Eating cuy (Guinea pig)

Eating Guinea pig in Ecuador

The guinea pig also known as cavy is despite their common name not native to Guinea, nor are they closely biologically related to pigs, and the origin of the name is still unclear. They originated in the Andes of South America and they were originally domesticated as livestock, as a source of food, and continue to be. I can’t say it was very tasty but it was a good meal. It was very greasy. That’s why I got gloves on while eating. Let’s have a look in the kitchen.

Schokland

Schokland was wel een aparte ervaring: we liepen over een stuk land wat vroeger gewoon zee was. Midden in de Noordoostpolder ligt hét mysterie: het voormalige eiland Schokland. Een archeologisch monument vol prachtige bodemschatten. Een plek tussen land en water, waar eeuwenlang mensen woonden. Altijd in strijd met de natuur en daarom op de Unesco Werelderfgoedlijst. Ooit lag Schokland net zoals Urk midden in de woeste Zuiderzee, die grote delen van het eiland wegsloeg. Ondanks het dreigende water en de armoede woonden er mensen. Van de prehistorie en de middeleeuwen tot in deze tijd. In principe liepen Angelica en ik dus over de bodem van de Zuiderzee. Gewoon even lekker in het gras gaan zitten en erover nadenken. Machtig mooi ! Er ligt ook een restaurantje waar je even een pot bier kan nemen. Helaas was deze dicht tijdens de Corona-tijd.

IMG_7471
IMG_7472
Schokland vroeger in de Zuyderzee. Links ernaast ligt Urk. Toen ook een eilandje.
IMG_7473
IMG_7474
IMG_7741
IMG_7742
IMG_7743

Hanzestad Hattem

Het eerste stadje wat we aandeden was Hattem. Hattem was vroeger een stad die tot de Hanze behoorde. De Hanze was een verbond tussen Duitse en Noord-Europese handelssteden van de 13e tot de 18e eeuw. Door samen te werken in een verbond probeerden deze steden hun handel te beschermen en uit te breiden. Er waren ongeveer 200 steden lid van de Hanze. Hattem is omringd door de prachtigste natuurgebieden, uitgestrekte uiterwaarden langs de IJssel, de bosrijke Noord-Veluwe en het polderlandschap in het noorden. In de binnenstad zijn veel authentieke smaakwinkeltjes en heerlijke terrassen. De bekendste illustrator Anton Pieck was ook zeer gecharmeerd van Hattem en deed aan de oevers van de Ijssel veel ideeën op. Net dit soort stadjes vinden wij erg leuk omdat ze typerende huisjes hebben. Deze stadjes hadden door hun beschermde handel net wat meer geld te besteden dan andere steden. Dit zie je goed aan de architectuur. Het leuke aan dit stadje vonden we dat ze de gebouwen in de oorspronkelijke staat hebben weten te houden. Zeer zeker een bezoekje waard.

IMG_7420
De Dijkpoort uit 1400 (rijksmonument)
IMG_7421
Grote of Andreaskerk uit het jaar 1225 (rijksmonument)
IMG_7423
IMG_7424
IMG_7426
IMG_7427
IMG_7430
IMG_7432
De Fortuin, een poldermolen uit 1816 (rijksmonument)
IMG_7434
IMG_7436
Gepleisterd pand met verdieping en met pannen gedekt zadeldak, evenwijdig aan de straat 16e eeuw (rijksmonument)
IMG_7437
IMG_7438
Raadhuis 16e eeuw (rijksmonument)
IMG_7439
Kaart_Hanzesteden_en_handelsroutes

Ecuador rondreis

La Mitad del Mundo, Quito

Als je ooit op de evenaar wilt staan, waar kun je dan beter heen gaan dan Ecuador? In het Spaans betekent zelfs het woord “Ecuador” immers “evenaar”. Het probleem is echter dat er twéé evenaars zijn in Ecuador. La Mitad del Mundo (het midden van de wereld) waar het enorme equatoriale monument ligt staat helemaal niet op de evenaar. De echte evenaar ligt op ongeveer 250 meter afstand er vandaan. Een Franse expeditie markeerde in 1736 helaas de verkeerde plek. In die tijd had je geen GPS maar in principe zaten ze er niet ver naast. Helaas had de Ecuadoraanse regering La Mitad del Mundo al op de huidige plek gebouwd om toeristen te lokken. Het is een bijna 30 meter hoog monument dat mwoah interessant is en een klein museum bevat over de etnische culturen van Ecuador. Óók kun je er leuke natuurkundige proefjes doen. De échte evenaar ligt in het Inti Nan-museum. Leuk om even te bezoeken maar geen  tranen in mijn ogen.

1
2
3
1
3
4

Blue House hostel, Quito

Ik verbleef een aantal dagen voor 9 euro per nacht in het Blue House Hostel. Een jeugdherberg in het beste uitgaansgebied van Quito, een paar blokken van het plein Foch, met gemakkelijke toegang tot de bezienswaardigheden van de stad. Het huis werd 60 jaar geleden gebouwd en hier zetelde vroeger de ambassade van Colombia. Naast een bar waar ik genoeg bier kon drinken was er een barbecue en een biljart zodat we ’s avonds met de mannen een balletje konden stoten. We sliepen met 8 man op een kamer in eigenlijk te kleine houten bedjes. Aan het einde van de straat was een klein eettentje waar je voor 1,40 euro een bonenontbijt of een bonenlunch met kippenpoot kon nuttigen. ’s Avonds ging ik naar het Foch-plein. Hier was altijd wel iets leuks te doen en superveilig ! Op iedere hoek van de straat stond een gemaskerde soldaat met een uzi in de aanslag haha. Zo rond de zonsondergang nam ik een taxi om iets te gaan drinken bij Cafe Mosaico, op de rand van de Itchimbia-heuvel. Hier bestelde ik  Canelazo , een lokaal drankje met kaneel, suikerriet en 45% alcohol. Niet lekker maar wel een warm gevoel in mijn buik.

1
2
3
1
1
Café Mosaico, machtig mooi uitzicht over Quito
1
Foch Plaza
6
2
De hoofdstad Quito, een stad van 70 km lang tussen de bergen.

Mamma Clorinda, Quito

De vader van mijn vriendje op de basisschool in Nuth had hem ooit verteld dat zijn cavia liefdevol ingeslapen  was, en dat het rood aan zijn neusje het spul was waarmee de dierenarts dat had gedaan. De cavia was op, oud en had zijn pootje gebroken. Dus in die zin was het echt wel klaar. Maar mijn vriendje en ik waren er dus jaren later achter gekomen dat hij de cavia dood gegooid had tegen de schutting. In de jaren ’80 werd iedere gulden drie keer omgedraaid. Wat je zelf kon oplossen werd zelf gedaan. Deze jeugdgedachte over die cavia kwam bij me op toen ik de cavia’s bij restaurant Clorinda zag rondrennen in een kooitje achter de keuken. Ik mocht er ene uitkiezen. Niet lang erna zou hij gedood worden en op mijn bordje belanden. Voor veel mensen en “no go”. Maar ik als vleeseter zag er niet zo’n probleem in. Ik mocht zelfs even in de keuken meekijken hoe de cavia werd bereid. Met plastic handschoenen aan at ik hem op. Cavia-vlees is heel vettig. Vandaar. In Ecuador noemen het gerecht ook wel Cuy of Guinee Pig. Het filmpje van de rondleiding door de keuken tijdens de bereiding van een Guinee Pig zie je hieronder.

