Bamboetrein
De volgende dag neem ik een locale taxi naar Battambang. Een tochtje met de bamboetrein staat al jaren op mijn verlanglijstje en nu ben ik toch in de buurt. Misschien is ‘trein’ niet de beste omschrijving voor dit bamboeplatform op wielen. Het is eerder een soort vlot waarmee inventieve locals zich over het bestaande spoor kunnen verplaatsen nu er geen treinen meer rijden. Deze creatieve low-tech oplossing is ideaal om snel mensen en goederen in de omgeving te vervoeren. Er is maar één treinspoor voor beide richtingen en natuurlijk is er geen uurregeling. Passeert er een tegenligger? Dan moet de bamboetrein die het lichtst beladen is, ontmanteld worden zodat de andere trein kan passeren. Ondertussen in dit originele transport uitgegroeid tot een toeristische attractie. En terecht: het is een mooi ritje door een mooie omgeving en zo dicht bij de sporen aan hoge snelheid voorbij rijden, dat lijkt op een van de betere pretpark attracties. Op het eindpunt staan stalletjes met drank, fingerfood en bedelende kinderen. Een jongen van zes heeft geleerd hoe je Westerse toeristen het snelst geld afhandig kan maken: “1 dollar, please. Then I can go to school”. Tja, je raakt er wel aan gewend. In arme landen zien ze je gewoon als wandelende pinautomaten.
De Cayan Tower, voor de opening bekend als Infinity Tower, is een wolkenkrabber die gerealiseerd wordt door het bedrijf Palma Real Estate in Dubai in de Verenigde Arabische Emiraten. De constructie van het 330 meter hoge gebouw begon in februari 2006 en was klaar in 2012. Het gebouw telt 73 verdiepingen en zal ’s werelds hoogste gebouw worden dat 90° draait om zijn eigen as.
Na een lange reis van 24 uur tikten we in Kuala Lumpur het loeihete zwarte asfalt van de landingsbaan aan. Na twee tussenstops was het weer eens lekker om de beentjes te kunnen strekken. We bleven maar twee nachtjes in Kuala Lumpur om én bij te komen van de reis én om de Petronas Twin Towers te zien. We wilden de Towers niet alleen overdag zien maar ook het ‘s avonds en zeer zeker vanuit hoogte. We bezochten daarom de Vertigo Sky bar op de 59e verdieping van het Banyantree hotel. Lekker ontspannen aan een tafeltje de lange vlucht van ons afbieren terwijl we van bovenaf genoten van het prachtige uitzicht op het eens hoogste gebouw ter wereld. In de toekomst is het uitzicht vanuit deze plek trouwens helemaal verdwenen want één of andere randdebiel bouwt er net een wolkenkrabbertje tussen. 
Jammer. Hierna liepen we naar het Skybar Traders hotel. Hier is het uitzicht iets minder mooi omdat je niet buiten op een rooftop kan zitten maar alles vanachter glas moet bekijken. Desondanks is het uitzicht nog altijd overweldigend. De Sky Bar is een glamoureuze cocktaillounge op de 33e verdieping van dit hotel. Deze nachtclub op het dak staat bekend als één van de coolste locatie in het nachtleven van Kuala Lumpur, dé plek om te zien en gezien te worden. In het midden van de Sky Bar ligt een zwembad dat wordt begrensd door grote verzonken nissen met lekkere, zachte zitstoelen aan de ene kant, en een bar met banken en geweven rotan hoge tafels en barkrukken aan de andere kant. Op zo’n plekje krijg je natuurlijk altijd zin om in die pool te duiken maar wellicht word je er dan door zo’n gespierde aap net zo hardhandig uitgejast als vroeger bij de Peppermill in Heerlen. 
De dag erna vertrokken we al vroeg met een Grab-taxi in een uur tijd voor omgerekend 10 euro naar de luchthaven van Kuala Lumpur. Vanwege een al weken durende technische storing in het boekingssysteem moesten alle vluchten handmatig worden ingeklopt. Aldus werd ons het advies gegeven om reeds vier uur voor onze vlucht naar Singapore in te checken. Onderweg zagen we veel mensen op een brommert over de snelweg pruttelen. Er was wat raars aan de hand: ze hadden hun jasjes verkeerd om aan d.w.z. de rits zat op hun rug 😂🤔. Waarom ze dit deden wist de Chinese chauffeur ons niet te vertellen. Waarschijnlijk om hun bovenlichaam te beschermen tegen de wind. Who knows ?
Changi Airport in Singapore is één van ‘s werelds modernste luchthavens. Toen Changi’s nieuwe Jewel-terminal in april 2019 werd geopend, haalde het de krantenkoppen voor zijn ‘s werelds grootste indoor waterval van 40 meter hoog, een Canopy Park van drie voetbalvelden groot, compleet met een hangbrug, een vormsnoeituin en één van de grootste binnentuinen van Azië met 3.000 bomen en 60.000 struiken. Voor die investering van 1,7 miljard $ heb je dan ook wat. Zo nu en dan kopen mensen vliegtickets en zetten geen voet in het vliegtuig. Ze willen alleen maar in de ruimte achter de douane komen om de Jewel-terminal te zien. Sinds kort is het strafbaar gesteld: als je een ticket koopt dan moet je ook vliegen. Zo niet dan hang je (niet letterlijk). 
Met de Skytrain en de metro gingen we naar Little India. In deze wijk lag ons hostel. Singapore is een land van ongekende luxe maar hier in Little India was het verre van luxe. Het hostel was niet duur. Voor 96€ voor vier nachten deelden we onze kamer met nog 7 stelletjes. Op de kamer stonden acht twee-persoons stapelbedden voorzien van gordijntjes zodat je nog enigszins privacy had. We werden al snel uitgenodigd om met twee hostelgenoten samen op het dakterras te gaan eten. Omar komt uit Egypte en Omid komt uit Iran. Omar werkt hier in de keuken en had lekker voor ons gekookt. 
Op 350 meter afstand lag het bruisend centrum van Little India welke zich kenmerkte door ontelbare restaurantjes en kleine shops waar je kleine porseleinen olifantjes kon kopen. Het was al na tienen en de meeste restaurantjes maakten aanstalten om te gaan sluiten. Bij een kleine foodcourt kregen we nog wat lekkers bij een Indonesische uitbater. Op het terras zaten nog een aantal mensen te eten. Aan het tafeltje naast ons lag een zwerver languit in een plastic kuipstoeltje zijn roes uit te slapen. Aan de andere kant van ons tafeltje zaten twee Chinese meiden nog iets te drinken. Die met het rode mini jurkje zat dusdanig wild met haar beentjes heen en weer te wiebelen dat het, gezien haar wijd openstaande mond, leek alsof ze valse lucht aantrok. Ze waren zo druk bezig met theekransen dat ze het niet in de gaten hadden dat een dikke, vieze rat onder hun tafel op zoek was naar wat eetbaars. Met een stukje gemarineerd vlees tussen zijn scherpe tandjes zocht hij weer een veilig heenkomen in het open riool. We besloten hierna terug te gaan naar ons hostel om te gaan slapen.
Ik vraag me dan niet alleen af wíe de behoefte heeft om dit te kopen maar ook wat de reden is dat iemand dit koopt. Natuurlijk wordt dit gekocht omdat het mooi uitziet maar ik denk dat de onderliggende gedachte toch meer het “hebben” is. Maar vooral ook het laten zien dat je iets hebt. Zo zagen we een Amerikaans stelletje waarvan vriendlief een foto moest maken van zijn poppetje. De meid had opgespoten lipjes en nageltjes zo lang dat ze 95% van alle mogelijk denkbare beroepen waarschijnlijk niet kon uitvoeren. Haar ogen waren zo dik opgemaakt dat het van afstand net leek alsof ze van een circusolifant was gelazerd. Nadat ze haar haar in model had geklopt kon haar vriend beginnen met klikken. Af en toe kwam ze even kijken naar het resultaat en gaf ze haar vriend de nodige tips hoe hij haar cellphone moest vasthouden. Zichtbaar verveeld ging hij verder met de fotosessie. Een dertigtal foto’s verder vond hij het welletjes en dacht aan zijn lamme bieravonden met zijn vrienden thuis vroeger en zijn spannende reizen in het buitenland. Hier had hij een jaar geleden afscheid van moeten nemen. Nu had hij een relatie met een selfiequeen die alleen maar oog had voor blingbling en botox. Ze bekeek de foto’s en kwam er ineens achter dat ze al die tijd haar tasje verkeerd om had vastgehouden. Het Louis Vuitton embleempje was niet zichtbaar !! Haar Instagram zou nooit meer hetzelfde zijn ! Bij het zien van haar constatering hielden we het niet meer droog van het lachen en draaiden ons om. Jongens, jongens, in welke wereld leven we. We need a war.
We staken de weg over en liepen naar Gardens by the Bay. Dit is echt een prachtige locatie die je niet mag missen als je in Singapore bent. Hier staan twee grote glazen kassen en in één daarvan die luistert naar de naam “the cloud forest” hebben ze een nevelwoud gebouwd. Het nevelwoud toont de flora in het tropische regenwoud. Vanaf een 35 meter hoge berg bedekt met allerlei lekker ruikende bloemen en planten stort een indoor waterval zijn water omlaag. We namen de lift naar de top van de berg en kwamen daarna via een Skywalk omlaag gewandeld. Als de mens ooit de maan gaat koloniseren dan gaat het zo uitzien denk ik. Hier kon je met gemak met 2500 mensen in wonen. 
In de Flower Dome ernaast genoten we van een mooie wandeling terwijl we ons vergaapten aan de planten en bloemen uit alle plekken van de wereld. Ook hier was het natuurlijk weer lachen met de Instagrampoppetjes. Hier hadden ze maanden naar toegeleefd. Ze hadden zelfs hun kleding aangepast aan de kleur van de bloemen. Het moest natuurlijk wel fitten. Zo is daar één bepaald plekje wat heel populair is om gefotografeerd te worden. Jonge meiden staan met hun Prada’s in de rij met vriendlief te wachten op het ultieme moment van hun duurbetaalde vakantie: het kieken van dé foto, dé foto die alle volgers van hun Instagram ertoe moet leiden om de like-button in te drukken. Och kijk dan nu. Twee kippen in discussie. Wie was er nu het eerst aan de beurt ? Die met de rode Prada’s zette een grote mond op tegen die met het Gucci-tasje. Die kon zich vervolgens niet meer inhouden en binnen drie seconden veranderde ze van lady naar ghetto. Prada won uiteindelijk de fit en nam plaats op dé plek in de Dome en met een welgemeend knikje met haar hoofd gebaarde ze haar vriend dat hij aan de slag kon. Gucci stond er bij te kijken alsof haar knikkerzakje leeg was. Poor girl… sucht.
‘s Avonds begon de lichtshow nabij de Supertrees, hoge bomen gemaakt van staal en bekleed met vele led-lampjes. Met een lift werden we naar boven gebracht. Hier was een skywalk waarover je tussen de toppen van de bomen kon lopen. Vanaf deze plek zouden we de lichtshow gaan zien. De Skywalk bewoog door de erover heen lopende mensen heen en weer en Angelica voelde het avondeten in haar buikje opborrelen. De lichtshow zelf was wat minder. Dat gold ook voor de muziekkeuze. Een van Buren soundje had hier beter gepast dan dat Chinese getingel. Maar ach, laat ik niet klagen. Het zag allemaal fantastisch uit. Mensen lagen op hun rug op de grond om zodoende het schouwspel in de lucht goed te kunnen zien. 
Singapore is weliswaar een land maar het is qua oppervlakte drie keer zo klein als Limburg. Echter, op deze plek wonen een dikke zes miljoen mensen. Als je denkt dat de bevolkingsdichtheid in Nederland hoog is: hier is hij 200 maal zo groot. Vandaag hing er veel smog en het was ontzettend warm. Via de metro kwamen we in Little India. Hier zagen we leuke Indiase eettentjes waarvan het eten nog betaalbaar was. De dag ervoor hadden we een ontbijtje gescoord in een eetzaakje tegenover ons hostel. Naast ons rekende een groepje van drie toeristen een vislunch af voor welgeteld 110€ (!). Wat opviel was het grote aantal bewakingscamera’s op straat. De combinatie hiervan met de torenhoge boetes zorgt ervoor dat zowel de grote als kleine criminaliteit verwaarloosbaar klein is. Je ziet dan ook geen blauw op straat. In de vij dagen dat we hier waren hebben we geen enkele keer een politiewagen gezien of gehoord. Singapore stond in de jaren ‘90 op plek twee in de wereld v.w.b. het aantal executies van moordenaars en drugdealers door long drop hangings waarbij de schuldigen middels ophanging hun nekje werd gebroken. Op de dag van vandaag worden executies, hetzij minder, nog altijd uitgevoerd. Roken mag je op straat alleen bij kleine afgebakende plekjes. De boete is 210€. Word je betrapt op het meenemen van een fles lampenolie in de metro dan betaal je al snel 3500€. Dit gaan we helaas niet meer meemaken want morgenvroeg gaat ons avontuur pas écht beginnen: de jungle in Borneo, Maleisië. Kijken jullie mee ?
Binnenkort zullen ook reportages verschijnen van de Bamboo-train in Battambang, ’s werelds meest bezochte plek: de tempels van Angkor Wat in Siem Reap en de Killing Fields nabij Phnom Penh van de Rode Khmer.
Bier uit een fles is zoveel lekkerder als uit een glas. Daarbij mis je gelukkig ook de altijd weer opduikende, misselijkmakende discussie over een goed getapt biertje. Hele volksstammen kunnen het er uren over hebben: hoe tap je een goed glas bier ? Hoe dik moet de schuimkraag zijn ? Wat een onnozel gedoe. “Om de koolzuur in het bier af te sluiten van de lucht”: roeptoetert dan weer zo’n 20-jarige Lacoste-trottel. Échte goedkope Hollandse bullshit. Je moet gewoon doorzuipen en niet zoveel aan de bar zitten op te scheppen over de meisjes, dude. Nee. Schuim op bier hoeft voor mij niet. Zonde van het volume. Gewoon zo dik als vroeger de Nutella op mijn boterham. Basta. In Sittard hebben we zelfs een tapperie. Daar kunnen ze het beste glaasje bier tappen. Ik kom echter liever in een kroeg dan in een zaak. Ieder zijn ding. Het is alweer de vijfde keer dat ik in Bangkok ben. Het begint vertrouwd te voelen. De laatste keer was vorig jaar januari: de bruiloft van Paul en Porn in Sawan. De tweede dag hebben we het koninklijk paleis bezocht. Weer eens leuk om te zien. We hadden natuurlijk gezien het lekkere weer onze korte broeken aangetrokken maar daar kwamen we niet mee binnen. De beentjes moesten bedekt worden. Aldus werd er ter plekke zo’n kingsize joggingding gekocht die we over onze korte broekjes heen konden trekken.
Eenmaal binnen was er weer zo’n Chinees feestje aan de gang. Ze waren er vroeg bij vandaag. Gevaarlijk zwaaiende selfie sticks ontwijkend baanden we ons een weg door het rochelende volk met dichtgeknepen spleetoogjes. Een goed gerichte dikke fluim belandde vlak voor mijn Adidasjes. Een seconde later en mijn linkergymp was verdwenen onder een dikke laag longinhoud. Chinezen hebben niets met zakdoekjes. Alles verdwijnt op de bodem.
En laten we eerlijk zijn. Je neus ophalen is vies maar ik doe dat ook altijd. Ik heb ook nooit een zakdoek bij me. Er moet toch ook ooit iemand de eerste zijn geweest die een oester open maakte en dacht:”dat snotje zal ik eens lekker opzuigen” ?
We zijn hooguit een uurtje binnen geweest. Bij de buren was het minder druk. De grootste liggende Buddha ter wereld lag er nog net zo vredig bij als mijn eerste keer in Bangkok in april 2008.
Daarna maar op weg naar de insectenbar. Net op het moment dat ik zo’n dikke tor op een stokje naar binnen wilde werken hoorde ik achter me een vrouwenstem in het Limburgs iets tegen me zeggen. Chantal woonde vroeger ook in Munstergeleen en ze had me in een stad met 14 miljoen inwoners gespot. Grappig. De tor moest maar even wachten.
Rond 18:30u zaten we in de nachttrein naar Surat Thani achter een joekel van een fles Chang-bier. In de jaren ‘70 kreeg je de melk in zo’n soortgelijke fles door de melkboer aan de deur geleverd. Ik had er vier gekocht. Gewoon lekker voor het slapen gaan op de veel te smalle en korte bedjes. Na drie slokjes stond een Thaise oom agent al voor onze stoelen te brullen dat we geen bier mochten drinken in de trein. Snel kiepte ik de twee flessen leeg in de wc. Maar hij stond er op dat ik de twee niet-geopende flessen in mijn koffer zou opbergen. Gezien de krapte in het gangpad kon ik hier mijn koffer nooit openen dus ook de inhoud van deze twee flessen verdween in de wc. God vergeef me. Ik zal dit nooit meer doen.
