De rit van Teruel naar Albarracin was geweldig en deed ons denken aan Zion National Park in Utah 🇺🇸. Het busje reed langs de omhoogstekende rotsen via allemaal kronkelweggetjes. Eigenlijk jammer dat het maar een uur duurde. Ik parkeerde onderaan de voet van de berg waar het dorpje Albarracin op is gebouwd. Ik kwam dit dorpje tegen in zo’n top-10-mooiste-dorpjes-van-Spanje-site en het was al voor de tweede keer uitgeroepen tot mooiste dorp van heel Spanje (!). We liepen via de smalle en steile straatjes naar het centrale plein, het Plaza Mayor, en bewonderden hier het kleurrijke stadhuis welke dateert uit de zestiende eeuw. Tussen de kale rotsen waren de roze geverfde huizen een lust voor onze ogen. We waanden ons in een sprookje. Vanuit het dorpje verdween de oude stadsmuur Murallas de Albarracín naar boven op de berg. Deze stamt grotendeels uit de veertiende eeuw. Wauww, we waren het er al snel over eens: dit dorpje was héél bijzonder !
Castillo de Albarracín
Teruel
Teruel is de hoofdstad van de gelijknamige provincie Teruel in de regio Aragón. De Moren uit het huidige Marokko veroverden dit deel van Spanje in slechts 15 jaar tijd en bijna 800 jaar lang (711 tot 1492) heersten de moslims over dit deel van Spanje. Op den duur namen christelijke Kruisvaarders steeds meer gebieden in. Hun strijd tegen de ‘Moren’ noemden men later de Reconquista oftewel de herovering. In die 800 jaar tijd werd er natuurlijk veel gebouwd en in Teruel zagen we de Moorse bouwstijl gemixed met de Christelijke bouwstijl heel goed. Deze bouwstijl noemt men de Mudejar-architectuur welke zich kenmerkt door het gebruik van baksteen en de constructie van hoefijzervormige bogen. Al met al een goede reden voor UNESCO om deze bouwstijl op de werelderfgoedlijst te zetten.
Catedral de Santa María de Mediavilla de Teruel Mudejar
Markt
UN. El Salvador Tower Mudejar
UN. Torre de San Martín Mudejar
UN. El Salvador Tower Mudejar
Los Arcos
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Voor sport-,ontspannings- of therapeutische massages moeten jullie bij Jo zijn. Een oude rot in het vak met heul veel ervaring. Jo ken ik van de dance-festivals en we hebben altijd leuke gesprekjes. Ook met zijn dochter Maud ben ik bekend in het stap-circuit. Kijk even op zijn mooie website.
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Vandaag konden we voor de eerste keer in acht dagen eens lekker uitslapen. We lagen twee uur voor op het reisprogramma dus i.p.v. 07:30u stonden we om 09:30u op. Vannacht zouden we ook deze camping doen dus ik stelde voor om ons busje te laten staan en met de publieke bus naar het centrum van de stad te gaan. De bushalte lag op een steenworp van de camping en voor die 1,60€ p.p. konden we ons geen buil aan vallen. Was alleen eventjes vergeten dat hij zowat iedere vijf minuten stopte om passagiers in-en uit te laden dus de heen-en terugrit duurde drie kwartier per rit. Die Spaanse buschauffeurs lusten er blijkbaar pap van. Stapten twee meiden binnen en nog voordat ze konden zitten duwde die gozer vol op het gaspedaal. Die meiden konden zich ternauwernood nog net vast grijpen en bedienden de beste man met verbale drek en hielden dat best lang vol vond ik. Kom op meiden. Calm tour titties. Jullie zitten, dus geniet van de dag. Niet bezig blijven.
Voor de Basílica of Santa Engracia zat zo’n Roemeense waarzegster cq. bedelaar. Ze wilde voor vijf euro mijn hand lezen maar ik moest dan eerst mijn sterrenbeeld vertellen. Ik heb er altijd een hekel aan als mensen vragen welk sterrenbeeld ik heb. Alsof iemands karakter bepaald wordt door de maand waarin het zaad op zoek gaat naar een eenzame eicel. Ik antwoord dan meestal met: dinosaurus. Dan krijg ik altijd het antwoord: dat sterrenbeeld bestaat niet. Alsof een waterman bestaat 🤦🏻♂️.