2
3

Cotopaxi Nationaal Park

Met de mountain-bikes boven op het busje geladen vetrokken we naar het Cotopaxi Nationaal Park. Waar ik ook was in het park, ik keek vrijwel altijd tegen de kilometers hoge vulkaan aan. De laag sneeuw op de top weerkaatste de zon en stak op een heldere dag scherp af tegen de blauwe lucht.Het wandelpad rondom het meer Laguna Limpiopungo was erg populair en een makkelijke route om te fietsen met de mountainbike.12andes_cotopaxi4578

Otavalo markt

Om 06:00u opgestaan om op tijd op de grootste markt van zuid-Amerika te zijn (in Otavalo). Drie keer over moeten stappen. Maar uiteindelijk na een busrit van 4 uur hier aangekomen. Nu eerst een burito van 3$. Je moet hier écht moeite doen om 20$ per dag op te maken 321IMG_6688IMG_66872

3
Mijn reis door Ecuador. In totaal 1700 km exclusief het bezoek aan de Galapagos-eilanden

Cuenca

Eerlijk is eerlijk, het hoogtepunt van Cuenca is eigenlijk de charme van de stad zelf. De combinatie van het koloniale centrum, groene parken en de rijke cultuur, maakten de stad voor mij een aantrekkelijke bestemming. Het is vooral een aanrader om in de namiddag door het centrum te lopen, omdat het zachte middaglicht en de schaduwen dan voor mooie plaatjes zorgen. Daar moet ik dan wel bij vermelden dat het drukke verkeer van maandag t/m vrijdag en de blauwe stadsbussen met hun zwarte uitlaatgassen, nog steeds de rust en zuivere lucht verstoren.

Nu twijfel ik of restaurant Katerschmaus in Berlijn of restaurante Cositas in Cuenca de leukste aankleding heeft.  

Devils nose (Nariz del Diablo) in Rio Bamba

Hier in de Ecuadoriaanse Andes hebben ze natuurlijk ook dames van lichte zeden.  Van die hele kleintjes dan wel. Hun kleine borstjes bedekt met zo’n fel gekleurde mantel. Met en zonder panfluit. Logisch. Mensen, laten we eerlijk zijn. Sex is ook lekker. Als ze wat zouden verzinnen wat nóg lekkerder was zou ik het wel erbij blijven doen. Terwijl ik in Alausi wachtte op het treintje zaten een aantal hoeren me verlekkerd aan te kijken.  Voor zo’n blanke boy konden ze gemakkelijk het dubbele vragen. Ene was toch al richting de 70. Ze maakte van die grappige bewegingen met haar lippen en er verscheen zo’n op-en neergaand bultje in haar linkerwang.  Alsof ze wilde zeggen: “kom in mijn warme mossel van geluk, daarna drinken we samen bier”. Ik moest er eerder smakelijk om lachen dan dat ik het gevoel kreeg mijn Dirkje te moeten starten. Wat zou haar laatste keer geweest zijn ? Als je haar achter op haar kont zou slaan vlogen de vliegen er van voren eruit. Na een uurtje wachten klonk de treinhoorn driemaal en kon ik beginnen met genieten van een unieke treinrit over deze mythische spoorweg. Devil’s Nose oftewel Nariz del Diablo is een berg met bijna loodrechte muren. Om dit obstakel te overwinnen, werd een zigzag-spoorlijn gebouwd die meer dan 500 meter stijgt op minder dan 12 km lengte met hele steile beklimmingen en afdalingen.  Terwijl ik herstelde van de adembenemende afdaling, genoot ik van het uitzicht op de nauwe kloof van de rivier de Chanchán. Mijn rug deed nog ontzettend pijn van het busongeluk wat ik had gehad op de weg hiernaar toe. Hierover méér in de volgende alinea.

Het busongeluk in de Andes

Al vroeg nam ik de bus van Riobamba naar Tena. Bij het dorpje Alausi nabij Riobamba zou ik dan uitstappen om de Devils nose met de trein te gaan doen. Het busvervoer is hier erg goedkoop. Omgerekend ben je ongeveer één euro per uur kwijt. Mijn koffer werd onderin de bus gelegd en ik zat rechts van het gangpad. Verkoopsters kwamen nog even de bus in om hun spulletjes te verkopen. Daarna startte de film op een groot TV-scherm maar ik had meer interesse in de gratis Wifi. De tocht was erg mooi. De bus reed dwars door het Andes-gebergte en ik drukte mijn neus nog dichter op het raampje. Aan de linkerzijde was een diep ravijn. Ik stond op en ging helemaal linksachter op een vrije stoel zitten. Net op dat moment naderde de bus een klein dorpje en viel een zwaar rotsblok omlaag, dwars op de weg. De buschauffeur had het rotsblok zien vallen en trok aan het stuur. Hierbij reed hij over iets heen wat de bus deed stuiteren. De achterzijde van de bus kwam volgens ooggetuigen zeker een meter van de grond en stuiterde een aantal maal op en neer. Ik knalde met mijn hoofd tegen het plafond en weer even zo hard terug op de stoel. En dat drie keer achter elkaar. Ik hoorde mijn rug kraken en schreeuwde het uit van de pijn. Ik had niet in de gaten wat er aan de hand was en raakte in paniek. De bus kwam tot stilstand. Ik lag in het gangpad en voelde mijn benen niet meer. Hierdoor raakte ik nog meer in paniek. De overige passagiers probeerden zo snel als mogelijk uit de bus te komen en stapten over me heen. Na vijf minuten kwam de buschauffeur poolshoogte nemen en wilde me oppakken. Met handgebaren probeerde ik hem duidelijk te maken dat dat niet ging i.v.m. mijn rug en maakte hem duidelijk dat hij een ambulance moest bellen. “No ambulancia”: zei hij. Tja. We zaten in de Andes. Ambulances moeten hier van heel ver komen. Logisch. Na enkele minuten begon ik weer het gevoel in mijn benen terug te krijgen. Een aantal mensen sleepten me uit de bus en ondersteund door twee man kon ik alweer enkele pasjes maken. Gelukkig had ik pijnstillers bij me. In Banos aangekomen ging ik meteen naar een ziekenhuis. De wachtkamer was gewoon buiten op straat. Een verpleegster kwam me halen toen ik aan de beurt was. De dokter bekeek mijn rug en constateerde een flinke kneuzing. Een röntgenapparaat hadden ze niet dus ik kon geen foto’s laten maken. Tja…. wat doe je dan. Een half uurtje later stond ik weer buiten. Ik had zin op een biertje.

Op een paard een dagje door leuke dorpjes in de Andes

Paardrijden is best leuk. Maar dan moet dat paard wel getraind zijn op toeristen zoals ik die geen weet hebben van hoe je zo’n beest moet besturen. Vandaag werd het weer eens tijd en besloot ik samen met een locale paardenboer een ritje te wagen. We kwamen langs allemaal hele leuke dorpjes die nog op traditionele wijze waren gebouwd.

Een dagje verwennen in een spa tussen de vulkanen in Baños

Met afstand de mooiste spa waar ik ooit ben geweest. Vanaf grote hoogte liggend in een bruisende, warme spa keek ik omlaag naar het kleurrijke stadje Baños in het Andes-gebergte. Baños ligt aan de voet van de actieve vulkaan Tungurahua. Bij erupties veroorzaakt het opkomende magma aardschokken in het nabijgelegen stadje. De weg tussen Baños en Riobamba, direct onder de Tungurahua langs, wordt vaak afgesloten vanwege vulkanische activiteit. Bovendien wordt het gebied regelmatig door aardbevingen getroffen.De hevigste uitbarsting sindsdien was in 2006, vier maanden nadat ik hier was vertrokken, toen zes doden vielen en 4.000 mensen werden geëvacueerd. Met twee aardbevingen en een busongeluk binnen vier weken had ik dit ook nog wel overleefd 🙂banosIMG_4234IMG_4269

Swing at the end of the world (la Casa del Arbol Baños)

Deze foto hebben we allemaal wel eens gezien. Een persoon in een schommel waarin het lijkt alsof hij over een ravijn swingt. Natuurlijk moest ik dit even doen. Dus met een taxi vanuit Banos helemaal naar boven de berg op, even swingen in de schommel, biertje drinken en met dezelfde taxi-chauffeur weer terug voor omgerekend 5 euro.

