Ik kan me de eerste keer dat ik in Bangkok kwam nog goed herinneren dat ik zag hoe enorme winkelcentra met air-conditioning naast eeuwenoude dorpshuizen waren gebouwd en straten vol met eetkraampjes tegenover luxueuze restaurants bovenop wolkenkrabbers stonden. Ik zag een mix van eeuwenoude tradities en een dominante stroom van westerse invloeden die nu samen het aanzicht van de stad vormen. Heel apart om te zien vond ik de monniken in hun opvallende rode gewaden en de schoolkinderen in schooluniformen die me giechelend aankeken. Het allerleukste vond ik een bezoek aan Yaowarat Road in China Town, één van de oudste woonwijken en gesticht in de 18e eeuw. De Thai van Chinese afkomst drijven hier hun handel en dit is de plek waar ik met mijn gehuurde fiets samen met mijn camera urenlang onderweg was. Hieronder het resultaat.
De meest verstandige Indiër uit het hostel vertelde me dat iemand waarschuwen voor de gevaren hier in dit land géén zin heeft. Als je van sommigen het verstand in een vogeltje zou proppen zou het pardoes achteruit gaan vliegen. Dit is hier de keiharde realiteit: het boeit ze allemaal géén zak.
Op weg naar de Monkey-tempels zagen we zelfs een koe met zes poten. Het leek net alsof pootje 5 en 6 uit zijn reet staken. Eerst dacht ik nog dat er een kalfje half uit hing. Maar nee, het was een misvormsel der natuur. 
Een oude Indiër deed zich voor als de trotse eigenaar. Hij vroeg al meteen of we een foto wilde maken. Natúúrlijk wilde ik dat. Na het maken van de foto vroeg hij ineens geld. Maar dat doen ze allemaal in India. Scammen. Ze waarschuwen er voor. Ze hebben het zó vaak bij ons geprobeerd. Helaas trapten we daar niet meer in. Onder aan de berg zat een kapper op straat een klant te knippen. Op de stoep stond een plastic kuipstoeltje en aan een roestiger spijker hing een halve spiegel. Gewoon lekker in het zonnetje je ding doen. 
Het verkeer knalde er langs door. Why in godsnaam ? Hier had ik even mijn migrainemomentje. Die hadden geen schroefje los maar de hele gereedschapskist op zijn kop liggen. Sjongejonge. In Agra aangekomen gingen we op zoek naar ons hostel. En weer vielen we in een andere verbazing. Hier liepen gewoon mannen naakt over straat. Gewoon met hun pielemuis zwabberend tussen hun benen. 
Een man stond langs de weg met twee bont en blauw geslagen aapjes aan een ketting. In zijn linkerhand hield hij de ketting, in zijn rechterhand een dikke stok. Op commando begonnen de aapjes salto’s te maken. Massa’s mensen vinden dit net zoals olifantenritjes erg leuk en geven graag geld zodat de baas “voer voor de aapjes” te kopen. Lees: voer voor de eigenaar. Ondertussen is het leven van deze beestjes een hel en de toerist houdt het met geld in stand. Langs de kant lag een hond te piepen van de pijn. Over zijn rug zag je het zwarte, rubberen profiel van een autoband. Ze liggen midden op straat te slapen en dan kun je wel eens over het hoofd gezien worden door een onoplettende automobilist. Haar heup of rug was gebroken en niemand kwam haar dan uit haar lijden verlossen. Want dieren doden mag je hier niet. Dat is een soort heiligschennis. Hier is alles heilig. Als een bak stront zes pootjes en een hartslag had dan kreeg ie nog een bloemenkransje om zijn nek. 
Hier lopen ook ouders rond die hun kleuters opmaken. Gewoon lekker wat eyeliner om hun ogen smeren. Het zal wel met hun geloof te maken hebben. Zo kleuren ze ook olifanten en met het Holi-feest zag ik zelfs dat de honden niet gespaard werden. Alles krijgt hier een kleurtje. 