Na een rit van 12 uur kwamen we rond 06:30u aan in Surat Thani. Die nacht had ik zeker vier keer goed geslapen. De trein met voornamelijk backpackers wiebelde continu heen en weer. Angelica had het bedje boven me. De Thaise coupé-verantwoordelijke was wat laat dus hadden we zelf maar het bed afgebroken. Het is zo’n verfijnd kliksysteempje welke het niet meer doet als je iets te hard ergens op duwt. Eigenlijk meer iets voor de kleine vingertjes van die Thaise meid. Op het station in Surat Thani stond onze chauffeur Seksan ons op te wachten met een groot bord met mijn naam er op in zijn handen (Rindi 😂). Hij bracht ons eerst naar de Ta Khun market in To Rung. Hier aten we snel een klein hapje.
Een kwartier laten zaten we op een longtailboot op het Ratchaprapha stuwmeer. Lang geleden heeft de regering besloten om een groot gedeelte van het Khao Sok National Park onder water te zetten om zodoende stroom op te wekken. Her en der zie je de boomtoppen uit het water steken. Uitkijken dus. Niet zoals in 2008 toen we met de schroef zo’n boomtop nét onder de waterspiegel raakten en de boot stuurloos was geworden. Een uur lang heb ik toen rondgedobberd op het meer samen met Siska en Orlo. We zijn toen het water ingedoken om de boot voort te duwen maar dat houd je natuurlijk geen uren vol. Daarbij zitten er ook slangen in het water dus niet een al te beste situatie. Net toen we de moed hadden opgegeven zagen we een bootje in de verte. Orlo en ik begonnen zo hard als mogelijk op onze vingers te fluiten. Dat bleek gelukkig te werken. Een half uur later zat ik op de paalhut van die visser met een nijptang een net iets te grote gietijzeren schroef op maat te knippen zodat hij in zijn behuizing paste. Na de montage konden we terug naar onze eigen drijvende lodge op het water waar onze thuiskomst werd gevierd met een joekel van een gebakken vis en veel bier. Ik was zo blij als een pas gescheiden vrouw in een Dildo-shop.
Na een uurtje varen over dit sprookjesachtige mooie meer met zijn ontelbare groen begroeide inhammen kwamen we aan bij onze floating lodge. Een hele aardige local met de naam Yod bracht ons naar ons hutje. Het was erg klein en er lagen twee matrasjes op de vloer. Als je de steiger af liep kwam je in het sanitaire gedeelte. De wc’s moest je doortrekken door er bakje water overheen te gooien en in de douches stond een ton met water. In het water lag ook een bakje. Duidelijk. In de keuken was het personeel al bezig met de lunch. Aan de muur hing een poster van Hugh Heffner met enkele van zijn Playboy-bunnies. Wellicht als ode aan de man die ons puisterige pubertjes vroeger met één hand leerde lezen.
Het is 04:00u in de morgen dat ik dit schrijf op de steiger voor ons loeihete hutje. Om me heen is het stikkedonker en muisstil. Behalve dan het continue gesjirp van alles wat kruipt en springt in de jungle. Ik ga maar weer eens proberen te slapen in deze hitte. Helaas géén airco wat ik op standje Elfstedentocht kan zetten maar een lafjes langzaam draaiende piepende ventilator.
Het paaldorpje wordt omringd door torenhoge kalksteen rotsen. Sommige rotsen zijn wel 300 meter hoog. Het meer is zo indrukwekkend en zo gigantisch dat je je even helemaal alleen op de wereld waant. Rond 08:00u hadden Angelica en ik ontbeten en werden we weer met de longtailboot naar de pier gebracht. We kwamen langs groen beboste rotsen, kleine eilandjes en kleine drijvende huisjes waar je kunt slapen.
Onze driver Seksan stond reeds te wachten en na een uurtje rijden kwamen we aan bij een plek waar we konden kanoën. Ik had mijn fotoapparatuur bij me waardoor het me niet verstandig leek om mee te gaan. De kano was van rubber en het zag er allemaal niet echt stabiel uit. Angelica ging derhalve alleen met de begeleider de rivier af. Een uurtje later en een leuke ervaring rijker hadden we weer samen lunch. Klongsok Village in het Khao Sok NP was ons volgende doel. Dit is een heel klein dorpje dat dient als uitvalbasis voor het immens grote Nationaal Park. 
Het park herbergt één van de oudste regenwouden op deze planeet en het staat bekend als één van de mooiste natuurparken in Thailand. Het is een populaire bezienswaardigheid in Thailand, maar gek genoeg is het er nooit heel erg druk. Je hoort hier niets anders dan kabbelende riviertjes en de geluiden van krekels. 