De Amazone

“The Amazone counts more eyes than leaves….” Luis Torres (indiaanse Amazonegids)

 

Dag 1: aankomst in de jungle

’s Morgens vroeg nam ik het vliegtuig vanuit de hoofdstad Quito naar Lago Agrio (Nueva Loja), de hoofdstad van provincie Sucumbios welke zowel grenst aan het Amazonegebied van Colombia als dat van Peru. Er zijn in Ecuador slechts vijf provincies welke zich in het Amazonegebied bevinden. De andere vier zijn Orellana, Pastaza en Morona Santiago en Zamora Chinchipe. En daar stond hij dan, dé indiaan, Luis Torres. De man die zich voor de ogen van Amerikaanse wetenschappers had laten bijten door een dodelijke spin. Tenminste,  de biologen hadden in hun boeken geschreven dat het gif van die soort spin giftig was. Als kind was Luis echter gebeten door hetzelfde merk. Gedurende drie uur was er een tijdelijke blindheid ingetreden. Hierna kon hij weer normaal zien. Als bewijs had hij zich zittend op een stoel laten bijten door zo’n harig geval. Kijk met dit soort indianenverhalen zit je bij mij meteen goed. Met zo’n kerels wil ik meteen vriendjes worden.1 IMG_3822IMG_3851IMG_3989IMG_3992

In een aftands busje reden we gedurende twee uur over deels onverharde kronkelige wegen. In het laatst bewoonde dorpje van deze provincie (Tarapoa) deden we onze nodige inkopen . In een 12 meter lange kano met buitenboordmotor zetten we onze tocht voort over de rivier Rio Cujabeno. Dit was een hele mooie tocht over een riviertje van maximaal 20 meter breed. Nu zaten we dus in primary forest. Overal om ons heen zag ik de dichtbegroeide jungle en hoorde ik onherkenbare geluiden van dieren. Uiteindelijk kwamen we na een tocht van drie uur zwetend van de tropische hitte aan in onze lodge alwaar kokkin Gloria reeds een lekkere maaltijd voor ons had gemaakt.

IMG_0886
Relaxen op de veranda bij het meer

IMG_0888
Hier kregen we iedere morgen ontbijt

IMG_1150
Luis Torres

IMG_3854IMG_3980

IMG_3983
Onze lieve kokkin Gloria

IMG_3985
Onze Ozzi Lucky !

Als voorafje aten we een heerlijke Amazone bonensoep. Daarna kregen we een lekker stuk vlees met geroosterde aardappelen en groenten waarvan ik de naam niet kon uitspreken. Dichtbij de lodge zat een hongerige kaaiman dus het was altijd uitkijken als we de kano uitstapten. We konden dus nergens zwemmen behalve in het midden van het meer want daar kwamen ze niet. In goed vertrouwen hebben we dat dan ook gedaan. Al voelde ik wel onder water wat langs mijn benen glibberen. Over slangen in het water had hij niets verteld brrr. Bij een constante temperatuur van 28°C was het overigens wel lekker.

Zelfs het ’s nachts koelde het niet verder af dan 25°C. De handdoeken droogden niet want de luchtvochtigheid was heel hoog. Alle kleding had ik uitgehangen en toch voelde alles klam aan. Als afsluiting hielden we een nachtelijke jungletocht. Onze gids zag talloze spinnen. Dodelijke en niet-dodelijke. We moesten dicht bij hem blijven en mochten ter ondersteuning geen takken omklemmen met onze handen. Aan de achterzijde van de tak kon inmers een extreem giftige Zwerfspin zitten. Die zou meteen zijn giftanden in mijn hand zetten. Mijn bloed zou dan binnen tien minuten dermate dik worden dat mijn hart dit niet meer kreeg rondgepompt. Een attackje zou het werk dan afmaken. Ons werd op het hart gedrukt dat áls we gebeten zouden worden we niet in paniek moesten wegrennen maar dat we moesten kijken welke spin ons gebeten had. Met onze beschrijving kon Luis achterhalen of de beet dodelijk was of niet. We zagen drie birdeating Tarantula’s, een tree Tarantula, een Wolfspider, een golden silk orb Weaver, een scorpion spider, een Devil spider, een Xenesthis Tarantula (een Fungi) en veel army Ants.

IMG_0923
Nightwalk

Dag 2: een hike door de Amazone

’s Morgensvroeg speelde ik met de huis-kaaiman. Beetje dat beest zitten eikelen met een stuk brood aan een stok. Hij had heel aparte blauwe-groene kleuren hetgeen hem heel apart maakte. De brilkaaimannen in de Everglades, Florida zien er weer heel anders uit.

IMG_1455
De huiskaaiman

Vandaag stond een Amazone-hike op het programma. Gedurende vier uren baanden we ons een weg door het tropisch regenwoud. We zagen ontelbare dieren, bomen en planten. Onze gids Luis Torres bleek een ware expert te zijn. Hij is in de jungle geboren en spelenderwijs leerde hij als kind reeds omgaan met de gevaren van de Amazone. Hij is heel vaak gebeten door spinnen en slangen en verzamelt ze in potjes in zijn hut. Slechts 2% van de hele Amazone bevindt zich in Ecuador. 70% van alle geneesmiddelen vindt zijn oorsprong in de Amazone. En dan vertelde hij nog dat slechts 2% van de hele Amazone ooit door mensen bezocht is (!) Enigszins raar vond ik het om te horen dat Luis meende dat de Noordpool en de Zuidpool hetzelfde waren. Zover reikte zijn kennis helaas niet. In het Cuyabeno-gebied woonden rond 1950 een aantal uiterst vijandige stammen. Op vandaag rest er nog slechts één stam: de Jibaros. Ze hebben een gebied toegewezen gekregen waarin ze mogen wonen en jagen. De regering laat ze dus ook met rust. De leden van deze stam staan er om bekend dat ze de hoofden van bezoekers afhakken en deze gedeeltelijk ontdoen van hun huid. De schedel wordt volgens een bepaald procedé verkleind tot de grootte van een vuist. De lippen worden op elkaar vastgebonden met touw om er voor te zorgen dat de kwade geest niet ontsnapt. De lichamen worden in een rivier gegooid zodat ze kilometers verderop gevonden worden. Dit doel is tweeledig: én het schrikt toekomstige bezoekers af én uit ze doen het uit respect voor de nabestaanden van de overledene. Zodoende gunnen ze de “vijand” toch een waardige begrafenis. Óók vallen ze eenmaal per jaar een hut van een stamlid binnen en vermoorden iedereen ter plekke. Alleen de jongere vrouwen worden als bruid aan een mannelijk stamlid toegewezen. Van je maten moet je het hebben pfff….

1
Slachtoffers van de Jibaros-stam

IMG_7858IMG_0912

IMG_0945
Tarantula

IMG_0947

IMG_0948
Bananenspin

IMG_0958
Tarantula

IMG_0988
Tarantula

IMG_3913IMG_7857

Na een dik uur kregen we voor de eerste keer te maken met een tropische regenbui. Onze ponchos boden enigszins bescherming tegen het opvallende warme water. Het pad veranderde in een modderpoel en af en toe zonken we tot aan onze knieën weg in de drap. We liepen over boomstammetjes om de modderpoelen te ontwijken. Langzaam werd het weer droog. Een half uur later werden we vijandelijk begroet door honderden woedende Red howler Monkeys. Ik voelde me enigszins ongemakkelijk toen ze takken afbraken en deze onder oorverdovend gebrul naar ons groepje omlaag gooiden. Onze Gids Luis vertelde ons dat de apen “putu” (boos) waren omdat wij hun gebied doorkruisten. We besloten om snel door te lopen. Onderweg zagen we het voetspoor van de Brazilian Tapir maar het had geen zin om hem te volgen. Met zijn scherpe reukorgaan rook hij ons al van een kilometer afstand. Hij zou dus gewoon weglopen. Na vier uur zagen we onze kano weer liggen en konden we geheel doorweekt van de lekkere warme regen verder over rivier de Cuyabeno. Tijdens deze tocht dacht ik veel aan mijn kleine baby Ymàra. Ik hoop dat zij later ook dit soort avonturen gaat meemaken. Het is goed af en toe je grenzen op te zoeken. Ik zie steeds meer studenten van 18 jaar die voordat ze aan de universiteit beginnen een jaar low-budget gaan rondreizen. Ik vind dit een goed idee. Even die navelstreng doorknippen en de wijde wereld in. Alles zelf regelen. Weg bij paps en mams. Helemaal op jezelf. Jezelf leren kennen. Eventjes weg bij de nagellakjes, hairspray en het getut voor de spiegel. Hier word je volwassen. Geen tijd voor TLC of TMF. IMG_0854IMG_0967 (1)DCIM100GOPROG0110685.

