reserveren. Wij zaten bij Restaurante Cais do Bacalhau in de kunstenaarsbuurt Wow en daar aten we een kilo Bacalhau voor nog géén drie tientjes. En of het te pruimen was ! Héérlijk ! Bacalhau is eigenlijk een gezouten en gedroogde kabeljauw. Op de Antillen noemen ze het Bakkeljauw. Omdat wij het vroeger verkeerd verstaan hebben noemen wij het kabeljauw 🤦🏻♂️
NOW- kunstenaarsgebied zuidzijde Douro. Kijk het treintje op de vrug. Restaurante Cais do Bacalhau helemaal rechts (gele gebouw)Ribeira buurt.Ribeira buurt.Ribeira buurt.Bacalbau (kabeljauw op zijn Portugees)Heerlijk wijntje voor the queen 👸.
Luís I brug
De meest beroemde brug van Porto is de Ponte Dom Luis I. De brug bestaat uit twee wegdekken die 44 meter boven elkaar liggen. Het bovenste dek, met prachtig uitzicht over de stad en de rivier, is voor de metro en voetgangers. Op het onderste dek rijden de auto’s. Ook is er een smalle strook waar je kunt wandelen. De Ponte Dom Luís I is rond 1880 gebouwd door de Belgische Théophile Seyrig, een voormalig leerling van Gustav Eiffel. De brug is vernoemd naar de toenmalige koning van Portugal.
Foto genomen vanaf I Cais da Ribeira.Foto genomen vanaf de kathedraal.
Cais da Ribeira
We vermeden hier de restaurants en bars op de kade, de prijzen liggen hier namelijk (veel) te hoog. Het is er wel gezellig druk en het is een beetje zien en gezien worden. Vanaf de terrassen troggelen de jonge meiden hun date een drankje af om vervolgens op instagram met hun dure drankje indruk te maken op de jongen die ze écht willen hebben. Diegene die hun drankje betaald zie je natuurlijk niet terug in hun hele love, live, laugh-verhaal. Ja beste mensen, zo gaat dat op vandaag.
I Cais da Ribeira, promenade aan de Douro.
Porto Old town
Angelica en ik liepen door de op een na grootste stad van Portugal, een moderne metropool met 210.000 mensen, maar the place to be is nog steeds de middeleeuwse oude stad Porto Ribeira. We begonnen aan de Ribeira-promenade bij de Douro, draaiden onze rug naar de rivier en dan gewoon verstand op nul en trapjes klimmen. Op deze manier bezochten er Old Town op de simpelste manier. Toen we slechts een paar straten van de drukte van het plein verwijderd waren werd het ineens rustig en leek het wel of we een paar eeuwen terug in de tijd waren gestapt. Er lag nog geen klinker recht, alles was schots en scheef en de lak op de kozijnen was overal verweerd. Héérlijk !!
São Bento treinstation. Porto Old town.Een insta-poppetje bezig met haar business. Kruidenier A Pérola do Bolhão.Teatro Sá da Bandeira.Porto Old town.El gato de Cobalto gemaakt door de Spaanse kunstenaar Liqen.
De kathedraal De Sé
Aan de kathedraal de Sé van Porto hebben ze in totaal zes eeuwen gesleuteld waardoor zij qua stijl een mix van romaanse, gotische en barokke elementen is geworden. Toen we op toren en de kantelen stonden dachten we dat we in een middeleeuwse burcht stonden. In die tijd was dat ook nodig want een deel van Portugal was toen veroverd door islamitische Moren en die hakten je kop er af als ze je zagen.
Porto van boven
Igreja de Santa Clara
We hebben even moeten zoeken en zijn er tweemaal langs gelopen. Enigszins verstopt tegen de oude stadsmuren van Fernandinas ligt de kerk van Santa Clara. Een politieagent wees ons de weg en via een sellie binnenpleintje kwamen we terecht in een van de mooiste kerken van Porto. Vooral de binnenkant van de kerk is spectaculair mooi. Prachtig houtsnijwerk, vergulde versieringen, prachtige zuilen, sjonge jonge wat kan Barok mooi zijn.
Kerk van Sint Ildefonsus
De kerk van Sint Ildefonsus is een rooms-katholieke kerk gelegen in de buurt van het Batalha-plein.
Iglesia de San Antonio de los Congregados
Camara municipal in historisch centrum Porto.
Igreja dos Carmelitas
Livraria Lello
Hier kwamen we alleen binnen met een online ticket. Wisten wij veel. Snel op internet ! De wereldberoemde boekenwinkel was tot 21:30u open. Helaas werd de kaartverkoop om 17:30u gestopt. Het was 17:33u. Arghhhhh……. Deze hebben we dus moeten skippen. Maar om te laten zien hoe mooi deze boekenwinkel is enkele foto’s van internet geplukt. Zo jammer dit 🥺.
Praça de Gomes Teixeira
Onze camping voor twee dagen.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂
