Amiens 🇫🇷

Angelica had helaas geen verlofdagen meer dus deze roadtrip ging ik mijn eentje doen. Niemand om tegen aan te kletsen en alleen in bedje knorren. Het zou wel even wennen worden en ik zou haar zeker gaan missen 😢.

Amiens in Noord-Frankrijk was tot vorige week niet helemaal bij mij bekend want ik had er zelden iemand over horen spreken. Ik besloot er heen te gaan want hier stond o.a. het huis van Jules Verne, de ontdekker van de science-fiction in 1850 (!).

Niet alleen de prachtige kathedraal maar ook het leven langs de oevers van de Somme met allemaal die terrasjes die er heel aanlokkelijk uit zagen, verwonderden me in positieve zin. En natuurlijk verkende ik de bijzondere wijk Saint-Leu die eigenlijk op een eiland in de rivier de Somme ligt. Wat een leuke, kleurrijke huisjes ! Het stadje ligt op een kleine vier uur rijden van Limburg dus een of twee overnachtingen zijn wel nodig 🧳 voor als iemand een lang weekend hier heen wilt komen.

Jules Verne house

De zuidafrikaanse schrijver J.R.R. Tolkien (Lord of the Rings) werd geboren toen zijn collega Jules Verne met pensioen ging. Het kan eigenlijk niet anders dan dat hij qua fantasie beïnvloed moet zijn geworden door laatstgenoemde. Jules Verne schreef verhalen die vooral in de 19e eeuw heel veel gelezen werden. Hij was in die tijd heel populair wat waarschijnlijk kwam door het fantastische karakter van zijn boeken. 

Daarnaast stond hij vooral bekend als de schrijver die ‘de toekomst voorspelde’ al wilde hij daar zelf niets van weten. Hij schreef een boek over een reis naar de maan die pas 100 jaar later voor het eerst gerealiseerd zou worden. Zelfs de lanceerplek Florida werd door hem benoemd (!). 

Verder voorspelde hij langeafstandsreizen door de lucht (uitvinding vliegtuig was pas in 1903) in luchtballonnen en tochten van onderzeeboten onder het poolijs. Hij was op de hoogte van de ontwikkeling van de nieuwste technieken en hij zette zijn kennis in om fantastische verhalen te schrijven. 

Jules Verne woonde een belangrijk deel van zijn leven in Amiens. Zijn voormalige woonhuis dient nu als museum. Je komt hier alles te weten over zijn leven, ideeën en belangrijkste werken. Je kunt zelfs een replica zien van de beroemde Nautilus onderzeeër. Hierin voer kapitein Nemo uit Jules Vernes boek “Twintigduizend mijlen onder zee”.

In dit huis woonde Jules Verne van 1882 tot 1900. Het is nu een museum geworden.
Woonkamer.
Muziekkamer.
Zolder.
Zijn schrijftafel.
Zijn wereldreis van zes maanden.
Zijn hutkoffer.
Theekamer.
Entree huis.

Cirque Jules Verne

Sinds 1889 worden in dit circus niet alleen circusvoorstellingen gehouden, maar ook toneelstukken en concerten.

Notre-Dame van Amiens en het hoofd van Johannes de Doper

Het doel van de bouw van de kathedraal was om het hoofd van Johannes de Doper in te bewaren. Na de vierde kruistocht in 1206 zou dat hoofd worden meegenomen uit Constantinopel maar ergens onderweg raakte het kwijt. Hoe vaak gebeurt zo iets. Het is de grootste gotische kathedraal van Frankrijk en behoort met die van Chartres, Reims en Bourges tot de echte  gotiek. Sinds 1981 staat de kathedraal op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Wéér ene afgevinkt.

Quartier du quai Belu

Vroeger heette deze kade Rue de la Queue de Vache, oftewel straat van de koeienstaarten. Hier kwamen de koeien wat water drinken omdat ze met hun bek net bij het water konden. Nu is de Quai Bélu de plek voor de inwoners om wat te drinken of ‘s avonds te dineren. Alle restaurantjes hebben een prachtig terras aan de waterkant. Hier is het goed toeven, elk moment van de dag.

De wijk Saint-Leu

Wat een leuke buurt is Saint-Leu! Volgens de Fransen is dit het Venetië van het noorden. Net als wij die titel geven aan Giethoorn. Saint-Leu is gesticht in de middeleeuwen. Diverse aftakkingen van de Somme doorkruisen het gebied. De wevers, ververs en leerlooiers produceerden hier hun spullen. De energie kregen ze van alle molens in de wijk.