Dag 3: bezoek aan een indianenstam

’s Morgens werd ik gewekt door een hevig gebrul van honderden apen (common squirrel monkeys). Ze trokken in een grote groep langs onze lodge. Volgens de gids gingen ze ergens herrie schoppen. Ze waren “putu” ! Na het ontbijt gingen we vanaf Lago Grande de rio Cuyabeno stroomafwaarts en kwamen we na drie uur aan in een totaal afgesloten commune met de naam Puerto Bolivar.

We werden welkom geheten door de Yakchac (jungledokter) Olmedo. We leerden hoe we een brood moesten bakken van de wortel van een boom (Yuka-boom). Ook mochten we pijltjes schieten met zijn blaaspijp. Ze spreken het Paicoca. Een minderheidstaal welke slechts gesproken wordt door slechts 300 mensen. Op deze tocht zagen we veel dieren: twee anaconda’s, een luiaard, een groep white-throated Toekans, long-billed Woodcreeper, ringed kingfishers, striated Herons, bat Falcons, een Tree frog, passion vine butterflies, een black caimán, een Morpho butterfly, long-tailed potoo, blue-and-yellow Macaw,s, Greater Ani, Roadside Hawk, Wattled Jacana, wandelende takken en de pink-river Dolphin. Wat een lijst he ? Het kostte me een half uur tijd om allemaal die namen op te schrijven. Luis dicteerde me die onder het genot van een flesje bier.

1
Toekan

IMG_1375

IMG_3828
Cuy eten. Oftewel cavia.

DCIM100GOPROG0120720.IMG_0928IMG_0936IMG_1074IMG_1229IMG_1274IMG_1275

IMG_1415
Jungledokter Olmedo

IMG_3911

Dag 4: oh jee…diarree

Minder dagje. Heftige diarree. Ik skipte alle dagprogramma’s. Ik wilde zo dicht mogelijk bij de pot blijven voor het geval. Het duitse-deense stel Catherine en Freyda namen afscheid en werden met de kano terug gebracht naar Tarapoa. Aussie Lucky ging met ze mee en besloot met de peddlekano terug te peddelen. Ik speelde wat met de huis-kaaiman. Iedereen was immers weg. In de keuken vond ik lekkere stukjes vlees en brood. Ik besloot de twee meter lange Crocky eens te gaan verwennen. Met het voedsel aan een stok geprikt schoof ik haar alles fijn in haar wijd opengesperde bekkie. Iedere keer probeerde ik dichterbij te komen. Het dichtsbij was een halve meter. Maar toen begon ze naar mijn gevoel wat te zeer met haar ogen te rollen. Met een dikke 100 kg vlees hoefde ze een aantal weken niet te jagen besefte ik ineens. Rond 16:00u kwamen twee nieuwe gasten binnen. Verrassend genoeg bleken dat Irene en Vreni uit Zwitserland te zijn. We hadden na de catamarantocht op Galapagos al afscheid genomen en elkaar een leuke voortzetting van de reis toegewenst. Nu zaten we weer met elkaar “opgescheept”. We hebben tot ’s nachts 02:00u op de veranda aan het meer gezeten. Gezellig wat gebierd. Irene kwam ineens lijkbleek van de wc terug. Er zat zo’n dikke kikker in de toch al niet frisse pot. Tja. Dan moet je even het boekje erbij halen om te kijken of ie niet giftig is haha. Een uurtje later gingen we maar naar bed. Op onze weg door het paaldorp zagen we enkele jonge tijgerpythons. Ene hapte naar mijn camera maar die kon daar gelukkig goed tegen.

IMG_1145IMG_1173IMG_1180IMG_1229IMG_1076IMG_1166IMG_3914IMG_3968

Dag 5: de wespen aanval

Vandaag heb ik lekker lang uitgeslapen. We maakten nog een mooie ochtendwandeling in de buurt van het paaldorp en kwamen schitterende bloemen en planten tegen.

Rond de middag vertrokken we met de kano richting Tarapoa. Nadat we een uurtje gevaren hadden kruiste een zwerm wespen onze route. We werden alle vier méér dan drie keer gestoken. Dit deed meer pijn als een wespensteek thuis. Ik hield er drie kleine zwellingen aan over. Via Tarapoa gingen we met een busje naar het vliegveld van Lago Agrio. Hier nam ik afscheid van Ozzi Lucky. Om 17:00u vertrok het vliegtuig en was het Amazone-avontuur voorbij. Om 18:00u kwam ik in Quito aan. De derde keer deze maand. Het leuke is dat de Ecuadorianen tijdens het vertrek van het vliegtuig allemaal een kruisje maken en dan hun duim kussen. Het vertrouwen in de techniek is blijkbaar niet zo groot. Vannacht om 04:00u heb ik de wekker gezet en neem ik weer een binnenlandse vlucht richting Cuenca in het Andes-gebergte.

Oskar Schindler’s emaillefabriek in Krakau

Mocht je ooit eens naar Krakau gaan dan is een bezoek aan de beroemde emaille fabriek van Oskar Schindler zeer zeker de moeite waard. In 1939 werd de joodse eigenaar van de fabriek onteigend en Oskar kocht deze fabriek over voor een appel en een ei. Niet alleen hierdoor had ik een beetje een dubbel gevoel. Van de ene kant heeft Dhr. Schindler 1200 Joden van de dood gered door ze te laten werken in zijn fabriek. Van de andere kant heeft hij niet alleen gespioneerd voor de nazi’s in Tsjechoslowakije en smokkelde hij in Polen wapens voor de wehrmacht, ook verdiende hij goed geld aan de gratis arbeidskrachten in zijn fabriek. Na de oorlog ging hij failliet en werd tot zijn dood financieel ondersteund door de Schindler-Joden. Hij is overigens de enige Nazi die door de Israelische regering geëerd is geworden. Pas in 1993 werd hij eindelijk postuum erkend als Rechtvaardige onder de Volkeren. Na zijn vlucht naar Argentinië overleed hij in 1974 zo arm als een kerkrat in Duitsland op 66-jarige leeftijd. De Joden die hij had gered bekostigden zijn grafsteen in Jeruzalem. Het museum zelf is niet meer dan een oorlogsmuseum waarin het verhaal over de jodenvervolging breed wordt uitgemeten. Mocht je voor de eerste keer zo’n museum willen bezoeken dan is het top. Heb je al vaker dit soort museums bezocht dan zie en hoor je niets nieuws. Her en der liggen nog wat potten en pannen uit de fabriek en je kunt het kantoor van Oskar betreden. Hier staat nog zijn bureau in originele staat.