We bezochten Sheroes Hangout. Een restaurant waar meiden werken die door huiselijk geweld door hun partner overgoten zijn met zuur. Van sommige meiden is het grootste gedeelte van hun aangezicht zo goed als verdwenen. Ze zitten helemaal onder de littekens en worden door familie en vrienden verstoten. Hier op deze plek vinden ze lotgenoten waarmee ze een toekomst kunnen opbouwen. Ze wilden heel graag op de foto want ze voelden zich trots als iemand een foto van hun wilde maken. Het eten wat ze maken is gratis. Ze vragen wel een donatie waarvan je de hoogte zelf mocht bepalen. Heel mooi initiatief dit restaurant ! 
In Agra waar de Taj Mahal staat overnachtten we op een heel gezellige plek met de naam: Joey’s hostel. Hier zaten we ‘s avonds de dag af te bieren samen met Lars uit Bonn, Hayley uit Newcastle, Alex uit Seattle en Courtney uit Auckland. Samen keken we vanaf de rooftop naar de Taj Mahal, geheel uit marmer gebouwd in 1632 en één van de meest herkenbare gebouwen van de wereld. Sinds kort één van de zeven wereldwonderen. 
niet opgemengd met water. Met de gehuurde scooter reden we naar Leopard Valley, een afgelegen plekje ergens in een bos. Na binnenkomst vielen we natuurlijk al meteen op bij de aanwezigen: we zagen er immers nog onbevlekt uit. Maar daar maakten ze meteen korte metten mee. Gretig zochten een zestal handen hun weg naar de bakjes met gekleurd poeder. Tien seconden later zat de kleurstof tot tegen mijn trommelvliezen en zelfs de inhoud van mijn onderbroek had nog nooit zoveel tinten gezien ondanks het feit dat ik de eerste week zeven kleuren stront heb gescheten na het drinken van een Lassi yoghurt-drankje. 
Hier kende men geen genade. Hier gingen we gigantisch voor de bijl. “Happy Holi”: werd ons nog van een afstandje nageroepen. Binnen tien seconden zagen we beiden uit als de schildersezel van Bob Ross. Er waren ook genoeg westerse bezoekers. Stoere mannen met haarknotjes, woeste baarden en armen zo dik als kachelpijpen. Duizend jaar geleden sloegen deze types met hun worst nog een oudbakken roggebrood doormidden. Tegenwoordig geven ze je advies over verschillende soorten handcrême. 
Maar er waren ook héle mooie vrouwen. Als de toch al hitsige locale jeugd onderbroeken van de Action aan had gehad zou alleen nog de elastiek om hun kont hebben gezeten. Veel mensen die India bezoeken doen dat omdat ze wat Yoga-lessen willen nemen. Dat vinden ze fijn en rustgevend. Ik kan me daar niets bij voorstellen. Dat iemand het leuk vindt om urenlang niks te doen. Om urenlang in een bepaalde kronkel gevouwen te zitten en aan niks te denken. Maar het feit dat genoeg mensen het wél doen bewijst mijn ongelijk. 
Wat ik me wél kan voorstellen is dat mensen die yoga beoefenen dit doen om een bepaalde balans te vinden. Dat ze vroeger een tikkie gehad hebben en even van het padje zijn geraakt. En dat yoga, een vorm van meditatie, ervoor heeft gezorgd dat ze weer in balans kwamen. Dat ze in de yoga-sport blijven hangen als ze er eenmaal van hebben geproefd begrijp ik. Ik heb datzelfde gevoel maar dan met bier drinken. Misschien heb ik er gewoon te weinig verstand van. Ik heb me ooit op advies van een vriendin ingeschreven voor een Reiki-les. In de wachtkamer las ik een artikel over Eco-sex. Eco-sex ?? Ja Eco-sex. Gepraktiseerd door skinny-dippende stargazers die midden in een bos, zuigend op een muntblaadje, zich helemaal onnozel schuren tegen jonge berkenboompjes…. ik voelde mijn maagzuur in mijn keel en liep naar buiten. Ik heb absoluut niks tegen yoga-mensen. Maar wel tegen die überlinkse grassprietvretende wannabees die me de kont uithangen met die eeuwige go green shit op social media. Iedereen wijsmaken hoe lekker ze zich voelen bij hun nieuwe leefstijl en ondertussen kruipen ze tegen de muur op van ellende. Man….pak je klankschalen en ga lekker de bossen in bomen of koeien knuffelen maar gun mij mijn vettige steak.
Nu twee dagen later zit die kleurstof nog altijd op mijn porem. Ik heb m’n handen al zo vaak gewassen dat er warempel nog een stempeltje van discotheek het Kelderke uit Sittard tevoorschijn kwam. Maar mijn pan krijg ik maar niet schoon. Damn, volgende week weer werken. Mijn kleurrijke collega’s zullen vast wel een nieuwe bijnaam verzinnen 🤦🏻♂️😂🤗
Bij een willekeurig strandhotel aangekomen (je hoeft hier niet van te voren te boeken) waren we meteen aan de beurt. De receptioniste was nog niet echt handig met inchecken. Ze maakte veel typefoutjes. Maar dat kwam door haar lange gepimpte Kardashian-gelnagels. Ze werkte er net drie dagen. Ze was vorige maand ontslagen bij de lokale bakker omdat ze alle gebakjes op had gegeten. Ze had twee maanden “proeftijd” toch iets te letterlijk genomen. 
Het duurde me allemaal wat te lang. Het was loeiheet onder het tentzeil en ik had zin op een biertje. Ik zei tegen Angelica dat ik even buiten ging peuken totdat Barbie klaar was. Dát had ze gehoord 😱. Én begrepen ! Mijn fout. Dom natuurlijk. Ze reageerde furieus en ik wist meteen dat ik een korstje open had gekrabd. Ze trok ineens een gezicht als een geschoren kont. En dan die blaf van haar. Ineens…. binnen drie seconden van lady naar ghetto. Een hele doos woordenkots golfde over haar duckies. De pretty girl was ineens verdwenen. In godsnaam: hoe kun je shit laten uitzien als suiker 😱. Wat een pannenkoekenkont. Maar goed. Ik bood mijn excuses aan en Barbie werd al wat rustiger. 
Onze strandhut was gebouwd op houten palen. Het uitzicht over de Arabische zee was prachtig. Iedere avond verdween de fel brandende rode zon achter het eilandje Kanika, vlak voor de schone kust. Met een scootertje verkenden we de mooie stranden. We zaten net 10 minuten op de scootert toen oom agent zijn hand opstak. Dju. Stoppen dan maar. 
Hij vroeg waarom ik geen helm op had. Ik antwoordde gevat dat ik nog geen enkele scooterrijder met een helm op had gezien en dat de verhuurder me geen helm had meegegeven. “Die heb je wel bij je”: zei ie. “ Die ligt onder de zitting”. En warempel, daar lag mijn helm. Zo’n pispot die me natuurlijk niet paste. Ik moest 200 Roepies betalen en wel contant. Ik kreeg geen bonnetje. Ik meende slim te zijn en haalde mijn pinpasje tevoorschijn. Meteen vroeg de boef of ik geen cash bij me had want het pinapparaatje was zogenaamd kapot. Dit geld verdween natuurlijk in zijn eigen zak. Hij had een jongen bij zich die hij aan het aanleren was. Hij zou hem wel eens eventjes laten zien hoe je toeristen het geld uit hun beurs klopt. Jongens die in India bij de politie gaan hebben eerst de hele scouting doorlopen. Ze kunnen 87 knopen leggen maar krijgen nog geen BH los. Laat staan een pinapparaat aan de gang.
Maar hier kon ik uit principe niet tegen en ging vol in discussie. Angelica zei dat ik maar moest stoppen met discussiëren. Ze had gelijk. Voor die drie euro riskeerde ik géén stuk lood in mijn walnoot. Je weet maar nooit als het escaleert in den verre. En ach, drie euro. Waar heb je het over. Drie flesjes Heineken. Bij het eerste strand wat we tegen kwamen was ik de situatie weer vergeten. Kijk de foto’s dan !!!😍😍😍
Pench National Park viel enigszins tegen. Op de eerste plaats hebben we geen tijgert gezien maar dat heb je helaas in het wild niet voor het zeggen. Het is immers geen dierentuin. Maar het lijkt niet echt op een jungle. Het lijkt meer op een stukje bos zoals het Sweijkhuizer bos. 
