Casa Verde

De zon zakte langzaam onder de horizon terwijl de lucht werd gevuld met een rode gloed. In een rustig Vlaams dorpje woonde een echtpaar, Marta en Hans, beiden 80 jaar oud. Ze hadden samen een prachtig leven vol avontuur en liefde opgebouwd. Hoewel hun lichamen ouder werden, klopte hun harten nog altijd met dezelfde passie als op de dag dat ze elkaar ontmoetten. Marta was een elegante vrouw, met fonkelende ogen vol wijsheid. Haar glimlach verwarmde niet alleen het hart van Hans, maar ook die van de hele buurt. Hans, daarentegen, was een charmante man met een ondeugende twinkeling in zijn ogen. Hij had de gave om met zijn oude grappen en verhalen iedereen aan het lachen te maken.

Elke ochtend begonnen ze de dag door samen een wandeling te maken door het pittoreske dorpje. Hand in hand liepen ze langs de met bloemen versierde straten, genietend van elkaars gezelschap en de prachtige omgeving. Ze kletsten met de lokale bevolking en deelden hun levenservaringen, terwijl ze de jeugd inspireerden met hun verhalen.

Achter hun vredige buitenkant schuilde een avontuurlijke ziel. Ze hadden altijd al gedroomd van het maken van een reis rond de wereld. Dus besloten ze om hun dromen waar te maken. Samen boekten ze een wereldreis die hen naar exotische bestemmingen bracht, van de prachtige stranden van Hawaï tot de betoverende tempels van Thailand. Elke nieuwe plaats bracht hen dichter bij elkaar en versterkte hun band. Terug in hun geliefde dorpje, genoten ze van de rustige avonden samen bij de open haard. Ze deelden verhalen over hun reis en droomden over toekomstige avonturen. Hun liefde was een vlam die nooit zou doven, een bron van inspiratie voor iedereen die hen kende.

Op hun 80e trouwdag vierde het hele dorp hun liefde. Ze werden omringd door familie, vrienden en buren die hen feliciteerden met deze mijlpaal. Tranen van geluk rolden over hun wangen terwijl ze elkaar diep in de ogen keken en beseften hoe gezegend ze waren met elkaar. Het verhaal van Marta en Hans is een herinnering dat avontuur altijd binnen handbereik ligt. Ze lieten zien dat het nooit te laat is om je dromen na te jagen en dat samen reizen het leven mooier maakt, ongeacht hoeveel kaarsjes er op de taart staan. Hun liefde voor reizen zal voor altijd voortleven, als een inspiratie voor generaties die nog komen. Hun beide lichamen werden in ontbonden staat in bed gevonden. Samen waren ze er tussen uit geknepen en vandaag waren we in hun huisje.

Marta en Hans.

When the water comes 💦

Mayschoss

Ongeveer twee jaar geleden werd Duitsland getroffen door een watersnoodramp. Ruim 180 mensen kwamen om het leven bij de grote overstromingen in Noordrijn-Westfalen en Rijnland-Palts. Huizen, bruggen en wegen werden compleet weggevaagd. Het is een van de grootste natuurrampen in de geschiedenis van de Bondsrepubliek. We parkeerden ons busje op een geïmproviseerde parkeerplaats in Mayschoss en liepen richting een verlaten hotel. De eigenaar was bezig met wat klusjes en na een kort gesprekje kregen we toestemming om door zijn hotel te wandelen. Na twee jaar zijn veel mensen nog steeds niet geholpen. Het opgehaalde geld is weer ergens aan de strijkstok blijven hangen en veel beloftes zijn niet nagekomen. Het is erg triest te horen dat er velen zijn die zelf voor de kosten moeten opdraaien en niets van de overheid of de opgehaalde gelden hebben gekregen.

Hoe het begon

Op 13 juli 2021 begint het hevig te regenen, vooral in het westen van Duitsland. Er valt zoveel water dat kleine rivieren buiten hun oevers treden. Straten en huizen lopen onder en bomen vallen om. Er valt twee keer zo veel regen als normaal in de hele maand. De hele nacht en volgende dag houdt het noodweer aan. Kleine rivieren veranderen in allesverwoestende watermassa’s die op sommige plekken metershoog door de straten en huizen kolken. Alles wordt vernietigd of meegesleurd. De mensen in de getroffen gebieden worden niet op tijd of onvoldoende gealarmeerd. Evacuaties komen op meerdere plaatsen te laat.

Ahrtal

Het Ahrtal in de Eifel, een smal, schilderachtig dal van de rivier de Ahr, wordt extreem hard getroffen. Alleen daar al komen 134 mensen om het leven. Daarnaast raken ongeveer 800 mensen gewond en worden tientallen mensen vermist. Duizenden inwoners verliezen hun huis. De totale schade door de overstromingen in de twee deelstaten wordt geraamd op 30 miljard euro. Ondanks een overweldigende golf van solidariteit – vrijwilligers meldden zich massaal om te helpen en inzamelingsacties leverden honderden miljoenen op – is het gebied nog niet hersteld van de ramp. Wegen en bruggen zijn op veel plekken provisorisch gerepareerd. Sommige wandel- en fietspaden zijn nog niet begaanbaar, net als parkeerplaatsen. We zijn toen niet hier gaan helpen maar in Pepinster in België waar de ramp zich ook had voltrokken. Ook daar zagen we hetzelfde beeld. Klik hier voor reportage.

Waar blijft de hulp ?

Zoals altijd na grote rampen kondigden politici snelle hulp aan voor de slachtoffers van de Flutkatastrophe. De realiteit ziet er helaas anders uit. Slachtoffers van de overstromingen moeten zich een weg banen door een bureaucratische jungle voor financiële compensatie. Een jaar na dato heeft nog lang niet iedereen een vergoeding gekregen. Ook is nog een kwart van de verzekeringsclaims niet afgehandeld. Er is bovendien vaak gebrek aan materiaal en werklieden. 

Wederopbouw

De wederopbouw verloopt op sommige plekken moeizaam. Begin juli demonstreerden enkele honderden watersnoodslachtoffers uit het Ahrtal bij de deelstaatregering in Mainz. ‘Ons Ahrtal is nog altijd verwoest, niemand die ons hoort’, stond op één van de protestborden. Ze vinden dat de subsidies uit het wederopbouwfonds veel te traag worden uitbetaald. Belangrijke herstelwerkzaamheden blijven daardoor liggen. 

Het ramphotel

DE linkerhelft van de brug is helemaal weggeslagen.
Entree hotel.
Keuken.
Let op de modder in de pisbakken.
Hotel zum Schwarzen Kreuz staat ook leeg.
De slaapkamers.

De dag na de overstroming

Foto van internet geplukt.
Foto van internet geplukt.
Foto van internet geplukt.

Video gemaakt met een drone

The Hills Have Eyes 🇲🇦

Een verlaten horrorfilmset staat griezelig verlaten langs een snelweg naar de ‘deur naar de woestijn’ van Hollywood.

Op de snelweg uit Ouarzazate (Marokko) zagen Angelica en ik dit tankstation in Amerikaanse stijl. Dit tankstation werd gebouwd om te dienen als filmset van de cult-horrorfilm ‘The Hills Have Eyes’ uit 2006. Bij dit tankstation wordt de hoofdrolspelers van de film geadviseerd om een bloederige, gruwelijke ‘shortcut’ door de woestijn te nemen alwaar ze een voor een bloederig worden afgeslacht door mensen die door atoomproeven gemuteerd zijn tot afschrikwekkende wezens. We hadden deze filmset op de planning staan dus we wisten waar we aan zouden beginnen maar als je als normale toerist hier zou willen tanken zou je heel lang moeten wachten tot iemand naar buiten zou komen: het is namelijk verlaten. Buiten staan vernielde, verweerde auto’s te roesten. Glazen flessen glinsteren in de bomen en griezelige poppen turen uit onverwachte hoeken. Een jonge Marokkaan lag naast zijn scootertje te knorren. Ik liep in zijn richting om eens door het raam te turen. Toen ik aan de deurknop voelde merkte ik dat de deur dicht was. De jongen had echter de sleutel van de deur en voor een paar euro wilde hij ons wel binnenlaten. Het was net alsof we in de film zaten en we zagen de oude, vieze man uit de film in gedachte in zijn stoel zitten. Overal lagen blikjes bier, zakken chips en zelfs pijnstillers al vanaf 2006 te wachten tot iemand zou binnen komen. Werkelijk een creepy plekje !!