5

3
Het kantoor van Oskar Schindler met op de achtergrond gevonden potten en pannen.

2

1
Huidige ingang van de emaillefabriek

Galapagos

Puerto Ayora, Santa Cruz (hoofdstad van Galápagos)

En hier was ik dan. Na een vlucht van twee uurtjes landde ik eindelijk op het hoofdeiland van de Galápagos eilanden. Het eiland van mijn meester:  Charles Darwin. Hier had de beste man zijn instituut geleid. In het midden van de 19e eeuw veroorzaakte deze man een wetenschappelijke revolutie door o.a. te stellen dat de mens, gezien als diersoort óók deel uitmaakte van de natuur en niet bóven de natuur stond. In die tijd was hij natuurlijk een omstreden figuur. Nu weten we allemaal dat het DNA van een persoon o.a. bepaald wordt door die van de vader maar ook door die van de moeder. Zo heb ik mijn extreem hoge intelligentie te danken aan mijn vader en mijn beeldende schoonheid aan mijn moeder. Aangekomen in de haven van Puerto Ayora werd me het pinnen belemmerd door twee dikke zeehonden die voor de pinautomaat in slaap waren gevallen. Ik besloot ze maar met rust te laten en later terug te komen. Dan maar even een tukje doen in het hostel. Ik verbleef in Hostel Gardner samen met vijf Israëlische mensen op één kamer. Na een spoedcursusje hoe-houd-ik-rekening met elkaar konden we gelukkig door één deur. Buiten het hotel stond een bankje. Als je geluk had kon je er op zitten, maar meestal lagen er twee zeehondjes op. Op de grond lag een suikerklontje. Een mier rook er aan en liep vervolgens heel snel weg. Hij ging vast zijn vrienden halen. Ik pakte het suikerklontje weg. Dat zou straks natuurlijk een big fight worden want die andere mieren zouden allemaal denken dat hij had gelogen. Mooie volgevreten pelikanen en zeehonden zaten rustig bij de visboer te wachten op iets lekkers. Eindelijk was ik op het enige eiland ter wereld waar dieren niet bang waren voor mensen.img_685112987175_1106101096079703_6826634370863580617_n12990917_1106101029413043_2150657442702554095_n1

12963548_1106101172746362_2503906407426623182_n
De haven van Puerto Ayora op het eiland Santa Cruz, Galapágos.

1

Charles Binford street

Iedere avond ging ik naar Charles Binford street. Dit was de food & drinkstreet van Puerto Ayora. Hier kwamen alle toeristen en locals het ’s avonds eten. Hier werd de levende dagvis met een kruiwagen vanuit het haventje door de smalle pittoreske straatjes naar de gezellige restaurantjes gebracht en op de met kolen gestookte barbecues klaargemaakt. 

2

Islandhoppen op een catamaran

De eilandengroep bestaat uit 21 kleine eilandjes op 1000 km afstand van de kust van zuid-Amerika. Gedurende acht dagen verkende ik met een klein groepje mensen de eilanden te voet en met de fiets. Met de Solitario Jorge, een catamaran, verplaatsten we ons op dag één van het gezellige haventje in Puerto Ayora op het hoofdeiland naar het ieniemienie eilandje Mosquera. Onze kapitein bleef op de boot. Hij had stiekem een vrouwtje aan boord getrokken en we waren het er al snel over eens dat de lady niet zijn vrouw was. Aan het einde van de week gebeurde ook al zoiets raars en werd de kok voor onze ogen op volle zee gearresteerd door politie maar ook daarover later meer.

De catamaran had aan de voorzijde twee netten gespannen. Hierop kon je gaan liggen waardoor je als het ware over het water zweefde. Onder ons zagen we dolfijnen zwemmen. Ze haalden ons in en sprongen voor ons uit het water. Op onze ruggen brandde de snikhete zon. Op de Galapagos-eilanden heerst een woestijnklimaat en het hele jaar door is het tussen de 25-30ºC aangezien de eilanden kort bij de evenaar liggen. Het zeewater is maar 5ºC koeler dan de temperatuur aan land. We sprongen in het helderblauwe, warme water en meteen kwamen tientallen nieuwsgierige zeeleeuwen met een gigantische snelheid op ons af gezwommen. Vlak voor ons veranderden ze van richting om een botsing te voorkomen. Het was waar ! Op de Galapagos-eilanden zijn de dieren niet bang voor mensen. Ze zien ons niet als een natuurlijke vijand. Ze waren gewoon nieuwsgierig en kwamen even kijken wat we aan het doen waren. ’s Avonds had onze kok spaghetti met verse vis gemaakt. De vis had hij diezelfde dag nog gevangen op zee. Boven aan het dek konden we nog een lekker koud biertje drinken alvorens we gingen slapen. Ik had mijn matras uit mijn bed gehaald en deze op het dek neergelegd. Boven me zag ik ontelbaar veel sterren. Onder me zag ik even zoveel lichtjes. Dit waren sardientjes die op een of andere manier licht gaven of een zaklampje bij zich hadden. Grappig om te zien. Echter, de pelikanen konden de visjes hierdoor blijkbaar ook goed zien en stortten zich massaal in zee. Met hun bek vol visjes kwamen ze weer omhoog en aten hun catch of the day zittend op de reling naast me lekker op. ’s Morgens vroeg om 06:00u klonk de scheepsbel en konden we aan het ontbijt beginnen. Vandaag stond een lange hike op het naastgelegen Seymour island op het programma. Op het pad lagen joekels van leguanen. Ze waren absoluut niet bang. Zelfs de Blauw-en roodvoetgenten bleven op hun pad stil staan en keken ons minutenlang verbaasd aan. We snorkelden met white tip reefsharks en raakten ze zelfs aan. Vorig jaar was ik op de Fiji-eilanden geweest en hier had ik voor de eerste keer met haaien gezwommen. Ik herinnerde me nog dat ik aardig bang was om in het water te springen. Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee. Maar het kan ook vreselijk fout gaan zoals met bioloog en presentator Freek Vonk die door een reefshark gebeten werd tijdens de opnames. https://www.nu.nl/225924/video/freek-vonk-deelt-heftige-beelden-van-zijn-haaienbeet.html. Hier waren de haaien echter lekker rustig en draaiden wat rondjes in het water.  Ze cirkelden om de catamaran heen maar deden niets. Hetzelfde gold voor de zeehondjes. Ze speelden gewoon met je onder water. En af en toe beten ze in mijn flippers. Waarschijnlijk uit jaloezie dat ik zo’n grote “voeten” had.

1

Op de laatste dag werd onze kok van het schip gehaald en door de kustwacht in de boeien geslagen. Hij scheen al een paar maanden achter te liggen met het betalen van de alimentatie aan zijn ex. Wel raar om te zien. Gelukkig hadden we net het ontbijt op. ’s avonds hebben we maar zelf een hengeltje uit gegooid en zelf gekookt. Ook leuk haha. Tot zondag heb ik nog de tijd hier. Genoeg te zien voordat ik naar de Amazone vlieg. Heb het goed naar mijn zin hier !Weer aan boord van de catamaran startte iemand de discussie waarom haaien altijd eerst rondjes draaien voordat ze bijvoorbeeld een surfer aanvallen. Naar mijn bescheiden mening doen ze dit om ervoor te zorgen dat de surfer zich dan van angst beschijt en zodoende zijn darmen leeg maakt. Dit schijnt voor haaien beter te smaken. 

1936340_1104844362872043_7390911037522874695_n11060253_1106416702714809_3333231124129538990_n112718194_1105596989463447_5230415463698876083_n12932620_1104331716256641_2356448453460041038_n112961569_1104331799589966_1491001186674809748_n12961617_1104844916205321_7035996849296537595_n12963411_1104331606256652_3414617081316067053_n12963933_1104331506256662_3337869395723329182_n12993371_1106101389413007_5817589478603060765_n12993425_1105596942796785_6757565102416490151_n12993459_1104845126205300_130476092856501652_n12994394_1105597032796776_1375019892170439081_n13000105_1105596862796793_6798046142283745064_n13001181_1104331539589992_1870530990567001543_n13002367_1105597152796764_6189565659586952347_o13010702_1106101322746347_5648626590464172844_n13015157_1106416662714813_4112082037096198142_n13015338_1106416762714803_8792128411146684224_nDe bronafbeelding bekijken

Zit ik hier in de oceaan ? Nee hoor, gewoon op een eilandje van Galapagos aan de bar midden op de evenaar. En wat drink je op de evenaar ? Een Latitud Cero 🍺!

