De Holzmarkt ziet er uit als een kleine wereld op zich aan de rivier de Spree. Direct naast de beroemde Berlijnse club Kater Blau bouwden kunstenaars een urban utopia oftewel een klein dorpje waar creativiteit voorop stond. Toen we hier ter plekke waren liepen nog altijd mensen rond die bezig waren met het opknappen van allerlei dingetjes die kapot waren gegaan. In dit kleurrijke project huist een kapper, een bakkerij, een wijnwinkel, een kleuterschool, een restaurant, een tattoo-studio, kunst-en fotoateliers en waarschijnlijk nog veel meer dingen die ik nog niet heb gezien. Hier moesten we gewoon rondlopen zo leuk zag het uit.
Restaurant Katerschmaus
Vandaag aten we hier met mijn schoonfamilie in restaurant Katerschmaus, alweer de derde locatie van dit roemruchte restaurant. Ik was al eens geweest op deze locatie maar ook op de vorige locatie. Achter de pannen stond toen zo’n vetkees met lang ongewassen haar. Hij stond continu met een vinger in zijn neus te boren terwijl hij in een ketel stond te roeren. Af en toe viel zijn vangst uit zijn neus, zó groot dat je het gewoon op de grond hoorde kletteren. Maar die tijden zijn voorbij. Het personeel is nu heel netjes en stonden ons graag te woord. Zeker mijn schoonvader vindt het leuk om over wijn te ouwehoeren. Niet over afdronk en banket maar over hoeveel flessen ze op voorraad hebben 😊. Ook in de zomer ben ik eens hier geweest. Dan drink je een ijskoud Berlijns Kindl-half litertje op een van de terrasjes tussen de creatieve en kleurrijke decoratie of gewoon aan de oever van de Spree. Hier is genoeg te kijken. Ik zag toeristen en locals, gezinnen met hun kinderen die in het zand speelden, hippe Berlijners van of op weg naar de club. Alles volgens de visie van de kunstenaars : ‘het samenbrengen van mensen uit Berlijn met de rest van de wereld en ze vreugde en inspiratie te brengen’.
We vertrekken nu voor de 8e keer naar Berlijn. Eén van de meest opvallende monumenten in Berlijn is de Siegessäule. Het rare is dat als we Berlijn binnen rijden we de ene keer wél langs de Siegessaüle rijden en dan weer niet. Blijkbaar heeft het te maken met een stukje willekeur van Google Maps. In ieder geval: wil je de zuil niet missen dan kun je beter in Maps als ‘next stop’ de Siegessaüle toevoegen. Eigenlijk is hij ook niet te missen. De Siegessäule (overwinningszuil) straalt je, door het grote bronzen beeld van Victoria (Romeinse godin van de overwinning), al van ver tegemoet. Doordat de zuil midden in wijk Tiergarten (het grootste park van Berlijn) staat, valt de zuil nog eens extra op. Met zijn hoogte van bijna 67 meter torent de zuil boven zijn omgeving uit. De Siegessäule is gebouwd na de overwinning, in de oorlog van 1864, van Pruisen (toen de belangrijkste staat van Duitsland) op de Denen. Toen de bouw van de zuil was afgerond waren er inmiddels nog meer overwinningen behaald in andere oorlogen (Oostenrijkse-Pruisische oorlog en de Frans-Pruisische oorlog). Vanwege deze laatste overwinningen werd op de zuil een bronzen beeld geplaatst. De bouw van de zuil heeft ongeveer negen jaar geduurd en was in 1873 voltooid. Vroeger stond de zuil op het grasveld vóór de Bundestag maar de Nazi’s versleepten het naar deze rotonde. Dit alles om plaats te maken voor de toekomstige bouw van de Nazi wereldhoofdstad Germania. Omdat de Siegessäule midden op een groot verkeersknooppunt staat, is er een voetgangerstunnel gebouwd om bij de zuil te komen. Vier neoklassieke poortgebouwen uit 1939 geven toegang tot deze tunnel. Dit alles naar een ontwerp van Albert Speer (dus nog altijd origineel !). Om op het uitkijkplatform te komen, moesten we een wenteltrap met zo’n 285 treden omhoog klauteren. Om de tien omwentelingen besloten we een korte pauze te nemen. Dan kon Angelica even bijgrommen want trapjes lopen is niet haar favoriete hobby. Het uitzicht dat we voor de inspanning kregen, was zeer de moeite waard. Entree was vier euro.