Trailer the Hills have Eyes (2006)

GPS:

 30.922783, -7.233020

Casa da Praca

Eigenlijk is het halve dorpje gewoon één grote urbex plek. We hadden ons busje iets verderop geparkeerd en de laatste meters naar dit schitterende huis liepen we maar te voet. Onderweg stond het ene na het andere huis leeg. Ze waren weliswaar niet zo mooi aan de buitenzijde maar als urbexer loopt je dan het water toch wel in je mond. Casa da Praça is het oudste huis in Frazão, een klein dorpje in de gemeente Paços de Ferreira. Het herenhuis werd gebouwd in de 17e eeuw en het wordt nog altijd beschouwd als een van de mooiste huizen in de regio waarschijnlijk vanwege het feit dat de bouw van het huis is uitgevoerd in de barokke architectuur. Het behoorde meerdere generaties toe aan de illustere criminele familie Álvares. Op de hoeksteen lazen we de datum 5 maart 1799 maar waarschijnlijk zal het huis nog ouder zijn. Het kapelletje, gewijd aan São Paulo, werd gebouwd in de 18e eeuw. De vroegst geregistreerde eigenaar was volgens internet Manuel Alvares, een bankier, rechter en eigenaar van een tabakszaak. Zijn zoon trouwde met Catarina Barbosa en tot op de dag van vandaag is het huis nog steeds eigendom van de familie Barbosa. Tegenwoordig is het hele huis aan de buitenzijde volledig door de natuur overgenomen. Men is er ooit aan begonnen te verbouwen met de bedoeling er een hotel van te maken maar met de kredietcrisis heeft men de bouw stil gelegd. Gelukkig voor ons want we hebben er weer een pareltje bij (!) GPS-coördinaten onder aan de blog.

GPS

41.259723156236205, -8.40036781873238

Abandoned sex club

Op de weg van Heers naar St.Truiden liggen ontiegelijk veel bordelen die schreeuwen om personeel. Er was géén enkele bordeel bij die kon voldoen aan de vraag van de klant. Tijdens de Coronatijd zijn veel werkneemsters terug gegaan naar het land waar ze vandaan kwamen want in deze business was géén cent meer te verdienen. Toen we met het busje stopten op de parkeerplaats van deze verlaten club zag je de meiden aan de overkant kijken zo van ‘wat moeten die nu bij een club wat gesloten is ?’. We konden de dames helaas niet blij maken. We hadden sowieso maar 50 euro bij ons dus buiten het feit dat Erik en ik twee hele fatsoenlijke jonge mannen zijn hadden we het financieel sowieso niet kunnen bolwerken. Maar natuurlijk waren we wel nieuwsgierig hoe het bordeel er van binnen zou uitzien. We wisten van te voren al dat dit een club is geweest waar vrouwen werden afgeperst en zelfs werden verhandeld, dat er geregeld schietpartijen waren geweest en waarbij zelfs de Lamborghini van een klant in de fik was gestoken.

Angelica

Angelica zag bij thuiskomst de foto’s van de danspaal en zei dat paaldansen goed zou zijn voor haar spieren. ‘Sowieso is dansen goed voor haar kont-en beenspieren’, dacht ik nog. Ik had thuis nog een danspaal die ik vroeger achter in mijn bar had staan voor de wilde feestjes. Die zou ik opnieuw kunnen monteren. Dat ze maar goed oefent met die danspasjes. Volgend maand kan ze dan een eigen Tiktok-kanaal beginnen waar triljoenen mensen haar danspasjes kunnen bewonderen.Met een beetje geluk zou de firma Dyson haar dan hun megadure V15 stofzuiger gaan sponsoren en stopt ze éindelijk met zeuren.

Inrichting

De kelder was ingericht als één grote partyruimte waar klanten poedelnaakt een dansje konden doen met de meisjes. Er was een barretje en een DJ-booth en achterin was een toiletblok. Op de begane grond bevond zich de bar waar mannen met de meisjes konden praten of onder het genot van een drankje zich konden vergapen aan een paaldansshow. Op de bar zelf stond een fles Jack Daniels met een slipje er om heen. Ernaast lag een kasboek met alle inkomsten en uitgaven. Op de eerste verdieping was de masterbedroom met een mooi rond bed en daarachter een jacuzzi en een danspaal. Ik denk dat deze ruimte meteen de duurste kamer was die je kon huren in dit bordeel. We vonden zelfs nog een fles champagne en een pak condooms haha. Ineens schoot ons te binnen dat het bordeel nog een eigenaar heeft en dat hij misschien wel eens langs zou kunnen komen. Gezien de geschiedenis van het bordeel vonden we het verstandig maar meteen te vertrekken. Mocht je ook eens dit bordeel willen bezoeken: de GPS-coördinaten staan onder deze blog.

Het laatste slipje.

GPS

50.794274,5.219654

Rammstein Prison 🇪🇪

Verlaten Sovjet gevangenis

Hoe vet vonden Angelica en ik het om urenlang in deze oude, verlaten Sovjet-gevangenis uit de jaren ‘30 van de vorige eeuw rond te dwalen en vette verhalen uit de allerdiepste laag van de samenleving aan te horen van een collega-urbexer uit Letland 🇱🇻? Zo wisten we niet dat de Duitse industrial metalband Rammstein hier twee videoclips had opgenomen 😍 🎸🤘🏻

Tuig

Hier zat het grootste tuig wat moeders schoot ooit verlaten had. Verkrachters en moordenaars vochten hier iedere dag voor een kommetje ‘vreten’ welke bereid werd in grote stenen ‘ketels’ met een diameter van 2,5 meter en een diepte van anderhalve meter. Het beetje vlees wat ze kregen na een dag lang werken in de naastgelegen kalksteengroeve werd over de muur van de gevangenis gegooid door familie en bekenden. Hier maakte zich niemand druk waar een stukje vlees vandaan kwam zoals dat nu bij ons het geval is als heel groen ‘teenslipper’ internet weer op zijn kop staat als er een zekere aaibaarheidsfactor aan een geslacht beestje verbonden is. Hier werd gevochten om iedere lepel vreten. Hier hadden mannen iedere dag zodanige honger dat ze het behang van de muur knaagde. Aan de top van de keten stond ‘Black Mamba’. Een fors gebouwde crimineel die zijn hele leven al mensen aan zijn mes had geregen. Onder hem stond een hele organisatie ongure types die er geen moeite mee hadden om je het spreekwoordelijke hoekje om te helpen. Géén types zoals sommige ‘voetbalsupporters’ van vandaag die in het stadion vanachter een onverwoestbare doorzichtige wand de supporters van de tegenpartij uitdagen zo van: ‘kom maar eens hier’. Één stap naar voren en de stront in zijn broek zou hem inhalen.

Verpleegafdeling

Om zo nu en dan aan het harde leven te ontsnappen haalde men de raarste dingen uit om op de verpleegafdeling terecht te komen. Er zijn verhalen bekend dat Sovjet-bewakers je helemaal naar de tering sloegen als bleek dat je jezelf verwondingen had toegebracht om naar hier te kunnen komen. Om dat te voorkomen sneden gevangenen met een scherp stuk glas op verborgen plekjes zoals onder hun vingernagel of in hun anus om daarna het bloed op te vangen. Gemengd met water werd dat dan rond hun anus gesmeerd om inwendige bloedingen te faken. Dan had je de garantie op minimaal één week rust op de verpleegafdeling. Zeker voor de verkrachters van celblok 1 was dit een zegen. Uit dit celblok werden immers dagelijks de ‘bitches’ gerecruteerd. Deze mannen zorgden ervoor dat de gangleden van Black Mamba qua seksueel vermaak niets te kort kwamen. Na het incasseren van een avondje inwendige stokslagen dropen ze weer af naar hun eigen blok. De queen-bitch mocht blijven slapen bij Black Mamba in bed. Black Mamba had heel veel te vertellen in deze gevangenis. Zelfs meer dan sommige bewakers. Hij was geen held, hij was een bloedvergieter,hij was een mannenvriend, een geile sodemieter. Hij moest geen vrouw, hij moest geen snol, alleen een ruig behaard mannenhol. Als je de foto’s goed bekijkt zie je de cel van Black Mamba !

Mijn bezoek is gearriveerd.
De cel waar Rammstein de videoclip heeft opgenomen.
Till Lindemann, Rammstein.
Uitzicht vanuit de gevangenis.
Kantoor directeur.
Knuffelkamer voor prostituées, vrouw of vriendin.
Keuken.
Keuken.
Schoolklas.
Ziekenboeg.
Oogmeetinstrument in ziekenboeg.
Gedetineerden hadden allemaal hun eigen foto’s op hun kamer.
Een zelfgemaakte waterkoker van scheermesjes.
Sporthal.
Wc’s.
Ingang gevangenis.
Gedeelte van de gevangenis onder water gelopen.
Kalksteengroeve.
Cel van Black Mamba.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes of een betrouwbaar adresje waar je altijd terecht kunt.

Todo Diferente Car Rental Dubai

Met Nestor heb ik rondgereisd door Guatemala, Honduras, el Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Hij woont nu met zijn gezin in Dubai en verhuurt luxe limousines. Wil je eens lekker een dagje rondkarren in één van onderstaande wagens neem dan even contact met hem op via het contactformulier door op de website hieronder te klikken.

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Verlaten Sovjet sportpaleis, Vilnius 🇱🇹

Vandaag stonden we voor een verlaten stukje brutalisme, gebouwd in de na-oorlogse Sovjet-Unie. Deze kunststroming kwamen we ook veel tegen in Bulgarije, destijds ook een communistisch land. Gebruik makend van de goedkope materialen staal en beton zorgen ze voor ons voor een bombastische en intimiderende aanblik. Na de Tweede Wereldoorlog verschenen in de Sovjet-Unie talloze sportcentra om Sovjet-soldaten en -burgers af te leiden van de verschrikkingen van de recente oorlog, maar ze werden ook gebruikt om Sovjet-propaganda aan de man te brengen. Dit stadion werd overigens gebouwd met behulp van een troepenmacht van Duitse krijgsgevangenen.

Inside

Helaas waren alle toegangsdeuren hermetisch afgesloten en op iedere hoek stond een camera. Onderstaande foto’s zijn dus van internet geplukt.

GPS

54.690992997131175, 25.29108927010791

Vrienden van Dutch Traveljunk

Vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes of een betrouwbaar adresje waar je altijd terecht kunt.

Todo Diferente Car Rental Dubai

Met Nestor heb ik rondgereisd door Guatemala, Honduras, el Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Hij woont nu met zijn gezin in Dubai en verhuurt luxe limousines. Wil je eens lekker een dagje rondkarren in één van onderstaande wagens neem dan even contact met hem op via het contactformulier door op de website hieronder te klikken.

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

De ‘geëuthanaseerde’ kinderen van St.Josefsheim

De dokter des doods

‘Hij komt wéér een kind ophalen !’: schreeuwde Maria tegen Gertrude. Ze werden gewaarschuwd door de knarsende kiezel onder de banden van de zwarte Rolls Royce. Dr. Renno stapte uit zijn auto en samen met twee andere artsen liep hij over het beklinkerde pad naar de hoofdingang van het klooster. Beide verpleegsters probeerden snel enkele kinderen te verstoppen. Hierbij moesten ze uitkijken want tussen hun collega’s zaten enkele fervente nazi-aanhangers. Het had ook allemaal eigenlijk géén zin. Ze namen gewoon een ander kind mee als ze het kind boven aan de lijst niet meteen konden vinden. Dr. Renno nam deel aan de experimenten van zijn vakcollega Dr.Nitsche. Dr.Nitsche stond aan der wieg van het Action T4-programma. Een programma waarbij bepaalde bevolkingsgroepen werden vermoord door onvrijwillige euthanasie. Het was de bedoeling om een onopvallende manier te vinden om middels medicijnen mensen te doden. Hij had hierbij vanaf 1941 de volmacht gekregen om deze medicijnen te testen op de zwakbegaafden patiënten in dit klooster. Week in week uit werden andere medicijnen in de aderen van zwakbegaafde patiënten gespoten. Het probleem was dat de meeste patiënten nadat het medicijn was ingespoten of schreeuwden van de pijn of zodanig verminkt uitzagen dat zelfs de meest fanatieke nazi nog medelijden kreeg. Op een dag werd de arts aangenaam verrast nadat hij enkele kinderen het medicijn Luminal (Bayer) had ingespoten. Luminal had een slaapverwekkende werking maar indien je de dosis vijfmaal deed verhogen werd al snel een dodelijke dosis bereikt.

Het klooster

In de jaren ‘40 werden in dit klooster door nazi-arts Dr.Georg Renno 30 zwakbegaafde kinderen geëuthanaseerd. Het complex bestaat uit enkele gebouwen die onderaards met elkaar verbonden zijn en een kerk. Het klooster uit 1910 heet St. Jozefsheim of Waldniel Hostert en huisvestte destijds 600 mensen waarvan het grootste gedeelte bestond uit gehandicapte kinderen. Toen Hitler aan de macht kwam gebruikte hij Waldniel Hostert als euthanasiecentrum. Tussen 1939-1943 zijn hier 512 mensen dood gegaan waarvan zeker 60 kinderen.

Kindergrafjes

Er is een aparte begraafplaats voor de vermoorde kinderen. Volgens het grafregister zijn hier tussen 27 januari 1942 en 1 augustus 1943 70 kinderen begraven. Toen men in de jaren ’60 op deze plek bezig was met huizen te bouwen vond men her en der botten van kinderen. Huiseigenaren vonden tijdens het tuinieren vier stukken bot. Forensische specialisten ontdekten dat de stoffelijke resten menselijk waren en daar al minstens vijftig jaar lagen vanwege hun porositeit en laag gewicht. Een fragment werd geïdentificeerd als het misvormde heupbeen van een baby.

Na de oorlog

Dr. Renno woonde na de oorlog in de buurt van Ludwigshafen en werkte voor het farmaceutisch bedrijf Schering. Pas in de jaren zestig moest hij terechtstaan voor de rechtbank. Hij werd niet veroordeeld. In 1975 werd het proces tegen hem opgeschort omdat hij niet capabel was om terecht te staan. Zelfs kort voor zijn dood in 1997 beweerde hij nog dat hij zich “niet schuldig voelde”. Dr.Nitsche werd gearresteerd op 11 maart 1945. Zijn proces vond plaats van 16 juni 1947 tot 7 juli 1947. Hij werd ter dood veroordeeld wegens misdaden tegen de menselijkheid op basis van Wet nr. 10 van de Allied Control Council voor het doden van meer dan duizend mensen. Hij probeerde zijn acties te rechtvaardigen door te zeggen dat ze bedoeld waren om de zieken van pijn te verlossen. Hij werd op 25 maart 1948 in Dresden met de guillotine geëxecuteerd.

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

St.Josefsheim in de jaren ’40

 

De genummerde graven.

 

De ‘killing staff’ van St.Josefsheim. In het midden dr. Reno.

 

Dr. Reno naast zijn vrouw, nicht en neefje in 1983.

GPS

51.209589924144275, 6.308130317726922. Voorzichtig, er zijn camera`s, security en honden aanwezig ! 

Hotel Emma Braun

We parkeerden ons busje tegenover een houtzagerij en liepen richting het elegante herenhuis. In het voorbij rijden hadden we al gezien dat het grote ijzeren toegangshek op een kier stond. We moesten even een paar passen inhouden om het tegenmoet komend verkeer langs te laten gaan. Pas toen de laatste auto gepasseerd was versnelden we weer onze pas en glipten fluks door het hekwerk. We kwamen in een overwoekerde tuin terecht maar we zagen gelukkig een heel smal paadje dat ons leidde naar de toegangstrap van het reusachtige pand. Als je er voor stond deed het enigszins spookachtig aan. De kolos was drie verdiepingen hoog. Binnen zagen we op iedere kamer een wastafel en op iedere etage waren meerdere badkamers. Op de begane grond bevond zich een soort gemeenschappelijke ruimte waar een TV stond. Ook was er een heel klein keukentje waar je je kont niet kon draaien. Overal lagen kaarten met de naam Emma Braun er op. Wie was Emma Braun ? De eigenaresse van dit pand ? De laatste cheque die was uitgeschreven dateerde van november 1997 (25 jaar geleden). De telefoonkosten bedroegen destijds 675 franse Franc. Omgerekend zo’n dikke 100 euro. Met de inflatie meegerekend zou dat nu een waarde vertegenwoordigen van 161 euro. Flink veel geld toch ?

Trashers

Het gebouw was al vaak bezocht door ‘trashers’. Trashers zijn mensen die zich ook bezig houden met het bezoeken van verlaten panden maar zij gaan er heen voor alles kort en klein te meppen. Je kunt je dus wel voorstellen dat ik die niet tegen moet komen. Overal lagen papieren, boeken, rekeningafschriften, foto’s etc. Vraag me wel eens af welk plezier mensen er aan beleven om kasten leeg te trekken en alles op de grond te gooien. Er was zelfs brand geweest in de zuidhoek van het pand. Zo jammer. In de naastgelegen bijgebouwen vonden we een slaapplek van een zwerver die gelukkig net de deur uit was. Misschien maar goed dat sommige urbex-plekjes ‘bewoond’ worden door zwervers. Zo waren we ooit in het Huntershotel in de Schwarzwald. Een zwerver bewaakte dit mooie hotel en vroeg wat geld om urbexers binnen te laten. Slim. Het hele hotel hield hij mooi in de gaten waardoor niets kapot werd gemaakt 😊.

GPS

48.1762111, 7.0117631