 

Isla Isabela

Ik ben hier nu drie dagen en er vallen me een aantal dingen op. Ik vind het heel leuk om over onverharde wegen te rijden en een gevoel te krijgen waar je bij de Efteling veel geld voor kwijt bent. Ook de dag-en nacht brullende generator onder mijn raam heb ik al een koosnaampje gegeven en om de zoveel seconden luidt er een roestige tik waardoor ik het nummer Try van Pink kon meeneuriën. Ik deelde mijn kamer met een Roemeen en twee Turkse jongens. Het leek wel de wachtkamer van het UWV. Maar op dit eiland waar toerisme nog niet zo lang geleden zijn intrede deed is wat raars aan de hand. En ik weet niet wat. Ik boekte een driedagen trip voor niet weinig dollars. Alle beloofde ingekleurde dagprogramma’s wijzigden ter plekke. I.p.v. een middagje snorkelen stond ik ineens op een vulkaan. Gewoon, omdat het snorkelbusje vol was. Ik boekte een rustig, cozy hostelletje en na het ontbijt hielp ik ineens de schoolleiding van een 47-hoofdige groep 3-snotterbende mee kleurplaten volgekliederd te krijgen. Veel auto’s hebben geen deuren of ramen, laat staan verlichting. De twee man sterke arm der wet speelt ’s avonds op kapotte slippers biljart en hakt het een na het andere biertje naar binnen. De heerlijk ogende dagverse vis wordt standaard gedegradeerd tot stukjes kibbeling uit het vet als je niet drie keer à la plancha roept. Iedereen doet maar iets wat hem op dat moment invalt. Een beetje European efficiency zou hier goed doen maar ach, wie ben ik, de mensen hier zijn gelukkig. Drie weken wachten op een zak cement. Wie maalt er om met zulke mooie stranden en iedere dag een stralende zon ?

IMG_0009IMG_0080IMG_0157IMG_0217IMG_0256 (1)IMG_0275IMG_9704IMG_9776IMG_9783IMG_9784IMG_9809IMG_9929IMG_9949IMG_9984IMG_9991 Vandaag zouden we gaan hiken. Maar het werd toch snorkelen met haaien. De gids keek verbaasd omdat niemand een zwembroek bij zich had. Ongeloof maakte zich meester van de überstructured Amerikanen. Amerikanen in je groepje is sowieso een recept voor ellende. Ze praten hard en oppervlakkig. Ze vinden alles great en dat herhalen ze bij ieder werkwoord in een zin. Tegenover me zat een bruinzonderzon-aangebrande middenvijftiger met zo’n doodgebleekt presidentengebit. Aan zijn voeten had hij een paar Air Max Niké’s en hij droeg witte sokken tot bijna over zijn knieën. Hij had een ram rood old school ruiten hemdje aan. Op zijn rug kon je nog zien waar de asbak en de fruitschaal hadden gestaan. Naast hem zat zijn nieuwe life-upgrade van ik schat 32 lentes jong. Ze had er twee flinke ballonen op laten schroeven. Dat was me al snel duidelijk. Het hele busje mocht er naar kijken. Ze gedroeg zich als een natte tosti. De hele tijd zat ze met haar jatten in haar blonde pruik en haar krokodillenleren Vuitonnetje had ze op haar schoot gezet met het embleempje naar de anderen gericht. “Als ik er veel voor heb laten betalen, mag iedereen het ook zien”, zal ze gedacht hebben. Ik vroeg me sowieso af hoe ze die hike had willen doen op haar Louboutin-hakjes. Naast haar zaten twee jonge meiden uit Tampa, Florida. Ze vonden het maar saai hier. Geen vette clubs met stampende beats van Avicii. Ze zaten de hele tijd op hun mobiel te tikken. Zelfs op een eiland zonder 3G of WIFI hielden ze dat met gemak een uur vol. Dat zijn van die kids die liever hun iPad opeten dan hun bordje aardappelen.  Ik wilde de ellende wat me nog te wachten stond vóór zijn dus dacht: “Big skip. Hey kijk, een sellie strandbarretje”. Met gekoelde glazen lekker bier. Hetzij in verdriet of grote vreugd, een pot bier doet altijd deugd. ’s Avonds kwam ik wat mensen tegen van de catamaran-tocht. We besloten eerst te gaan eten en dan stevig te gaan drinken. Voor zo’n ouderwets schrans-en drankgelag is het voor iemand van mijn leeftijd verstandig om van te voren een back-up te maken van wat ik nog allemaal weet. De dag erna ben ik gewoon alles kwijt. Let’s go !

431IMG_9828

De aardbeving

Op 16 april 2016 deed zich een aardbeving voor aan de kust van Ecuador. Hierbij vielen 600 doden. Dit was de zwaarste aardbeving sinds 1949 en ik was helaas erbij. De aardbeving had een kracht van 7.8 op de schaal van Richter en had veel schade aangericht. Ineens was het vol op straat. Mensen huilden. Op TV was de ramp op het vasteland goed te zien. Gebouwen waren ingestort en hulpverleners liepen met brancards in hun handen om gewonden naar de toegesnelde ambulances te brengen. Voor mijn ogen voltrok zich een ware ramp. Had ik thuis gezeten dan was me dit nieuws misschien helemaal niet opgevallen maar nu zat ik middenin de ellende en kon niets meer dan medeleven betuigen aan de plaatselijke bevolking. Ineens klonk er een omroep. De capitino van het eiland sprak. We hadden een half uur de tijd om wat spullen te pakken. Daarna zouden wevervoerd worden naar de bergen. Het zou zo maar kunnen zijn dat er een tsunami richting het eiland kwam. En dan kon je beter maken dat je weg kwam. Mijn kamer was op de eerste verdieping dus dat zat wel snor. Ik dacht meteen dat het dan wel eens een lange nacht kon worden dus kocht in een een winkel om de hoek twee sixpacks koud bier. Hierna ging ik naarf het hostel alwaar ik wachtte op de legertruck die onz xou komen ophalen. Echter, na een uur werd het tsunami alarm afgeschaald. Het gevaar was geweken. De bronafbeelding bekijkenDe bronafbeelding bekijkenDe bronafbeelding bekijkenDe bronafbeelding bekijkenDe bronafbeelding bekijken

 

 

India’s rariteiten

We breken onze vakantie af en komen zo snel mogelijk naar huis. Je wilt niet in India verblijven als hier de hel losbreekt. Onze terugvlucht van Lufthansa werd per sms gecanceld. Voor de rest hoorden we niks meer dus boekten we maar zelf een terugvlucht. En nu mijn laatste blogje.

De mensen hier leven van dag tot dag, nemen niets serieus en lachen alles weg. Zo hangen ze met honderden mensen aan de zijkant van een trein en lappen ze iedere verkeersregel aan hun laars.

Palace of winds, Jaipur

Verkeersagenten staan machteloos met zes man sterk op een kruising met een stok te zwaaien maar er ontbreekt iedere vorm van structuur. Er wordt totaal niet geluisterd naar hun aanwijzingen. Maar ach. Ze doden de tijd met hun telefoontje. Ze krijgen immers toch betaald. Een schilder staat op zijn teenslippertjes met verf te knoeien en de lasser last met een zonnebril i.p.v. een laskap. De meest verstandige Indiër uit het hostel vertelde me dat iemand waarschuwen voor de gevaren hier in dit land géén zin heeft. Als je van sommigen het verstand in een vogeltje zou proppen zou het pardoes achteruit gaan vliegen. Dit is hier de keiharde realiteit: het boeit ze allemaal géén zak.