De oorlog met Denemarken staat op de zuil afgebeeld.Via een ondergrondse tunnel kwamen we midden op de rotonde uit. De zuil staat op de rotonde.Veel kogelgaten uit WOII nog steeds zichtbaar.Technofeestje Love Parade met 1 miljoen mensen (!).De eerste plek van de zuil. Op het grasveld vóór de Bundestag.
Geheel verscholen naast de Warschauer Strasse ligt het Suicide Circus. Bij de deur vroeg de gastheer vriendelijk wat we kwamen doen. Deze vraag kregen we trouwens bij alle clubs gesteld. Ik zei dat we lekker wilden dansen en kon m’n lach nog net inhouden. Hij keek Angelica aan en zei dat vanavond niet haar avond was want er zou een gayparty gehouden worden. Hierop antwoordde ze dat ze wel raad wist met ‘warme bakkers’ want in haar vriendenkring zaten er heel wat (!). Even later lurkten we aan een lekker flesje Warsteiner bier. Zowel in de kleine als de grote zaal zagen we bijna alleen maar mannen in extravagante kleding met elkaar dansen. Ook zagen we vijf dragqueens met van die gekleurde kattenogen. Ik had zeker drie keer sjans en de mannen schaamden zich niet om me duidelijk te maken dat mannenliefde óók liefde is. Ik dacht nog: ‘diegene die in mijn anjer probeert te peuteren krijgt billenkoek’. Alsof ze dat erg zouden vinden bedacht ik me nog. Angelica stond zich helemaal uit te leven op de dansvloer en naast haar ging een 65-plusser in zijn onderbroek helemaal uit zijn plaat. Zie video ⬇️⬇️⬇️
Salon zur wilden Renate
Ze zeggen wel eens dat je hier Alice in Wonderland ontmoet. Salon zur Wilden Renate is een vrolijke club met meerdere zalen maar het leukste is om in de tuin te zitten in het oude trabantje. Binnen konden we kiezen uit een drietal verdiepingen en overal werd techno muziek gedraaid door meerdere DJ’s. Het pand stond op de nominatie om afgebroken te worden maar daar heeft men een stokje voor weten te stoppen. Overal zagen we geheime kamers en ruimtes verspreid over het hele pand en er is zelfs een labyrint. Ga niet te vroeg want ze jagen je weg. Zeker als je zegt dat je uit het buitenland komt. Zoals gezegd: Berlijnse clubs zijn eigenlijk voor Berlijners.
Tresor
Voor ons in de 75 meter lange rij stond een groepje jongeren uit Barcelona. Ze draaiden zich om en lachten me uit, zich afvragend wat ik hier op mijn leeftijd te zoeken had. Toen ze bij de gastvrouw aankwamen werd hun gevraagd wat ze kwamen doen. Ze antwoorden: ‘ we wanna have a party !’ Hierop antwoordde de gastvrouw zuchtend:’ jullie mogen niet naar binnen’. Ze hadden anderhalf uur voor nop in de rij gestaan. Toen de gastvrouw aan ons vroeg wat ze voor ons kon doen antwoordde ik:’ wij willen DJ Gizmo zien, DJ Lagerfeld en DJ Attack. Hierop antwoordde ze:’ U kunt te door de linker deur naar binnen gaan en ik wens jullie een fijne avond. Ik keek naar het groepje jongeren uit Barcelona en gaf een heel licht knikje met mijn hoofd en ging naar binnen.
Kitkat club
Hier stond iedereen halfnaakt binnen. Omdat ik niemand wilde aandoen de hele avond naar mijn lichaam te moeten kijken hebben we ons maar omgedraaid.
Gaybar and club Watergate
Gisteren werden we geweigerd bij Salon zum wilden Renate. Waarom weten we niet. We mochten gewoon niet naar binnen. Vandaag hadden we een nieuwe kans. Eerst waren we gaan uit eten bij een koreaans restaurant. Een heerlijke BBQ. Daarna zijn we naar bed gegaan om even te gaan slapen na een drukke dag. Rond 00:30u namen we een taxi naar club Berghain. Er stond een rij van zeker anderhalf uur wachten. Bad timing. Dan maar naar club Watergate. Zonder problemen kwamen we deze keer binnen. Wél m.b.v. de tip van de twee jongens die voor ons stonden:” zorg dat je minimaal twee namen van de DJ’s die draaien, weet”. Auw muk. Ik sta vaker met een drie dagen kaart van Pinkpop op camping A en ik weet nog niet eens wat er speelt. Enfin. Het was een hele donkere club met een mellow ambiance. Door-policy was niet streng. Na twee uurtjes liepen we verder en kwamen bij een Gay-club. Altijd leuk. Vooral de entreestempel op onze hand in hoofdletters:”SCHWANZ”. Rechts naast de toilettengroep hing een megagrote poster van een naakte dude met een enorme lollie waar Patricia Paay spontaan de hik van zou krijgen. Achter de bar stond een blonde hotshot (volgens Angelica) met in zijn oorlellen tunneltjes waar je met gemak een winterpeen doorheen kon jassen. Later op de avond zouden we nog twee whiskey shotjes van hem mogen ontvangen. We kwamen in gesprek met Uwe, een Berlijnse gay. Hij probeerde zo goed als mogelijk engels te spreken. Al snel werd onze aandacht afgeleid door een man die poedelnaakt door de club liep. “Ohh”: zei Uwe.” Die komt hier al 10 jaar”. Voor de rest uiteraard veel half ontblote gay’s en drags.
Club Berghain (worlds most popular)
Om 05:30u namen we een taxi naar Berghain. Toch wel ‘s wereld meest afgedraaide club. De ellenlange rij was verdwenen. We kwamen bij de deur. Op een kruk zat de in the Berlin underground scene welbekende Sven Marquardt, een midden vijftiger die zijn gezicht helemaal had volgetatoueeerd. Hij zou besluiten of we binnen mochten of niet. Met een subtiel knikje vertelde hij de bouncer dat hij ons door kon laten. Normaal staan de Berghain-bouncers bekend om hun intimiderende gedrag. Als je wordt afgewezen wordt er van je verwacht dat je uit de rij stapt en zonder te mokken of vragen te stellen rechtsomkeer maakt. Maar….we waren binnen ! In de club waar alles kan ! Onze telefoontjes werden met een stickertje afgeplakt. Binnen mochten geen foto’s gemaakt worden en diegene die het toch probeerde was zijn telefoon kwijt of die werd in een emmer water geflikkerd. De club is gelegen in een oude kolenfabriek. Het deed me denken aan de film the Maze runner. Één groot doolhof. Straight meets gay. Overal half ontblootte mooie lijven. Mannen en vrouwen, jongens en meisjes. Meiden liepen half naakt in hun ieniemienie stringetje met een minescuul bh-tje. Genoeg mannen gewoon in hun onderbroek of hun pyama. Maar natuurlijk het gros in normale kleding. Of ja, niet alledaagse kleding. Toch wel wat apart. H&M-meiden zie je hier in ieder geval niet. Om niet teveel uit de toon te vallen had ik mijn zwarte lederen KLM-pilotenjas uit 1954 aangetrokken “afgedressed” met mijn zwarte Dr.Martin boots. De fabriek telt meerdere etages, kleine smalle gangetjes, stalen kooiconstructies en trappenhuizen die de ene met de andere ruimte verbinden. In iedere ruimte speelde een andere DJ. Onderin heb je de stripped down techno en daarboven de meer house music. Vier meter van me vandaan stond een gay helemaal poedelnaakt met een lederen halsband te swingen. Om zijn Sjaak zat heel strak een lederen cockring gespannen. Door zijn duitse helm een knoeperd van een prince Albert waar je een koe aan kon vastleggen. Niemand keek er naar. En zo hoort het. Iedereen doet hier waar ie zin in heeft. De locatie is perfect. Midden in een industrie gebied. Van binnen is alles van beton en staal en er is heel weinig licht. In alle hoekjes en hokjes kom je volk tegen. Mensen om je heen hebben sex waar je bij staat zegt men. We hebben het niet gezien maar het schijnt er hier bij te horen. Vooral in de darkrooms. Het is nu 09:00u en we lopen weer naar buiten. Er staat wederom een rij van 25 meter. Op een zondagochtend waar oude mannetjes met een hondje langs de Spree rivier wandelen. Met een taxi gingen we snel terug naar East side gallery waar onze hostel-boot staat. Lekker slapen, zonder tanden te poetsen naar bed. Doei !🙋🏼♂️
Bouncer and legend Sven MarquardtHostelboatHostelboatHostelboat
Berghain inside
Omdat het uitgaanspubliek in Berghain je bijna je kop er af trekt als je je mobiel uit je broekzak durft te halen is het heel moeilijk foto’s maken in deze club. Berghain is van Berlijners. Mensen buiten Berlijn proberen ze te weren. Zéker luidruchtige Amerikanen met hun OMG’s. Daarom plaats ik hier enkele foto’s die ik niet zelf heb gemaakt. Gewoon voor een indruk te wekken van ‘s werelds vetste club.
Vorig jaar in de herfst werden we door een boswachter betrapt toen we op een zandpad liepen, op weg naar deze Russische legerbasis, een van de meest belangrijke Russische militaire standplaatsen in de DDR-tijd. Deze plek ligt goed en diep verstopt in de Brandenburger bossen. We waren al heel vaak door bordjes gewaarschuwd dat we op militair terrein zaten. De eerst keer toen we zijn jeep zagen naderen konden we nog wegduiken in de bosjes . Nog géén vijf minuten later zoefde hij wéér voorbij maar dan met hoge snelheid. De boswachter had blijkbaar ons in de bosjes geparkeerd busje gezien. Als hij ons nu zou aanhouden dan hadden we een groot probleem. We besloten een jaartje te wachten en ons urbex-tripje voor die dag te cancellen. Omdat we niet gepakt wilden worden hadden we besloten om niet over het zandpad te lopen maar midden door het bos en de struiken. Een helse tocht. Helemaal achteraan deze blog zie je de GPS-coördinaten van deze plek.
Een jaar later
Vandaag parkeerden we ons busje na een trip van 70 km vanuit Berlijn, op een andere plek, bij een oud treinstation. Ik gebruikte nu een ander kaartenprogramma waarop ook bospaden getekend stonden. Google maps doet het hier niet altijd i.v.m. het slechte bereik dus we moesten onze routekaart inladen via het programmaatje maps.me. Op onze hotelkamer had ik ‘s avonds de route bekeken en de meest eenvoudige er uit gepikt. Vanaf het treinstation hoefden we maar even over de rails te lopen waarna er een bospad zou moeten opduiken. Vanaf dat punt was het nog maar een uurtje lopen tot we de eerste Russische gebouwen zouden gaan zien. We hadden genoeg te drinken meegenomen want inclusief op en neer lopen had ik toch een uurtje of zes voor dit urbex-avontuur uitgetrokken.
Het verlaten treinstationnetje
Het spookdorp
Na een uur stonden we midden in de Russische militaire basis wat eigenlijk een klein dorp was. Compleet met een school, een wasserette, een sporthal, woonhuizen, garages en bunkers. Een echt spookdorp. Héél bizar en interessant ! Het was soms heel moeilijk te zien waar de paden lagen. Vergeet niet dat deze paden zo’n 40 jaar geleden twee meter breed waren. Nu had de natuur de paden weer opgeslokt. Soms reikte het hoge gras tot aan onze knieën. Via maps.me konden we goed zien waar gebouwen stonden en waar een pad verborgen lag onder het gras. De verf op de muren van de gebouwen bladerde overal af. Op de muren die behangen waren zag je het behang gewoon loskomen. Ruitjes waren ingegooid en op veel plekken zagen we mooie maar ook lelijke graffiti. Ook zagen we overal Russisch propaganda materiaal maar niet meer dan dat we zouden zijn tegengekomen in een Amerikaanse of Duitse legerbasis. Ieder land doet natuurlijk iets om de soldaten moed in te spreken en te motiveren. Zo zingt men in de VS iedere morgen op het werk of op school collectief het nationale volkslied en hijsen ze de vlag. Hier zagen we afbeeldingen van spelende kinderen of van werkende mensen. Je zag duidelijk dat men in Rusland in die tijd veel waarde hechtte aan arbeid. Verder zagen we afbeeldingen van tanks, soldaten, stoere, sterke Russische mannen en Lenin. Enkele teksten heb ik laten vertalen door een Russische vriendin die ik ooit in Barcelona heb ontmoet en jaren later heb bezocht in Moskou: Inna Negulyaeva.
Hondenhok
De video van ons urbex-avontuur
Achtergelaten soldatenschoen in de kantine. Russische propaganda Russische propagandaAfbeelding van Lenin welke momenteel ergens veilig staat opgeslagen.
GSSD
Deze kazerne was één van de grootste in de DDR. Hier zat de Russische GSSD (Gruppe der Sowjetischen Streitkräfte in Deutschland). Een heel offensief ingestelde militaire eenheid compleet uitgerust met kernwapens. Deze troepen waren belast met het handhaven van de voorwaarden van de Overeenkomst van Potsdam. Bovendien waren ze het gezicht van de militair-politieke aanwezigheid van de Sovjet-Unie. De troepen van de GSSD stonden boven de NVA en andere militaire organisaties in de DDR. De taak van de GSSD was om de DDR tegen het Westen te beveiligen. Met hun offensieve bewapening, waaronder kernwapens, konden ze een bedreiging vormen voor de Bondsrepubliek Duitsland. Alleen al in de voormalige DDR verbleven tussen 1945-1994 rond de 10 miljoen Russische soldaten met hun gezinnen (!). In het dorpje waar we nu waren hebben in totaal 15.000 mensen gewoond. Over de hele DDR zaten in totaal 280 Russische legerkazernes verdeeld. Strategisch natuurlijk zodat men snel kon toeslaan bij een aanval vanuit het westen. Tijdens de koude oorlog en zeker tijdens de Cuba-crisis in 1962 toen de Amerikanen de staat van paraatheid hadden opgeschaald tot Defcon-2.
Het wasgebouw waar de was centraal werd gedaan.TheaterzaalWC waar je op je hurken moest schijten.
Kernraketten
Deze militaire basis was uitgerust met diverse kernraketten met een bereik van 1200 km. Ver genoeg dus om Nederland te raken (Amsterdam-Berlijn is 700 km). Vergeleken met deze kernraketten deelden de atoombommen die op Hiroshima en Nagasaki waren gevallen maar speldenprikjes uit. Op onze terugweg zag Angelica een stenen gebouwtje uit de grond steken. Aan de vorm zagen we dat hier een trap omlaag moest gaan. Toen we dichterbij naderden hadden we meteen in de gaten waar deze trap heen ging: de nucleaire bunker !! We hadden hem gevonden ! Kijk hieronder het filmpje hoe ik naar binnen glipte.
De toegangstrap naar de nucleaire bunker
De video van de nucleaire bunker van binnen
Sloop complex
Nadat in 1989 de muur viel was het over en uit voor de Russische invloeden in de DDR. De Russen werden afgekocht en ze kregen genoeg tijd om hun kazernes leeg te maken. In 1994 was er geen enkele Russische soldaat meer in de voormalige DDR. Inmiddels zijn hier in de Brandenburger bossen al een aantal gebouwen gesloopt. Ze staan weliswaar nog op maps.me maar in werkelijkheid zijn ze al verdwenen. Voor diegene die dit grote openluchtmuseum nog wil verkennen: ben er snel bij !
Verlaten soldatenkamer met meubilairGarageIngang theaterAchtergelaten legerkistjesRussische staatspropaganda.Russische schilderingen op de muur.Hier zat vroeger een winkeltje. Op de muren Russische schilderingen. Dit was het huis van de Russische commandant die de leiding had over de kazerne.Het centrale verwarmingsgebouw. Van hieruit werden alle gebouwen op de kazerne voorzien van warm water en warm CV-water.WC’s. Je zat dus letterlijk naast je collega te poepen. Er waren geen tussenwandjes. Dit zorgde voor een goede band tussen de soldaten. Afbladerend behang zorgt voor een leuke foto.Russische staatspropaganda Russische staatspropaganda Russische staatspropaganda Een lekkage in het dak zorgt voor mosgroei op de houten vloer De kamer van een soldaat. Hij had 13 m2 om op te wonen, douchen gebeurde in het gezamenlijke bad. Eten deed men ook gezamenlijk in de eetzaal. De kamer van een soldaat. Hij had 13 m2 om op te wonen, douchen gebeurde in het gezamenlijke bad. Eten deed men ook gezamenlijk in de eetzaal.Oude verkeersbordenUitkijktoren“En het leven is ook zo mooi omdat we kunnen reizen 🌍”, aldus Dhr.Przewalski, een Russische reiziger. Tekst is vrij vertaald door mijn Russische vriend Inna Negulyaeva. Basketbalveld in de sporthalSocialistische tekst “oprichting en versterking van de staat van de dictatuur van het proletariaat. afschaffing van uitbuitende klassen. vorming van een nieuwe klassenstructuur van de samenleving. de vorming en ontwikkeling van socialistische naties.” Tekst is vrij vertaald door mijn Russische vriend Inna NegulyaevaMooie muralsEen waslokaal
Hoe kom je er ?
Tik de volgende GPS-coördinaten in in google maps: 53.037545, 13.386077. Je smartphone brengt je dan precies naar de parkeerplaats vóór het treinstationnetje. Vervolgens zet je maps.me aan (van te voren installeren op je smartphone) en geef je de volgende coördinaten in: 53.05370372220076, 13.375764902073163. Je zult dan de eerste gebouwen zien verschijnen. Dit echter na 45 minuten lopen.
We parkeerden ons busje op de parkeerplaats naast het oude Amerikaanse afluisterradarstation. 40 jaar lang luisterden de Amerikanen hier de Russen af. 24 uur per dag draaide men hier in ploegendiensten. Tot begin jaren ‘90 kreeg je een waarschuwingsschot voor je voeten als je met een vinger het hek aanraakte. Nu konden we gelukkig gewoon naar binnen en gingen op zoek naar het plekje waar we geschiedenis, avontuur, uitzicht, sfeer en kunst op een paar vierkante meter zouden vinden. Overigens, als je de berg te voet op loopt zie je hier en daar nog brokstukjes zoals stukjes glas en oranje dakpan. Langzaam geeft de berg zijn verleden prijs.
WOII
In 1937 begonnen de nazi’s hier bouwwerkzaamheden voor een militaire school. De plannen werden gemaakt door de belangrijkste architect van Hitler: Albert Speer. Geallieerde bombardementen beschadigden tijdens WOII de onvoltooide gebouwen, waarvan de bouw vanwege de oorlog was uitgesteld. In 1950 werd de locatie gebruikt om 75 miljoen kubieke meter puin van de kapotgebombardeerde Berlijnse gebouwen te dumpen. De heuvel in Grünewald groeide uit tot 55 meter hoogte en werd daarmee het hoogste punt van Berlijn.
Koude oorlog
Op een dag zagen de Berlijners champignonvormige torens ver boven de bomen uitsteken. Dit mysterieuze bouwwerk maakte deel uit van een Amerikaans afluisterstation. In 1957 kwam het Amerikaanse National Security Agency (NSA) erachter dat dit de uitgelezen plek was om het radarstation neer te planten, aangezien de ontvangst hier beduidend beter was dan elders in de stad. Vanaf deze locatie werden militaire gesprekken in Oost-Berlijn en de Sovjetunie afgeluisterd. Stel je eens voor je bent hier operator en je moet alle gesprekken die je hoort gaan filteren. Welk gesprek is interessant en welk niet ? Ik kan me ook voorstellen dat van de 1,2 miljoen oost-Berlijners er altijd wel twee bezig waren met wel héél lief voor mekaar te zijn. Ik wist dan wel wie ik zou gaan afluisteren haha. De torens zijn nu verlaten, alle apparatuur is verwijderd, maar de radar koepels zijn nog in tact.
360° dakterras
Het torengebouw van het oude afluisterstation is een van de belangrijkste gebouwen van de hele site. Op een hoogte van 140 meter boven zeeniveau konden Angelica en ik genieten van een panoramisch uitzicht over heel Berlijn. We waren net iets te vroeg voor de zonsondergang in deze sfeer mee te maken. Deze had ik al eens meegemaakt zo’n 8 jaar geleden: onvergetelijk !
Street Art
Teufelsberg Berlijn is een van de grootste straatkunstgalerijen ter wereld. Op de hele site vind je kunst van internationale kunstenaars uit de street art scene. Graffitikunstwerken bereiken soms wel afmetingen tot 270 vierkante meter.
Rechtsboven kantoren van Amerikaans personeel van de NSA.
Teufelberg vroeger
1988Begin jaren ‘90Begin jaren ‘90
Hoe kom je gratis binnen ?
Zet je auto op GPS 52.4965931, 13.2408750 en loop de trap omhoog zoals hieronder aangegeven.
Wil je bier drinken uit een plasfles (0.8 ltr./ 9.90€) ? Zitten op een doodskist of wc-pot midden in de kroeg ? Wil je bij binnenkomst eens helemaal afgezeikt worden door de DJ terwijl iedereen je uit lacht ? De DJ is werkelijk continu bezig om iedereen op zijn Hansje Teeuwen te verarschen. Als je eenmaal rustig zit stort het plafond in elkaar en gaat het licht uit maar dat komt wel weer goed. Op weg naar de wc wordt je vermaakt met snel omlaag kruipende spinnen. Snel doorlopen dus. Als je eenmaal staat te piesen wordt je er door woord en gebaar continu op gewezen hoe klein je Dirkje wel niet is. Op je tafel ligt trouwens een handig meetlatje voor het tegendeel te bewijzen. Ook ligt er een coupon waarmee je flinke korting krijgt bij de “dames” om de hoek. Het eten wat je bestelt krijg je niet opgediend op een bord. Nee, dat krijg je op een poeppan rechtstreeks afkomstig uit het ziekenhuis een eindje verderop. Kortom, als je naar Berlijn gaat is dit wel een leuke hoek van vermaak. Het kroegje op de hoek ligt in stadsdeel Berlin-Charlottenburg nabij de Kurfürstendamm.
Oh ja…. Bij binnenkomst wacht je een leuke verrassing ! Regenjas is géén luxe ! Koop je Berlin welcome-card hieronder. Je kunt met deze kaart in iedere vorm van openbaar vervoer terecht. Superhandig ! https://www.berlin-welcomecard.de/en
Drinken uit een plasfles (0.8 ltr./ 9.90€)In deze kroeg kijk je je ogen uit. reserveer zeker twee uurtjes voor deze kroeg !Samen een biertje drinken, zittend op een doodskist.Het eten wordt geserveerd op een poeppan uit het ziekenhuis.Bukken ! Met een oorverdovend kabaal stort ineens het plafond in. Géén paniek, er is nog nooit iets gebeurd.Ogen te kort !De wcDe entree waar je wordt natgespoten zodra je een voet over de drempel zet.
In totaal werden tijdens het nazi-regiem 698 hersenen van vermoorde tbc-patiënten afgeleverd bij het in dit complex gevestigde Kaiser Wilhelm Institut für Hirnforschung.
Het werd Angelica en mij niet gemakkelijk gemaakt om binnen te komen. Om het complex stond een stevig, hoog hekwerk en alle ramen en deuren op de begane grond waren dichtgelast met ijzeren platen. Via een klein gat in het hek en via een kelderingang kwamen we uiteindelijk in het gebouw waarvan de bouw in 1901 startte en nu al 30 jaar leeg staat. We zagen een pand gebouwd in een barokke stijl in een T-vorm met drie vleugels. De indrukwekkende gang was ontworpen volgens de kenmerken van de binnenplaats van een Italiaans Renaissance-paleis, met zijn gewelfde plafond, balustrades en kolommen, samen met sculpturen en bloemmotieven langs de balustrades. We hoorden voetstappen in het gebouw maar deze waren ver weg. We waren dus niet alleen, waarschijnlijk mede-urbexers. We liepen de brede, mooie trap omhoog naar de eerste verdieping waar tot 1942 tbc-,en tyfuspatiënten werden verzorgd. Het door de nazi’s geïntroduceerde “Action Brandt” zorgde voor de lugubere massamoord op ongeveer 200.000 zieke Duitsers. Ze moesten plaats maken voor gewonde soldaten. De oorlogsmachine moest immers blijven draaien. Aan het hoofd hiervan stond Julius Hallervorden. Hij ging na de oorlog verder als directeur van het Max Planck Instituut voor Hersenonderzoek en kreeg in 1956 zelfs het Federale Kruis van Verdienste. Hij stond bekend om de volgende uitspraak:
Hallervorden: “Kijk hier nu, jongens. Als je al die mensen gaat vermoorden, haal dan in ieder geval de hersenen eruit zodat het materiaal kan worden gebruikt.” Ze vroegen me: “Hoeveel kunt u er onderzoeken?” en dus vertelde ik ze … hoe meer hoe beter “.