Basílica of Santa Engracia
De basiliek van Santa Engracia is gebouwd op de plek waar Sint Engratia en haar metgezellen in 303 na Christus de marteldood zouden zijn gestorven.
Puerta del Carmen
De Puerta del Carmen werd in 1789 gebouwd en was een van de twaalf toegangspoorten tot de stad.
Palacio de la Aljafería
Palacio de la Aljafería is een paleis omgeven door een burcht, gebouwd in de tweede helft van de elfde eeuw toen het grootste gedeelte van Spanje in handen was van de islamitische Moren. Christelijke koninkrijkjes aan de rand van de Pyreneeën moesten destijds zwaar geld betalen om niet veroverd te worden. De christelijke kruisvaarders drongen de Moren terug naar Afrika.
Plaza de torros de la Misericordia
Plaza de Toros de Zaragoza is een arena in Zaragoza, Spanje. Momenteel wordt het gebruikt voor stierengevechten. Het stadion biedt plaats aan 10.072 toeschouwers. Het werd geopend in 1764.
Iglesia Parroquial de San Pablo
In de 13e eeuw werd de kerk gebouwd in gotisch-Mudéjar-stijl.
Gezellige straatjes
El Pilar
Deze rooms-katholieke kathedraal in het centrum en is voor veel Spanjaarden een populair bedevaartsoord. De verschillende koepels zijn versierd met fresco’s, uitgevoerd door onder meer Goya.
La SEO cathedrale
Dit is een rooms-katholiekekathedraal gebouwd in de 12e-13e eeuw en ligt praktisch naast basiliek El Pilar.
Tapas Bodegas Almau
39 graden binnenstad.
Calatayud
Meest westelijke stadje van de regio Aragón. De 15e-eeuwse toren van de Santa María la Mayor-kerk in Mudéjarstijl is een opvallende verschijning en maakt onderdel uit van de Mudéjararchitectuur van Aragón op de werelderfgoedlijst van UNESCO.
Colegiata de Santa María la Mayor, Calatayud en binnenstad
Iglesia de San Juan el Real
Nuévalos
Parque-Jardín Historico del Monasterio de Piedra
We maakten een leuke wandeling van drie uur door dit prachtige aangelegde park, vol met watervallen, beekjes en vooral veel groen. De watervallen worden gevoed door rivier de Piedra. Uiteindelijk komt al het water via al die watervalletjes die we zagen terecht ik zoetwaterbassins waarin met vis kweekt. Dit park werk 150 jaar geleden aangelegd en hier was ook de eerste viskweekvijver van Spanje. We liepen via een heel smal gangetje de Iris-grot binnen en moesten een heel steil trapje af. Uiteindelijk kwamen we uit in een grot en konden we 30 achter de waterval de grot binnen lopen.
Video
Camping Lago Resort
Belchite
Voorafgaande aan de Tweede Wereldoorlog woedde er nóg een oorlog in Europa en wel ene die drie jaar duurde (1936-1939). Spanje was destijds géén monarchie maar een republiek en extreem rechtse generaals pakten samen met een fascistische groep onder leiding van generaal Franco de wapens op tegen de zittende republikeinse regering.
In Belchite werd de grootste slag in de Spaanse geschiedenis uitgevochten door Spaanse Republikeinen, die de democratische regering vertegenwoordigden en de nationalistische rebellen onder leiding van Francisco Franco. In die tijd was Belchite een versterkte stad met zo’n 4.000 inwoners. De stad bevond zich in de frontlinie van deze twee legers. De Republikeinen probeerden een nieuwe reeks offensieven uit om de nationalistische opmars in Aragón te vertragen.
Republikeinen en nationalisten vochten tussen 24 augustus en 7 september 1937 twee weken lang in Belchite. Het was een van de hevigste veldslagen van de Spaanse Burgeroorlog. Ongeveer 150.000 soldaten namen samen met meer dan 100 tanks en 90 vliegtuigen deel aan de strijd. Het eindigde met een tijdelijke overwinning van de Republikeinen nadat ongeveer 4.800 soldaten waren omgekomen en meer dan 6.000 gewond raakten.