Red Fort, Agra

Als ik een kip was geweest was ik in deze Corona-tijd al lang geruimd geworden. Raar eigenlijk dat de mens zich boven een willekeurig dier stelt nu we oppermachtig zijn. Rariteiten zijn in India ook aan de orde van de dag. Ik zal er gewoon een paar benoemen. We zitten hier in de droogste provincie van India. We zagen heel wat kamelen die naast koeien en paarden ook worden ingezet als lastdier. Kamelen en koeien op de snelweg ! Of met 100 km/uur achter op de bumper van een auto staan🤦🏻‍♂️Op weg naar de Monkey-tempels zagen we zelfs een koe met zes poten. Het leek net alsof pootje 5 en 6 uit zijn reet staken. Eerst dacht ik nog dat er een kalfje half uit hing. Maar nee, het was een misvormsel der natuur. Een oude Indiër deed zich voor als de trotse eigenaar. Hij vroeg al meteen of we een foto wilde maken. Natúúrlijk wilde ik dat. Na het maken van de foto vroeg hij ineens geld. Maar dat doen ze allemaal in India. Scammen. Ze waarschuwen er voor. Ze hebben het zó vaak bij ons geprobeerd. Helaas trapten we daar niet meer in. Onder aan de berg zat een kapper op straat een klant te knippen. Op de stoep stond een plastic kuipstoeltje en aan een roestiger spijker hing een halve spiegel. Gewoon lekker in het zonnetje je ding doen. Het gevecht om koeienstront is uniek te noemen. De mensen hier lopen achter een koe aan en als ie schijt dan wordt de koeienflat meteen opgeschept. Ze bouwen dan een grote stapel poep zodat alles kan indrogen. Die stapel versieren ze dan met gekleurde steentjes en ze krassen er tekens en symbolen in. Na een aantal weken droogtijd nemen ze een flinke hap er uit en steken het in de fik zodat ze met de vrijgekomen hitte kunnen koken. Of ze verpatsen het aan de locale steenfabrieken die de warmte gebruiken voor hun bakproces. Stront is energie. Op weg van Jaipur naar Agra zagen we er honderden van dit soort fabriekjes. Lange schoorstenen spuwden continu zwarte rook de blauwe lucht in. Vierentwintig uur per dag. Zag ik dat nu goed ? Een tegenligger op onze baan ? Twee wagens gingen elkaar tegenmoet met 100 km/uur. Ik gaf een yell maar de chauffeur knipperde nog niet eens met zijn ogen toen de spookrijder langs knalde. Mijn hart klopte in mijn keel en Angelica was wakker geschrokken van mijn schreeuw. Sommige mensen verdienen de Darwin award. Het positieve eraan: de mensheid als groep gezien wordt er sterker van. Wat een vottes ! Toen hij even later een kar met takkenbossen ontweek ramde hij bijna twee schilders van het geloof af. Ze zaten met een pot verf de afbakening van de weg geel en zwart te verven. Het verkeer knalde er langs door. Why in godsnaam ? Hier had ik even mijn migrainemomentje. Die hadden geen schroefje los maar de hele gereedschapskist op zijn kop liggen. Sjongejonge. In Agra aangekomen gingen we op zoek naar ons hostel. En weer vielen we in een andere verbazing. Hier liepen gewoon mannen naakt over straat. Gewoon met hun pielemuis zwabberend tussen hun benen. Een man stond langs de weg met twee bont en blauw geslagen aapjes aan een ketting. In zijn linkerhand hield hij de ketting, in zijn rechterhand een dikke stok. Op commando begonnen de aapjes salto’s te maken. Massa’s mensen vinden dit net zoals olifantenritjes erg leuk en geven graag geld zodat de baas “voer voor de aapjes” te kopen. Lees: voer voor de eigenaar. Ondertussen is het leven van deze beestjes een hel en de toerist houdt het met geld in stand. Langs de kant lag een hond te piepen van de pijn. Over zijn rug zag je het zwarte, rubberen profiel van een autoband. Ze liggen midden op straat te slapen en dan kun je wel eens over het hoofd gezien worden door een onoplettende automobilist. Haar heup of rug was gebroken en niemand kwam haar dan uit haar lijden verlossen. Want dieren doden mag je hier niet. Dat is een soort heiligschennis. Hier is alles heilig. Als een bak stront zes pootjes en een hartslag had dan kreeg ie nog een bloemenkransje om zijn nek. Hier lopen ook ouders rond die hun kleuters opmaken. Gewoon lekker wat eyeliner om hun ogen smeren. Het zal wel met hun geloof te maken hebben. Zo kleuren ze ook olifanten en met het Holi-feest zag ik zelfs dat de honden niet gespaard werden. Alles krijgt hier een kleurtje.

Amber Fort (Panna Meena ka Kund)

We bezochten Sheroes Hangout. Een restaurant waar meiden werken die door huiselijk geweld door hun partner overgoten zijn met zuur. Van sommige meiden is het grootste gedeelte van hun aangezicht zo goed als verdwenen. Ze zitten helemaal onder de littekens en worden door familie en vrienden verstoten. Hier op deze plek vinden ze lotgenoten waarmee ze een toekomst kunnen opbouwen. Ze wilden heel graag op de foto want ze voelden zich trots als iemand een foto van hun wilde maken. Het eten wat ze maken is gratis. Ze vragen wel een donatie waarvan je de hoogte zelf mocht bepalen. Heel mooi initiatief dit restaurant !

Met Hayley uit Newcastle, UK

In Agra waar de Taj Mahal staat overnachtten we op een heel gezellige plek met de naam: Joey’s hostel. Hier zaten we ‘s avonds de dag af te bieren samen met Lars uit Bonn, Hayley uit Newcastle, Alex uit Seattle en Courtney uit Auckland. Samen keken we vanaf de rooftop naar de Taj Mahal, geheel uit marmer gebouwd in 1632 en één van de meest herkenbare gebouwen van de wereld. Sinds kort één van de zeven wereldwonderen.

In the Pink City Jaipur gingen we naar de beroemde Raj Mandir bioscoop, gebouwd in 1976. We zagen een typische Bollywoodfilm vanuit de ereloge waarvoor we 5€ per persoon betaalden. De bioscoop zag van binnen supermooi uit. Er was trouwens maar één zaal zoals ook vroeger de zalen bij ons.

Pink city Jaipur

Raj Mandir theater

Hierna begon onze vlucht uit India. Tenminste, zo voelde het aan. Op zaterdag wilden we eigenlijk al naar huis omdat we merkten dat landen vanwege het Corona-virus maatregelen gingen nemen. Onze ouders spraken ook hun zorg uit. Op zondagmorgen kreeg ik een sms van Lufthansa dat onze vlucht was gecanceld. Meteen boekte ik een extra vlucht voor 800€. Het boeide me niet eens meer. Weg hier. Dinsdagmorgen vertrokken we om 12:00 uur met de taxi vanuit het hostel gedurende een rit van vier uur via de snelweg naar de luchthaven van new Delhi. We hadden nog een Engelse vrouw mee genomen want zij wilde ook India verlaten. We hebben op de luchthaven 12 uur moeten wachten voordat het vliegtuig vertrok. Na vier uur vliegen belanden we in Abu Dhabi. Na een wachttijd van twee uur vlogen we naar Schiphol. 7 1/2 uur later landen we in Amsterdam en weer twee uur later stonden we op het station in Sittard. We waren eindelijk thuis!

Met deze blog sluit ik deze reis af en voor allemaal: stay safe ! 🙏🏻🍀

 

 

 

 

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door:

Finatics Financial Services

FINATICS COMBINEERT DE PASSIE VAN EEN TOPSPORTER MET SUCCESVOL ONDERNEMEN. MET DEZE MENTALITEIT OPTIMALISEREN WIJ DAGELIJKS JOUW FINANCIËLE VRAAGSTUKKEN. FINANCIËLE FANATIEKELINGEN, MÉÉR DAN ACCOUNTANTS, DAT IS FINATICS. WE LIVE YOUR BUSINESS.