De gids achterin was een jonge meid met lieve flapoortjes. Ze had nog weinig jungle ervaring want een beetje gids richt zijn ogen alleen maar richting de struiken en niet op de weg. Daar hadden we de chauffeur voor. Ondanks dat ze weinig te vertellen had was ze heel aardig en lachte aan één stuk door. Pench Jungle camp was wel weer mooi en we sliepen een nachtje in een prachtige tent. Het kamp heeft een restaurant met drie keer per dag een lopend buffet met allemaal Indiase lekkernijen. De locatie wordt goed bewaakt door drie duitse herders die gewoon los rondlopen. Verder is het hele kamp omheind met een hoog hekwerk zodat evt. hongerige tijgers niet naar binnen kunnen. De staf was erg behulpzaam. Vandaag vliegen we naar de mooie stranden van Goa. Doei ! ✈️🌍🇮🇳
Nep-priesters komen met bakjes vingerverf naar je toe en voordat je het weet loop je rond als een Hiawatha. Daarna is het natuurlijk lappen geblazen. Ach…. voor die ene euro stonden we even later front-row tussen de Indiërs.
Ons werd vaak gevraagd of we op de foto wilden met willekeurige mensen. Hier zie je niet veel blanken dus voor de mensen hier zijn wij dé attractie. 
Even verderop liggen de hospices. Kashi Labh Mukti Bhawan is zo’n trust. De mensen die er heen gaan om te sterven krijgen tien dagen de tijd om dat dan ook te doen volgens de neef van de eigenaar die de dienst draaide. Daarna volgt een herbeoordeling. De eigenaar staat er vanwege zijn jarenlange ervaring om bekend dat hij in de ogen van een zieke kan zien hoelang hij nog heeft. Zelden zit hij er langer dan één dag naast. Dit maakt de planning wel wat gemakkelijker voor hem. 
Varanasi staat ook bekend als Kashi oftewel de “stad van het leven”. Ik ben nog nooit op een plek op aarde geweest waar ik zo met mijn ogen heb geklapperd als hier. Mensen te voet, fietsers, brommers, auto’s, motoren, Riksja’s, tractors, bussen: alles rijdt hier kriskras door elkaar. 
Een man zonder benen kruipt hier tussendoor. Met zijn handen en stompjes duwt hij zichzelf op zijn buik over de stoffige niet-beklinkerde weg. Zijn kommetje met kleingeld voor zich uit duwend.
In het open riool aan weerszijden van de brede straat wemelt het van de dikke bruine ratten. Angelica slaakte iedere keer een gilletje als ze weer eens zo’n dikkerd voorbij zag springen. Naast het riool staan kleine tentjes of bedjes van lompen waarop daklozen gaan slapen als het donker wordt. Invalide en mismaakte mensen staan in een rijtje gestructureerd midden op straat. Één voor één vragen ze je om vijf roepie (0,06€). Genoeg om een bekertje thee te kopen of een koekje. Nep-Baba’s gooien zich in een bocht om er fotogeniek uit te zien zodat toeristen als wij tegen betaling van 20 roepie foto’s van hun kunnen maken. Als de foto eenmaal gemaakt is verdubbelen ze het bedrag ineens. Je word genaaid waar je bij staat. Maar ach… voor 0,50€ heb je een leuk plaatje. In een land waar nog wekelijks mensen worden gelyncht ga ik geen zeik maken. 
We maakten diverse keren op staat ruzie’s mee. De politie moet dan tussen beiden komen. Op hun rug hangt een joekel van een dubbelloops geweer. Die wordt pas gebruikt als de krom geslagen stok aan hun broek geen soelaas biedt. De hygiëne laat hier dik te wensen over. Op twee dagen tijd maakte ik drie kakkerlakken op onze hotelkamer dood. Klagen heeft hier geen zin beseften we. Modepoppen op straat worden door winkelbediendes ieder uur afgeklopt zodat het stof er niet te veel grip op krijgt. Op straat liggen de uitwerpselen van dieren maar ook van mensen. De mensen die géén geld hebben voor schoenen lopen op blote voeten door de derrie. Op sommige plekken is de stank van de urine niet te harden. Als we werden aangesproken door een Riksha-of tuktuk-chauffeur dan hadden de meesten geen tanden meer in hun mond. Of van die zwarte puntjes wat ooit tanden zijn geweest. Met een mond vol bruine pruimtabak vroeg hij of ik gebruik wilde maken van zijn tuktuk. Even later gevolgd door een dikke, bruine fluim zo dwars voor mijn voeten. Welkom in Varanasi ! Love it ❤️🇮🇳