Camping Los Álamos
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Voor sport-,ontspannings- of therapeutische massages moeten jullie bij Jo zijn. Een oude rot in het vak met heul veel ervaring. Jo ken ik van de dance-festivals en we hebben altijd leuke gesprekjes. Ook met zijn dochter Maud ben ik bekend in het stap-circuit. Kijk even op zijn mooie website.
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Vanuit regio Aragón staken we over naar regio Navarra. In Pamplona zouden we het San Fermin feest gaan meemaken. Voor de camping stond een lange rij wachtenden maar er was nog genoeg plek. De camping an sich was best mooi maar de douches en wc’s werden niet op tijd schoongemaakt waardoor het één grote derrie werd. Het voordeel was dat we in de campingkroeg voetbal konden kijken met andere gasten. We kwamen zelfs jonge jongens tegen uit Born. Ze kwamen naar hier om hun mannelijkheid te tonen.
Hieronder een pechvogel die wordt geraakt door een stier
De pendelbusjes naar de feestpleinen in Pamplona vertrokken niet vanaf de camping maar vanuit een naastgelegen dorp wat een pokkenend lopen was. Toch maar aan de wandeling begonnen. Maar na welgeteld drie minuten trok ik een briefje van 20€ uit mijn beurs en hield dat omhoog. Een wat ouder vrouwtje stopte haar wagen en binnen 15 minuten stonden we in Pamplona om onze weg te vervolgen naar één van de twee feestpleinen. Zo doen we dat.
Plaza del Castillo.
Op de Plaza consistorial en Plaza del Castillo stonden tienduizenden mensen op elkaar gepakt om precies om 12:00u na het afsteken van de ‘chupinazo’ helemaal los te gaan. We hielden onze rode kiel voor ons, net zoals alle anderen. En toen ineens die oorverdovende knal. Iedereen ging uit zijn plaat en begon met de rode kiel te zwaaien. De rode wijn vloog door de lucht. Witte shirts kleurden rood. Glazen flessen vielen in stukken op de grond. Jong en oud juichte ¡ GORA SAN FERMIN ! terwijl ze dansten, dronken en zongen tijdens de opening van het festival op zaterdag. Dit was dag één van de acht dagen San Fermin feesten. 1 miljoen mensen uit alle windstreken verdeeld over de hele stad Pamplona vieren dit jaar dit eeuwenoud feest. De bierprijzen zijn op veel plekken verlaagd naar 0,45€ per glas zodat iedereen, van arm tot rijk mee kan genieten. Maar men mag ook eigen drank meenemen. Emmers worden eerst gevuld met pakken rode wijn en eenmaal op het feestplein hoeven ze maar met een leeg glas uit de emmer te scheppen. Overal waar we kijken plannen meisjes en jongens aan elkaar en wordt er naar hartelust geknuffeld zoals bij ons met carnaval.
Vóór het kanonschot om 12:00u houdt iedereen zijn rode kiel omhoog. Daarna gaan ze ermee zwaaien.
Een meisje had ruzie met overstekende tuinhekjes, na een middagje stevig tetteren in de kroeg 🍻 Toen ze weer opkrabbelde stak er nog een lantaarnpaal over. Ze dacht nog; “zal ik er nou links of rechts voorbijgaan?” Maar ze nam de gulden middenweg. Met hetzelfde gevolg🙄.
En overal krijg je hier van die lekkere broodjes met vlees. Hier is géén plek voor vegas. Hier wordt vlees geknaagd en kan men niet foetelen door mensen ‘stiekem’ een vega variant van iets te geven en dan zoals bij ons te zeggen: “ze hadden het niet eens door dat ze vega aan het eten waren” . Best gek eigenlijk. Je moet het eens omdraaien. Dat je vegas een vlees variant geef. Dan heb je meteen poppenkast. Dan komt meteen die tube lijm uit hun jasje en plakken ze zich vast aan tafel, gooien ze tomatensoep op je communiefoto aan de muur en gooien ze zich jenkend op de oprit voor je Mazda. Lekkere vrienden.
Één liter Sangria voor 3,95€ (je leest het goed).