Horloge Dewailly et Marie-sans-chemise

De fraaie Dewailly klok viel me gelijk op bij het pleintje tussen de Rue Dussevel en Rue des Sergents. Het is een klok in rococostijl. Maar onder de klok zag ik een bijzonder Mariabeeld wat met ontbloot bovenlijf was afgebeeld. De onthulling van het beeld eind 19e eeuw zorgde voor een enorme rel in de stad.

Musée de Picardie

Na het Louvre en Musée d’Orsay in Parijs is dit museum een van de belangrijkste musea buiten de hoofdstad. Het Louvre heeft ook als voorbeeld gediend bij de bouw in 1867. De collectie is groot en bevat vier thema’s: archeologie, de middeleeuwen, schone kunsten en moderne kunst. Zeker de buitenzijde, de entree en de grote zaal zijn indrukwekkend ! 

Ik val helemaal weg in het geheel.

Tombe de Jules Verne Cimetière de la Madeleine

De begraafplaats van Amiens ligt zo’n 8 minuten rijden van het centrum van de stad. Je kunt de auto gratis parkeren op GPS: 49.9133563, 2.2815138. Het was in de 19e eeuw de begraafplaats voor de rijkeren en edellieden van de stad. Zij liggen begraven in indrukwekkende en kunstzinnige graftombes. Hier zag ik dus ook het graf van Jules Verne. Het lijkt er op alsof hij uit zijn tombe wilt ontsnappen. Het grafdeksel ligt namelijk op zijn rug. Daarnaast zag ik veel graven van  militairen die sneuvelden bij de bombardementen in 1944. De begraafplaats ligt in een heuvelachtig en bosrijk gebied met veel vogels. Lijkt me heerlijk om hier te liggen. 

Toen Jules stierf kreeg hij een ware staatsbegrafenis.
Met de zerkdeksel op zijn rig lijkt het alsof Jules uit zijn graf wil ontsnappen.
Openstaande graftombes.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Ein bisschen bi schadet nie

Op 6 mei 1992 overleed Marlene Dietrich op 90-jarige leeftijd in haar appartementje in Parijs na vanaf haar 75e als een kluizenaar geleefd te hebben. Ze werd begraven in haar geliefde Berlijn bij haar familie. Ze is ter aarde besteld op Friedhof III in de wijk Friedenau. Op haar steen staat haar artiestennaam en de tekst “Hier steh ich an den Marken meiner Tage”. De uitspraak ‘ein bisschen bi schadet nie’ komt uit haar mond. Ze was bisexueel.

The sky is the limit

Vlak voor haar 30e en vlak voor de winst van de Nazi-partij NSDAP verliet ze haar geboorteland Duitsland om haar carriére in de VS een boost te geven. Grote bekendheid kreeg Dietrich met haar rol als revuezangeres Lola in de film Der blaue Engel, één van de meest tijdloze films ooit gemaakt. Tijdens de Tweede Wereldoorlog genoot ze populariteit onder de soldaten van zowel de geallieerde als Duitse troepen. Ze werd door Hitler gevraagd terug te keren naar Duitsland. Hij zag in haar het toonbeeld van de Duitse vrouw. Maar ze weigerde. Ze verafschuwde alles waar Hitler voor stond.

Terug naar Duitsland

Bij haar terugkomst in Duitsland waren er incidenten waarbij ze bespuwd en als verraadster uitgescholden werd. Tijdens één concert gooide iemand een ei tegen haar hoofd. Haar reactie luidde: „Ik laat mij niet door een blonde nazi van het podium jagen.“

Graf

Ze kwam er openlijk voor uit biseksueel te zijn. “Ein bisschen bi schadet nie” is een uitspraak van haar. Dietrichs dochter Maria Riva publiceerde na haar moeders dood een onthullend boek over haar moeder waarin de schandalen, het drank- en drugsmisbruik werden beschreven. Nu ligt ze hier in Berlijn in de wijk Friedenau. Het graf wordt onderhouden door de stad Berlijn. Ik ben van mening dat een wereldster als zij een mooier graf verdiend heeft. Maar misschien tekent het ook wel de eenvoud waarin ze de laatste 15 jaar van haar leven geleid heeft: als een arme kluizenaar.