Flexibel en meedenkend. Bij Finatics staat ontwikkeling hoog op ons prioriteitenlijstje. Hierdoor kunnen wij efficiënt werken voor jou, de aandacht en extra’s die je als klant verdiend. We never quit, we are Finatics! In 2005 startte Joep Hoens en Sacha van Wissen met Finatics, met als doel een financiële en fiscale dienstverlener en adviseur te zijn die anders is dan anderen. Een informeel en spontaan kantoor waar klanten graag langskomen voor een kop koffie en het bespreken van administratieve vraagstukken. Wij zijn vertrouwd met jouw business en hebben de beste oplossing voor jouw vraagstuk. Uiteraard kunnen wij als geen ander fiscale consequenties doorrekenen en belastingstructuren optimaliseren. Maar we willen verder gaan, wij denken graag met je mee over jouw ondernemersvisie en jouw toekomst! Finatics staat voor kwaliteit en is aangesloten bij de NBA (Koninklijke Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants) en RB (Register Belastingadviseurs).

Finatics Sittard Prins de Lignestraat 32, 6161 CZ Geleen Postbus 357 6130 AJ Sittard T: 046 400 8885

Finatics Roermond Boven de Wolfskuil 3 6049 LX Roermond (op afspraak) T: 0475 820 217

https://www.finatics.nl  financialservices@finatics.nl

 

Nadine van Mierlo fotografie

Mijn passie ligt bij het fotograferen van mensen : Mooi en Puur. Of het nu een dikke buik, pasgeboren kindje, kleine of grote kids, een hele familie of het vastleggen van de mooie dag van een bruidspaar, ik maak een reportage waar jullie voor altijd met een warm gevoel naar kunnen terugkijken. Veel kijkplezier en graag tot ziens in de studio in Limbricht, bij jullie thuis of op een feest.

Groetjes Nadine van Mierlo klik hier voor website4

Holy Holi in Goa

Limbo op het Holi-feest in India

Al jaren vergaap ik me ieder jaar weer aan die mooie kleurrijke foto’s die het internet versieren tijdens het Holi-feest. Wij katholieken hebben Kerstmis, de hindoes hebben Holi. Waar wij braaf volgevreten op ons paasbest met de scheiding in het midden voor de kerstboom zitten en de stof van het monopoly-spel weer eens hebben afgeklopt zo gaan de hindoes elkaar figuurlijk te lijf met gekleurd poeder al dan

niet opgemengd met water. Met de gehuurde scooter reden we naar Leopard Valley, een afgelegen plekje ergens in een bos. Na binnenkomst vielen we natuurlijk al meteen op bij de aanwezigen: we zagen er immers nog onbevlekt uit. Maar daar maakten ze meteen korte metten mee. Gretig zochten een zestal handen hun weg naar de bakjes met gekleurd poeder. Tien seconden later zat de kleurstof tot tegen mijn trommelvliezen en zelfs de inhoud van mijn onderbroek had nog nooit zoveel tinten gezien ondanks het feit dat ik de eerste week zeven kleuren stront heb gescheten na het drinken van een Lassi yoghurt-drankje. Hier kende men geen genade. Hier gingen we gigantisch voor de bijl. “Happy Holi”: werd ons nog van een afstandje nageroepen. Binnen tien seconden zagen we beiden uit als de schildersezel van Bob Ross. Er waren ook genoeg westerse bezoekers. Stoere mannen met haarknotjes, woeste baarden en armen zo dik als kachelpijpen. Duizend jaar geleden sloegen deze types met hun worst nog een oudbakken roggebrood doormidden. Tegenwoordig geven ze je advies over verschillende soorten handcrême. Maar er waren ook héle mooie vrouwen. Als de toch al hitsige locale jeugd onderbroeken van de Action aan had gehad zou alleen nog de elastiek om hun kont hebben gezeten. Veel mensen die India bezoeken doen dat omdat ze wat Yoga-lessen willen nemen. Dat vinden ze fijn en rustgevend. Ik kan me daar niets bij voorstellen. Dat iemand het leuk vindt om urenlang niks te doen. Om urenlang in een bepaalde kronkel gevouwen te zitten en aan niks te denken. Maar het feit dat genoeg mensen het wél doen bewijst mijn ongelijk. Wat ik me wél kan voorstellen is dat mensen die yoga beoefenen dit doen om een bepaalde balans te vinden. Dat ze vroeger een tikkie gehad hebben en even van het padje zijn geraakt. En dat yoga, een vorm van meditatie, ervoor heeft gezorgd dat ze weer in balans kwamen. Dat ze in de yoga-sport blijven hangen als ze er eenmaal van hebben geproefd begrijp ik. Ik heb datzelfde gevoel maar dan met bier drinken. Misschien heb ik er gewoon te weinig verstand van. Ik heb me ooit op advies van een vriendin ingeschreven voor een Reiki-les. In de wachtkamer las ik een artikel over Eco-sex. Eco-sex ?? Ja Eco-sex. Gepraktiseerd door skinny-dippende stargazers die midden in een bos, zuigend op een muntblaadje, zich helemaal onnozel schuren tegen jonge berkenboompjes…. ik voelde mijn maagzuur in mijn keel en liep naar buiten. Ik heb absoluut niks tegen yoga-mensen. Maar wel tegen die überlinkse grassprietvretende wannabees die me de kont uithangen met die eeuwige go green shit op social media. Iedereen wijsmaken hoe lekker ze zich voelen bij hun nieuwe leefstijl en ondertussen kruipen ze tegen de muur op van ellende. Man….pak je klankschalen en ga lekker de bossen in bomen of koeien knuffelen maar gun mij mijn vettige steak.Nu twee dagen later zit die kleurstof nog altijd op mijn porem. Ik heb m’n handen al zo vaak gewassen dat er warempel nog een stempeltje van discotheek het Kelderke uit Sittard tevoorschijn kwam. Maar mijn pan krijg ik maar niet schoon. Damn, volgende week weer werken. Mijn kleurrijke collega’s zullen vast wel een nieuwe bijnaam verzinnen 🤦🏻‍♂️😂🤗

 

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door:

Finatics Financial Services

FINATICS COMBINEERT DE PASSIE VAN EEN TOPSPORTER MET SUCCESVOL ONDERNEMEN. MET DEZE MENTALITEIT OPTIMALISEREN WIJ DAGELIJKS JOUW FINANCIËLE VRAAGSTUKKEN. FINANCIËLE FANATIEKELINGEN, MÉÉR DAN ACCOUNTANTS, DAT IS FINATICS. WE LIVE YOUR BUSINESS.

Flexibel en meedenkend. Bij Finatics staat ontwikkeling hoog op ons prioriteitenlijstje. Hierdoor kunnen wij efficiënt werken voor jou, de aandacht en extra’s die je als klant verdiend. We never quit, we are Finatics! In 2005 startte Joep Hoens en Sacha van Wissen met Finatics, met als doel een financiële en fiscale dienstverlener en adviseur te zijn die anders is dan anderen. Een informeel en spontaan kantoor waar klanten graag langskomen voor een kop koffie en het bespreken van administratieve vraagstukken. Wij zijn vertrouwd met jouw business en hebben de beste oplossing voor jouw vraagstuk. Uiteraard kunnen wij als geen ander fiscale consequenties doorrekenen en belastingstructuren optimaliseren. Maar we willen verder gaan, wij denken graag met je mee over jouw ondernemersvisie en jouw toekomst! Finatics staat voor kwaliteit en is aangesloten bij de NBA (Koninklijke Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants) en RB (Register Belastingadviseurs).

Finatics Sittard Prins de Lignestraat 32, 6161 CZ Geleen Postbus 357 6130 AJ Sittard T: 046 400 8885

Finatics Roermond Boven de Wolfskuil 3 6049 LX Roermond (op afspraak) T: 0475 820 217

https://www.finatics.nl  financialservices@finatics.nl

 

Nadine van Mierlo fotografie

Mijn passie ligt bij het fotograferen van mensen : Mooi en Puur. Of het nu een dikke buik, pasgeboren kindje, kleine of grote kids, een hele familie of het vastleggen van de mooie dag van een bruidspaar, ik maak een reportage waar jullie voor altijd met een warm gevoel naar kunnen terugkijken. Veel kijkplezier en graag tot ziens in de studio in Limbricht, bij jullie thuis of op een feest.

Groetjes Nadine van Mierlo klik hier voor website4