Bij aankomst in onze river-cottage liepen de aapjes al rond het zwembad. Ene wilde onze kamer binnen lopen maar die jaagde ik al snel weg. Achter onze cottage stroomde het riviertje. Hier zouden we twee nachten blijven. 
Wat me opvalt hier is het lekkere eten. Allemaal eerlijk eten. De net geslachte kippetjes draaien boven het vuur gestookt met hout. De hele straat is continu bezig met koken. Heerlijke Thaise curries zoals zij het alleen kunnen maken. Hier hebben ze het niet over lactose intolerantie en gluten shizzle.
Dit speelt zich voornamelijk af in onbegaanbare gebieden waar teakhout wordt gewonnen. Net door de publieke opinie én het feit dat steeds méér toeristen weigeren een ritje op de rug van een olifant te maken worden olifanten weer de vrijheid gegund. Deze giganten worden dan opgevangen in een olifantenpark waarbinnen de olifanten vrij kunnen rondlopen. 
Bezoekers zijn wel toegestaan, maar mogen alleen op een diervriendelijke manier met de dieren omgaan, door ze te voeren en helpen met badderen. Er is volgens hun begeleiders geen sprake van dwang alhoewel het ons ook niet logisch leek om 4x per dag gewassen te willen worden. Maar goed. Het verzorgen van olifanten kost natuurlijk ook geld. Dat moeten de toeristen betalen natuurlijk. Tijdens de wasbeurt zagen we wel een olifant die het superlekker vond om verwend te worden. Wij vonden het ook een leuke ervaring. Mijn hele gezicht zat onder. Toen de olifant op stond scheet hij in het water. We wisten meteen waar die “modder” waarmee we haar aan het insmeren waren, vandaan kwam. Dit zat dus ook op mijn gezicht 🙈.
Duizenden mensen. Vrijgezellen maar ook koppels. Supervette themaclubs, speelhallen waar je de nieuwste spellen kon spelen, eettenten en overal staat de vrouw centraal. We bezochten een GoGo-bar. De entrée was gratis. Toen we eenmaal binnen waren kregen we de menukaart te zien. Een klein flesje bier kostte omgerekend 32€. Ik ging op de bluf en zei dat ik gisteren de helft had betaald. Dit truukje kon ik me nog herinneren van 10 jaar geleden. Ze hebben drie menukaarten met allemaal andere prijzen. Ze beginnen met de duurste. Als ze merken dat je het te duur vind dan halen ze snel een goedkopere. De jongedame vond het ok en toen betaalden we “maar” 16€ voor een flesje bier. Nog altijd veel te veel natuurlijk. Ze kosten hier 0,50€ inkoop maar ach: de dames van de show willen ook hun centje verdienen.
Wat we daarna te zien kregen gaat gewoon een stap te ver. Een dame die een blauw parkietje in haar prut duwt, een sexy dansje doet en het beestje vervolgens weer tevoorschijn tovert. Een andere dame die een blaaspijp van onderen inbrengt en vervolgens een pijltje in mijn richting afvuurt en de ballon die ik vast houdt kapot doet knallen. Om me heen werden mannen die alleen de zaak waren binnengekomen beglückt door drie, soms vier vrouwen tegelijk. De shirtjes gingen uit en de man mocht met zijn handen in het rubber, wat vakkundig achter de tepels
Op onze eerste avond op Koh Phi Phi hadden we een romantisch etentje aan het strand. Ik vind mezelf helemaal niet romantisch. Voel me meer zo’n boer op klompen. Maar goed, Angelica vindt me gelukkig wél romantisch. Ik probeer wel van te voren reeds thuis de gezelligste plekjes uit te zoeken om te gaan eten. Daar gaat heel veel tijd in zitten. Ik wil hiermee voorkomen dat je een keus ter plekke moet gaan maken als je honger hebt. Als je honger hebt maak je meestal de foute keuzes. Dan zit je ergens in een vreetschuur te bikken terwijl net om de hoek dat superleuke restaurantje ligt. Zo gaat half Nederland jaarlijks naar Mallorca maar niemand die daar is geweest heb ik ooit horen vertellen dat ze de Abaco bar hebben bezocht. Éen van de mooiste cocktailbarretjes ter wereld. Het ligt alleen niet langs de gangbare wandelroute. Gemiste kans toch ? Het is zo’n kleine moeite om thuis een avondje even géén tv te kijken en een en ander te onderzoeken. 