In een taberna kwamen we Tony en Bryan tegen. Twee welshmen uit Cardiff en beide meer dan 100 keer met de stieren gerend. Tony is nu 74 jaar en zijn laatste run was twee jaar geleden. Hij werd tweemaal op de horens genomen en vitale onderdelen van zijn lijf werden maar net gemist. De bullrun kostte hem zijn huwelijk. Op de vraag van zijn vrouw voor wat hij zou kiezen: zijn huwelijk of de bullrun antwoordde hij kort:’ fuck off, I go’. Ook Bryan had geluk. Vorig jaar brak hij zes ribben door een clash met een stier maar dit jaar staat hij er weer. Getrouwd, vier kinderen en als ZZP-er in de bouw maandenlang er uit gelegen vanwege de kneuzingen. Ga er maar aan staan. Maar het typeert ook de betrokkenheid bij dit evenement.
Méér dan 100 bullruns: Bryan uit Wales (60 jaar).Méér dan 100 bullruns: Tony uit Wales (72 jaar).
Ik vertelde hem dat ik wat kritiek had gekregen nadat ik in 2014 zelf had meegerend. ‘HYPOCRITS’ schreeuwde hij meteen. ‘Zeker hebben de stieren wat stress als ze moeten rennen. Maar vergeet niet dat de stieren vanaf de geboorte in de watten zijn gelegd en jarenlang het allerbeste leven hebben gehad met het eten van de lekkerste grasjes. Het laatste uur van hun leven ervaren ze inderdaad stress maar niet zoveel stress als een paard ervaart tijdens het dresseren. Als het tijdens een wedstrijd een poot breekt mag ze als dank ook nog sterven. Dus iemand die mij verwijt dat ik een slecht mens ben is een ‘hypocrite’, aldus de beste man en ik kon me daar wel in vinden.
Tel daarbij nog op de vele vogeltjes in onze kooitjes thuis, de kat op 12 hoog, een vis in een kom, een hond die slechts drie keer per dag buiten komt. Onder het mom ‘hij heeft het bij ons heel goed’ wordt het ware streven van ieder dier nl. vrijheid de grond in geboord. Als dit vergelijk wordt gemaakt antwoordt men meestal met: ‘ja maar dit is anders’.
Dat is het dus niet. Misschien vinden de Spanjaarden het wel zielig dat wij mosselen levend koken. En natuurlijk mag iedereen een mening hebben over de bull-run en het stierenvechten ? Pas op het moment dat je je mening gaat ventileren met het doel om de activiteit van een ander te bekritiseren, kijk dan ook eerst even kritisch naar je zelf (nooit mosselen of kreeft gegeten voor je eigen plezier) ?
1 liter San Miguel bier voor 2,50€. Omgerekend naar een 0,18 liter glas op de markt in Sittard kost het dus geen 2,80€ maar 0,45€ per glas 🍻. Deze prijzen kenden we in NL in de jaren ‘70 zo’n 50 jaar geleden.
Overigens, de controversiële races duren slechts enkele minuten, waarna de rest van de dag voor de hardlopers gevuld is met uitbundige feesten, culinair eten en het bijwonen van culturele evenementen. Vorig jaar werden er tijdens het festival vier lopers geraakt door stieren. Sinds 1910 zijn er zestien mensen omgekomen bij het stierenrennen, voor het laatst in 2009.
Op weg naar het plein.Jonge mannen uit Bremen (D) komen helemaal naar Spanje om hun mannelijkheid te tonen. Op straat smikkelen zoals bij ons met carnaval. Biertje met Bryan en Tony uit Wales. Staanplaats op het balkon voor veel geld. Biertje met vier dames uit Frankrijk.
The day after 7:11 uur
Om op tijd te zijn voor de bullrun moet je eigenlijk niet naar bed gaan. Duizenden mensen trekken de nacht door in de kroegjes die speciaal open blijven tot het startschot om 08:00u klinkt. We moesten uitkijken voor de spekgladde straten anders gingen we geheid op ons gezicht. Mensen slapen gewoon op straat, in een dixie, in het park of gewoon in de auto.
07:04u liepen we hier langs. Ze waren nog steeds open.Knorren in de auto.
Running with the bulls ‘Dead Man’s Corner
Dit is het gevaarlijkste plekje. Een hoek van 90 graden waar de stieren wel eens de houten afscherming willen rammen.
Plaza de Toros de Pamplona
Eigen video.