Heerlen

Na de bevrijding op 17 september wordt de Royal gebruik door de Amerikanen. Heerlen is in de periode van einde september tot augustus 1945 een Restcentre (een rustplaats waar Amerikaanse soldaten van het front een paar dagen mogen komen uitrusten en vertier zoeken). ’s Nachts wordt de theaterzaal gebruikt voor verhoor van krijgsgevangenen en overdag en ’s avonds vinden er grote shows plaats met beroemde artiesten als Marlene Dietrich en Bob Hope. Als in 1945 ook de rest van Nederland bevrijd wordt, keert Royal terug naar het leven van alledag.

GPS graf 52.476368026539014, 13.321762064134914
In het rood gemarkeerde bolletje hangt de plaquette die te zien is op de foto hieronder.
Tot 1908 beleefde zij haar jeugdjaren op de Potsdamerstraat 116, waar een klein monumentje, aan de muur, daaraan herinnert.
De Royal bioscoop in Heerlen tijdens de Duitse bezetting. Marlene trad hier op in 1945.

De kleurrijkste begraafplaats ter wereld, Chichicastenango

De begraafplaats

We moesten even bergop lopen want op de heuvel voor onze neus lag een van de kleurrijkste begraafplaatsen ter wereld. Onze begraafplaatsen doen meestal grauw aan maar volgens de Maya-traditie wordt de gang naar het hiernamaals begeleid door een regenboog van kleuren. In pastelkleuren geschilderde kruisen staan zij aan zij. Voor mijn neus werd wierook, alcohol en af en toe een kip aan de overledene “geofferd”. Die kip kochten ze dan levend op de markt en op de offerplek werd de kip meteen de nek omgedraaid. Hatseflats. Niet leuk om te zien maar hier koken ze dan weer geen mosselen levend. De kleuren van de graven hebben ook een betekenis. Zo geven witte graven zuiverheid aan. De graven van moeders zijn turquoise geschilderd. Graven van opa’s hebben een gele kleur om aan te geven dat de gouden zon de mensen zal beschermen. Soms hebben de graven een random kleur, gewoon omdat de overledene dat kleurtje graag wilde en nog even vlak voor “vertrek” dit meldde aan de nabestaande in spé.

De aangrenzende markt

Op de grootste markt van midden-Amerika probeerden Maya-verkopers kleurrijke dekens, sjaals, geweven dekens en hangmatten te verkopen. Overal op het marktplein stonden marktkraampjes met heerlijk geurende gerechten uit de lokale keuken. Op zaterdag en dinsdagavond komen families uit het hele land al naar deze markt om hun kraampje in te richten. Ze slapen onder de blote hemel om de dag erna fit aan de slag te kunnen. Ook zag ik veel dieren die te koop werden aangeboden. Voor ons Europeanen is het zielig een kip te zien die zijn kop uit een mand steekt. Denk dan meteen even aan onze legbatterij kip. Dan wordt het al een stuk minder zielig 🤔😉. De lokale bevolking was erg vriendelijk maar af en toe moest je goed op je spullen passen want jatten doen ze hier ook.

Oorlogsmuseum Overloon

Gigantische legpuzzel

Eindelijk een regenachtige dag om naar de gigantische legpuzzel van 2000 stukjes bommenwerper te gaan kijken in het oorlogsmuseum in Overloon. Hier zetten professionals de overblijfselen van de 4-motorige Lancaster welke was neergestort op 5 maart 1945, weer in elkaar. Met een enorme kracht heeft de bommenwerper zich destijds frontaal in een drassig weiland geboord. Na de crash is het toestel volledig weggezakt in de grond tot een diepte van zes meter. Alle zeven bemanningsleden zijn om het leven gekomen. Als je er voor staat zie je als het ware een plat silhouet van het toestel. Maar wel heel herkenbaar.

Detail op typemachine

Als je even inzoomt op de toets met het cijfertje 5 dan zie je erboven het SS-teken staan. In die tijd waren Duitse typemachines standaard voorzien van dit teken.

Vluchten naar Engeland

Op 12 mei slaagden Juliana, Bernhard en hun kinderen Beatrix en Irene erin met een gepantserde geldwagen van De Nederlandsche Bank Ijmuiden te bereiken en in te schepen voor Engeland.