Als afsluiter gingen we naar de Reggae bar. In deze tent staat een originele boksring. Hier staan echte Muay Thai fighters zich af te matten. Kromme ruggen, dampende lijven: hier worden klappen uitgedeeld. Nondeju. Maar hier mag ook het gewone volk het tegen elkaar opnemen. Bezopen of niet. Je mag de ring in. Uiteraard met bokshelmpje op. Dan zie je ook hele rare situatie’s. Je ziet van die bitchfights waarbij twee jonge kippen elkaar naar het leven staan maar ook twee van die opgespoten haantjes die met zes bokslessen ervaring de ander wel eens een lesje willen leren. Meestal is het wel lachen maar soms loopt het uit de hand. Zo werd één partij van te voren afgebroken omdat de één zich wat te grimmig opstelde tegenover de ander. Die wilde hem echt slopen en ging heel gemeen te keer. De scheidsrechter zag dat en maakte er meteen een eind aan.
De Phi Phi-eilanden bestaan uit het hoofdeiland Phi Phi Don en nog vier andere eilandjes. Hier is géén gemotoriseerd verkeer met uitzondering van het caddy-wagentje van de eerste hulp post. Daarnaast hebben een aantal mensen een vergunning om met een brommertje te mogen rijden zoals de vuilnisbrommer. Met een gemonteerde zijspan haalt de goede man de zakken vuilnis op. Voor de rest doet iedereen zijn dingetje te voet. Bagage en handelswaar wordt verplaatst met een handkar. Wil je van het zuiden van het eiland naar het noorden dan pak je de watertaxi: voor een paar Baht start de man de motor.
Tevens is hier een mooie grot met de naam the Viking Cave.
Dan nog Ko Yung, Bamboo island en nog een eilandje waarvan ik de naam ben vergeten. 
Op al deze eilanden zie je nu bordjes met de evacuatieroute aangegeven voor het geval zich een Tsunami voordoet. Velen zullen zich de beelden van Tweede Kerstdag nog kunnen herinneren. Golven van soms wel 6 meter hoog sloegen met een snelheid van 900 km/uur over de eilandjes heen met als gevolg wereldwijd 230.000 doden. 
Op Koh Phi Phi werden vrijwel alle gebouwen en constructies weggevaagd. Hieronder een kort filmpje van de Tsunami op Koh Phi Phi. De beelden zijn best heftig. De twee mannen die dachten veilig te staan voor de naderende vloedgolf werden helaas meegesleurd door de kracht van het water. Het is niet bekend of ze het overleefd hebben.
We kwamen aan op Monkey Beach. Hier lopen de aapjes gewoon los op het strand. Ze zijn gewend aan toeristen dus ze kunnen wel eens brutaal doen en je koekjes afpakken of bovenop je gaan zitten. Omdat ik mijn fotorugtas om had dachten de aapjes dat ik daar voedsel in had verborgen. Meteen werd ik besprongen door een flinke aap maar met een flinke zwieper gooide ik hem van me af. Voor hem niet mijn laatste Rolo. Sommige toeristen die niet snel genoeg hun boterhammen wilden afgeven werden zelfs gebeten door de aapjes. Even uitkijken dus.
Uiteindelijk gingen maar drie van de dertien mensen mee terug. We waren klaar voor vandaag. Na een lekkere douche genomen te hebben gingen we uit eten in het haventje. Lekker tonijn van de grill ! 🍺. Morgen gaan we weer terug naar Phuket voor een dagje en daarna weer naar Bangkok. We hebben weer twee weekjes kunnen genieten van een aantal mooie plekjes op Aarde🌎. We hopen dat we nog lang kunnen reizen en iets van de wereld kunnen zien ❤️. In Februari staat Namibië op de planning. Ik heb zeker een maand nodig om me daar op voor te bereiden. Maar eerst nog naar een verjaardag in Belgrado. Jonathan en Iva, een Zwitsers-Servisch stel waar ik vier jaar geleden in Australië mee heb gereisd, hebben ons uitgenodigd. Hier verheugen we ons nu al op 🍺👌🏻
The Vertigo and Moon Bar was worth experiencing and when we return to Bangkok we will try again to get out on that rooftop and drink in beautiful Bangkok by night – even in the rain. Cheers🍺🍹🍸