Journaal.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Voor sport-,ontspannings- of therapeutische massages moeten jullie bij Jo zijn. Een oude rot in het vak met heul veel ervaring. Jo ken ik van de dance-festivals en we hebben altijd leuke gesprekjes. Ook met zijn dochter Maud ben ik bekend in het stap-circuit. Kijk even op zijn mooie website.
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Na het San Fermin festival in Pamplona reden we in een dik uur tijd naar de Bardenas Reales, één van de twee woestijnen die Spanje rijk is (in Andalusië bezochten we een aantal jaar geleden nummer twee nl. Fort Bravo Texas Hollywood in de Tabernas woestijn). Ik had nog flink wat wol in mijn kop van gisteravond want 2,50€ voor één liter (je leest het goed) ijskoude San Miguel is vragen om problemen.
Sculpturen
Het stond slecht aangegeven maar ineens moesten we rechts afbuigen waarna we over een geasfalteerde weg zo’n drie kilometer moesten rijden naar het visitorscentre. Aangezien ik mijn huiswerk thuis al gedaan had reden we maar meteen door naar het eerste viewpoint. We zagen in de verte heuvels van zandsteen en leem. Her en der staken vreemde beige sculpturen uit de grond afgewisseld met afgeplatte steenplateaus. Dat moesten we van dichtbij bekijken ! Helaas voor de banden van mijn busje moesten we off-road. Gewoon lekker langzaam wat sjokken en een beetje uitkijken waar ik reed. Moest lukken.
Monument Valley
De vallei waar we doorheen reden is kaal en onherbergzaam en overal zagen we droge rivierbeddingen. Het deed ons een beetje denken aan het landschap van Monument Valley in Arizona. Ze voorspellen dat het landschap over een tijdje helemaal veranderd is omdat de wind de heuvels van zandsteen helemaal weg erodeert dus gelukkig waren we net op tijd 😂.
UNESCO
Gelukkig was het niet al te warm (30 graden) want in de zomer kan de temperatuur in Bardenas Reales oplopen tot wel 50 graden en dan kun je de fles water continu aan je mond houden. Al met al waren we zo’n twee uurtjes in dit nationaal park wat ook op de UNESCO-werelderfgoedlijst staat. Hierna reden we door terug naar de regio Aragón waar we vlak voor Zaragoza een citycamping pakten.
Video
Game of Thrones
Het Bardenas Reales park in Navarra is een van de meest spookachtige filmlocaties van Game of Thrones, een verlaten landschap met grote rotsformaties. Dit natuurpark deed dienst als de Dothraki Sea waar Daenerys Targaryen (Khaleesi) gevangen werd genomen door de vijandige Dothraki Khalasar strijders.
Cabezo de Castildetierra
De rotsformatie Cabezo de Castildetierra is één van de meest bekende rotsformaties van de Banderas Reales en doet wel aan een grote schoorsteen denken.
Cabezo de las Cortinillas
Castildetierra van veraf.
Citycamping Ciudad De Zaragoza
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Voor sport-,ontspannings- of therapeutische massages moeten jullie bij Jo zijn. Een oude rot in het vak met heul veel ervaring. Jo ken ik van de dance-festivals en we hebben altijd leuke gesprekjes. Ook met zijn dochter Maud ben ik bekend in het stap-circuit. Kijk even op zijn mooie website.
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Onze eerste stop in de noordelijkste regio van Spanje was in dit kleine dorpje in de Pyreneeën waar vroeger het grootste treinstation van Europa lag. Door de Spaanse regering in Art Nouveau-stijl als prestigeproject gebouwd in 1928 werd het tijdens WOII door de Nazi’s gebruikt om vanuit hier wolfraam te transporteren naar Duitsland. In 1970 werd het 244 meter lange treinstation gesloten na een ongeval. Hierna stond het jarenlang leeg en was het een geliefde plek voor urban explorers. Momenteel is het helemaal opgeknapt en we zagen een schitterend hotel met zwembad en peperdure kamers.
Dronefoto. Entree hotel.Hotel lobby.Hotellobby 1997 (verlaten).Voorfront 2002.Het station in 1921.Camping Solopuent Castiello de Jaca.