Foto van vroeger

Grootmoeders tijd

Boodschappen doen zoals in grootmoeders tijd: dat gevoel kreeg ik toen ik voor deze glazen kasten stond. Ik waande me even terug in vroegere tijden bij het zien van producten die 80 jaar geleden gewoon verkrijgbaar waren bij kruidenierszaakjes

De fietsbrug die dwars door het museum loopt

Gezondsheidsmaatregelen na bordeelbezoek

Om er voor te zorgen dat je anderen niet besmette waren er regels opgesteld voor soldaten die naar de hoeren waren gegaan.

Infanterist op de fiets

Nederland had tijdens de mobilisatie twee regimenten Wielrijders. Het aantal infanteristen op het rijwiel (en op de motor) kwam op ongeveer 5600 man te staan. Op sommige fietsen waren automatische geweren en zelfs lichte kanonnen gemonteerd.

De LARC-60

Het voertuig kon met lading of personeel (200 soldaten) van een zeeschip door de branding naar de kust varen en daar op het strand de weg vervolgen naar depots in het achterland. De wielen zijn drie meter in diameter. Kijk maar hieronder op de afbeelding.

Velddouche
Binnenzijde North American B-25 Mitchell bommenwerper

Duitse begraafplaats Ysselsteyn

Nergens liggen in Nederland zoveel doden uit de Tweede Wereldoorlog bij elkaar als in het Limburgse dorp Ysselsteyn. In Margraten zijn 8300 soldaten begraven. Hier liggen 32.000 Duitse soldaten en 550 foute Nederlanders (NSB-ers). Vier keer zoveel. Toch is het vrij onbekend. Het kerkhof is een plek die bewust uit de publiciteit is gehouden. Duitse soldaten, Nederlandse SS’ers en Landwachters vonden daar hun laatste rustplaats. Te pijnlijk voor Nederlanders, maar ook uit angst voor de komst van neonazi’s. Openbaar vervoer stopt er niet en er is nauwelijks bewegwijzering. Ook zijn er een vijftal graven van Turkmenen die voor de Duitsers vochtten. Zij verkrachtten in 1944 het dochtertje van een boerengezin uit Noord-Holland. Hiervoor werden zij door de Duitsers ter dood veroordeeld en geëxecuteerd. Misschien liggen hun beulen ook wel hier ?!

Ook liggen er 1400 kindsoldaten begraven. Ze waren 17 jaar of jonger. Er liggen minimaal 43 kinderen jonger dan 16 jaar. Als ik een dwarsdoorsnede zou maken van wat ik vandaag heb gezien dan komt de gemiddelde leeftijd van de mensen die hier liggen uit op 21-24 jaar. Ik dacht even wat ik zelf deed met die leeftijd. Kroeg in, kroeg uit…..🍺

17 jaar en sneuvelen voor het vaderland.

Ook is er een graf van een ver familielid van prins Bernhard: Egmont Prinz zur Lippe Weissenfeld (1918). Hij was een held van de Luftwaffe, omdat hij 51 geallieerde tegenstanders uit de lucht had geschoten.

Dodenstad Montjuïc…

Barcelona

Ik parkeerde mijn huurautootje vlak voor de ingang van het kerkhof en keek de steile flank van de berg omhoog. Zoveel mooie witte graven die uitkeken over de elegante metropool Barcelona en haar voorsteden, aanbeden door bijna 7 miljoen inwoners en daarbij de tweede grootste stad van Spanje. Daarachter lag de mooie magisch blauwe Middellandse zee. “Uiteindelijk eindigen alle Barcelonezen met uitzicht op zee”,wordt wel eens gegrapt. Op deze zonnige dag waarbij je bijna moest vechten om een terrasstoel besloot ik eens wat anders te doen dan de meeste mensen die naar Barcelona gaan. Het bezoeken van dit mooie kerkhof lijkt een tikkeltje creepy maar ik had al snel in de gaten dat ik niet de enige was. Daarbij heb ik een kerkhoven tik. Overal waar ik kom glip ik een begraafplaats naar binnen.