Kun je je dit voorstellen ? Het gebouw is in redelijk goede staat, vermoedelijk omdat er zoveel moeite is gedaan om het te behouden en te voorkomen dat mensen binnenkomen. Wil je hier eens naar toe ? Kopieer dan de onderstaande GPS naar Google maps:
52.637364, 13.503723
Het hele gebouw is voorzien van mooi murals
De eerste etage waar tbc-patiënten lagenEen wasbak uit 1901De zolderDe dienstlift
Om de verjaardag van Angelica te vieren gingen we een poosje geleden naar de Skybar Loft 14 in de wijk Friedrichshain. Deze skybar heeft een indrukwekkend panorama over the urban jungle van onze lievelingsstad Berlijn. Zo hadden we ‘s avonds een mooi uitzicht over de duizenden auto’s die over de Landsberger Allee onder ons door reden. De Skybar herbergt een gedurfde selectie en uitvoering van kleuren en materialen. Vanuit de lift stapten we op de 14e etage van het hotel uit en we zaten meteen midden in het restaurant. Vanaf hier werden we als het ware meteen de ruimte in getrokken door de warme hardhouten vloeren die om de centrale bar heen waren gelegd. Daar omheen lag een zachtgrijs tapijt welke mooi afstak tegen de diepgroene marmeren bar. Er waren in de Corona-tijd maar weinig mensen aanwezig dus we hadden alle keus om te bepalen waar we zouden gaan zitten. In de comfortabele fauteuils of in de in rijke tinten uitgedoste banken langs de glazen panoramische buitengevel of namen we een stoel bij de halfronde koperen “kooien” ? Maar dat vonden we meer iets voor degenen die graag zien en gezien wilden worden. Er was nog zo’n klef tortelduif hoekje met een merkwaardig jungle-wandtapijt en een zacht fluwelen gordijn. Niet iets voor ons dus als mensen met hoogtevrees genoten we van onze cocktail aan een tafel direct langs de gevel en hadden we een plaats op de eerste rij met een uitzicht op de schoonheid van de twinkelende lichtjes van de skyline van Berlijn. Kijk hieronder het filmpje van deze absolute aanrader.
Als je naar Berlijn gaat ontkom je niet aan de rijke historie van deze stad. Voor mij staat deze stad op nummer 1. Zo is het er in tegenstelling tot andere Europese hoofdsteden spotgoedkoop (mooie kamer in centrum vanaf 35€ en een halve liter bier voor 4€) en je kunt er met gemak twee weekjes rondbanjeren zonder je te vervelen. Zo bezochten we de wereldberoemde verlaten luchthaven Tempelhof. Tempelhof was met 10 vluchten per dag in 1936 de drukste luchthaven ter wereld en het was een van de grootste gebouwen van Europa. In 1948 landde iedere 26 seconden een vliegtuig. West-Berlijn was immers geblokkeerd door de Sovjet-Unie en de twee miljoen west-Berlijners konden alleen via de lucht bevoorraad worden. Werkelijk alles (bijv. benzine, steenkool, medicijnen, voedsel) moest middels een luchtbrug aangevoerd worden om de twee miljoen west-Berlijners in hun behoefte te voorzien. Dit duurde ongeveer 1 jaar. Berlijn vind ik met afstand de indrukwekkendste stad van Europa. Misschien wel van de wereld. Iedere keer als ik er kom krijg ik niet alleen kippenvel van zoveel geschiedenis maar ook van de talloze eigenzinnige artistiek ingerichte clubs, de trendy restaurantjes en de Berlijners zelf. ❤️Berlin❤️
Overigens was Tempelhof het decor voor de film the Hunger Games Mockinjay. Klik hier
Let op:
Het bezoek aan deze luchthaven is géén Urban exploring. Je kunt tickets bestellen voor een rondleiding.
Boek die goedkope mooie kamer door op hier te klikken
In deze verlaten bakkerij werden broden gebakken voor de Joden, zigeuners, gehandicapten en a-socialen die in concentratiekamp Sachsenhausen te werk waren gesteld. In dit concentratiekamp hebben 200.000 mensen gezeten er er zijn 50.000 mensen gestorven door uitputting, marteling en executie. In dit kamp werd de ” nekschotmachine” uitgevonden waarbij gevangenen in hun hoofd werden geschoten terwijl ze dachten dat er een fotootje werd gemaakt. Bij de demonstratie van dit apparaat werden 96 willekeurige Joden onder luid applaus van de aanwezige SS-ers standrechtelijk ” gefotografeerd”. Hierbij werden ze door de SS-ers aangemoedigd om naar het vogeltje te lachen. Toen ze eenmaal lachtten volgde het nekschot. Dit onder luid gebrul van de aanwezigen. Hierna werden met dit apparaat 18.000 russische krijgsgevangenen doodgeschoten.Omdat de beulen psychische klachten kregen werd een gaskamer gebouwd op het terrein. Zodoende werden de beulen niet geconfronteerd met het leed wat ze zelf aanrichtten.De joden in de bakkerij moesten niet alleen het brood bakken voor hun lotgenoten maar deze broden ook kilometers verderop bezorgen. Ze liepen over een weg die was aangelegd met de grote hoeveelheden as van gecremeerde landgenoten. Het is even zoeken naar deze plek in het bos. De bakkerij binnen komen is niet zo moeilijk. Er zijn inmiddels genoeg raampjes ingetikt. Kopieer deze cijfers in google maps en voila: 52.768109 13.282145