Kerkhof van Montjuïc

Ik liep helemaal naar de top waar een crematorium uit de Romeinse tijd stond en ik was helemaal bekaf van het trappen lopen en het klimmen. Ik had de keuze uit drie verschillende routes :een artistieke, een historische en een combinatie van de twee. De artistieke route bracht me langs 40 graven met grote artistieke waarde. De historische route leidde me langs 48 graven van beroemde personen, zoals de kunstenaar Joan Miró, FC Barcelona-stichter Joan Gamper en de architect Ildefons Cerdà. Verder zag ik het massagraf “Fossar dela Pedrera” waar meer dan 4.000 slachtoffers van de burgeroorlog begraven liggen.

Hoe kom je daar ?

In totaal telt dit kerkhof meer dan 150.000 graven, mausoleums en asurnes. Het duurde ongeveer vier uur om de hele begraafplaats te bezoeken. Niet alleen de meest pompeuze graven zijn de moeite waard, ook de grafnissen en de begraafplaats op zich, gelegen op een prachtige plek, omgeven door veel groen en met een fantastisch uitzicht, maken van de begraafplaats van de Montjuïc een geweldige bezienswaardigheid. Leuke bijkomstigheid is dat het gratis is. Wil je deze plek ook eens bezoeken toets dan in google maps de volgende cijfers: 41.3524673, 2.1536365. Je kunt ook de bus nemen vanaf Plaça de Catalunya: busje 21 of 107.

Cemetery King Size Dick

“Houd je doekje voor je mond”: beet de monnik zijn pupil toe toen hij zich over het stervende lichaam van de plaatselijke scharenslijper boog. Net op dat moment kwam het stervende lichaam met een droge hoest weer even tot leven. Het was te laat. Kleine bacteriën drongen door in de mond van de 18-jarige monnik Andulf. Hij werkte net twee weken in de leprozerie de Melatenhof in Keulen. Snel spoelde hij zijn mond met bier op advies van zijn leermeester. Hierna moest hij 30 dagen wegblijven van anderen om verdere verspreiding te voorkomen. Was hij besmet met deze rare ziekte ? Zou hij binnen nu en twee jaar klauwhanden of stompvoeten krijgen ? Zou hij blind worden zoals vele andere monniken die hier werkten ? Sinds de Arabieren in 1056 delen van Spanje hadden bezet had lepra kans gezien west-Europa binnen te dringen. Miljoenen mensen raakten sindsdien invalide. Anno 2021 is er nog steeds géén vaccin. Nederland telt per jaar 5-10 Leprapatiënten die de ziekte hebben meegenomen uit het buitenland.  De melaatsen die in de 12e eeuw stierven in deze leprozerie werden begraven op het kerkhof waar we vandaag waren. Wel liefst 55.000 graven zijn in dit mooie park van bijna 90 voetbalvelden groot, te bewonderen. Je kunt gerust je boterhammen meenemen want je bent hier wel een paar uurtjes zoet. In de derde grootste stad van Duitsland met bijna drie keer zoveel inwoners als Amsterdam ligt een grote groene oase van rust. Door één van de acht ingangen wandelden we het park binnen. Hier was weinig deutsche structuur te herkennen want buiten de rechte hoofdpaden heb je ook veel kleine paadjes tussen de graven door. Veel graven liggen verstopt achter dichtbegroeide struiken of bomen. Overledenen zijn niet alleen onder een stele, een zerk of in een graftombe begraven maar sommigen liggen gewoon onder een dikke kei of onder een hoopje aarde. De arme sloebers liggen aan de buitenzijde van het immens grote kerkhof. De notabelen en rijkeren hebben mooie praalgraven en liggen dicht bij het kruispunt van de twee hoofdwegen van het park. We vonden het raar dat er complete gezinnen met kleine kinderen of verliefde jongeren hand in hand rondliepen. Gewoon, ter ontspanning. Het is dan wel een kerkhof maar de mensen in Keulen zien het meer als een gigantisch park waar je gewoon een wandeling maakt en je kleine kinderen leert fietsen. Er zijn ook hele bijzondere graven. Zo zijn de baby-en kindergrafjes uitbundig versierd met speelgoed in alle kleuren. Maar er zijn ook grappige grafteksten te lezen zoals die van de “Familie KING SIZE DICK”. Ook zagen we een graf met allemaal vlaggetjes boven een fraai uitgedost hoopje aarde van waarschijnlijk een heel geliefd iemand vanwege het feit dat ze hem de König der Körnerstrasse noemden. Kortom: houd je zoals ik méér van kerkhoven dan van stijve babyborrels dan is dit je plek.