Jaca
Churros con chocolate
Vanaf de camping was het maar 12 minuten rijden naar het volgende punt op onze reislijst: het kleine stadje Jaca aan de Spaanse kant van de Pyreneeën. Hier nam Angelica een churros met chocoladesaus ontbijt. Je leest het goed. De chocolade is dan 100% puur en vloeibaar gemaakt zodat ze haar churros er in kon verzuipen. Alleen al bij het zien van dit tafereel voelde ik een puist groeien in mijn hals.
Citadel van Jaca
De grote vijfhoekige citadel zagen we het best bovenop de berg. Aan de binnenzijde en de buitenzijde is een groen grasveld dus die groene plek valt van ver af al goed op. Eigenlijk is dit ook het meest interessante gebouw van dit slaperig stadje.
De hertjes hielden de wacht.
Kathedraal van Jaca
Heel af en toe komen mijn studiejaren kunstgeschiedenis nog van pas. Zo zag ik meteen dat deze kerk uit de Romaanse bouwperiode kwam. Zo was er heel weinig licht vanwege de kleine ramen. Men kon in die tijd (12e eeuw) geen grotere ramen plaatsen omdat dan de draagkracht van de muren voor het dak te klein werd. Het kruisribgewelf en steunberen zouden dat probleem oplossen maar die techniekinnovatie kwam pas twee eeuwen later.
Stadhuis van Jaca
Het oude stadhuis uit de 15e eeuw gelegen aan de Calle Mayor.
La Torre del Reloj
Niet te missen was de klokkentoren van Jacca ook wel bekend als de gevangenistoren. In 1445 gebouwd en in 1602 verbouwd tot stadsgevangenis waar de gevangenen boven elkaar sliepen.
Koninklijk Klooster van de Benedictijnen van Jaca
Dit klooster zagen we aan de oostkant van het historische centrum van Jaca en dit was eigenlijk het enige gebouw in deze eeuwenoude stad wat nog was vastgemaakt aan de oude stadsmuur.
Fuerte de Rapitán
Aan het einde van de 19e eeuw werd dit fort gebouwd om toekomstige aanvallen vanuit Frankrijk te kunnen weerstaan. Napoleon was men nog niet vergeten !
Even de drone erbij pakken. Mooi uitzicht over Jaca.
Monasterio Viejo de San Juan de la Peña
Boven op de berg zagen we een apart klooster wat helemaal in een rots was gebouwd. Het was even een gedoe om kaartjes te krijgen want de kassa was twee kilometer verderop in een ander klooster. Dus eerst wat ouwe meuk bekijken in het ene klooster en dan terug de berg af naar het klooster wat op het oorspronkelijke programma stond. Moeilijk moeilijk 😂.
UNESCO. Nationaal park Ordesa y Monte Perdido
Hoppa wéér een UNESCO-plekje afgevinkt. Deze gletsjervallei waar we doorheen reden staat met zijn schoonheid op de werelderfgoedlijst. De bergen om ons heen tikken zéker de 3000 meter hoogte aan en het landschap om ons heen bestaat uit watervallen, beekjes, groene bergen, kronkelende wegen maar ook zagen we nog met sneeuw bedekte bergtoppen. Gedurende twee uur reden we door dit mooie nationaal park tot mijn polsen pijn begonnen te doen van het bochtenwerk.
Aínsa
Via een aantal haarspeldbochten kwamen we ‘s morgens vroeg al aan op de grote parkeerplaats en vanaf hier liepen we direct door, door een ruïne van een oud kasteel. De ruïne stelde helaas niet veel voor. Wat restte waren een paar muren die de tand des tijds hadden doorstaan. De rest lag plat. Maar eenmaal door de stadspoort gekomen werd het alleen maar mooier en mooier. Het dorp is niet heel groot, maar Aínsa oogt met zijn smalle straatjes, kleine winkeltjes en vele terrasjes wel heel gezellig. Wat direct opvalt is de stijl van de huizen, de boogjes waar we onderdoor liepen en de vrolijke en kleurrijke bloembakken die aan de balkons hangen. We namen een ontbijt en een lekker drankje op het terras en zaten dus lekker ontspannen in dit middeleeuwse dorp in de Spaanse Pyreneeën dat overigens op de lijst van ‘de mooiste dorpen van Spanje’ staat. Meteen een goede start van de dag 🤩.
Barranco Las Gargantas.
Plaza Mayor de Aínsa
Iglesia parroquial de Santa María
Casa El Hospital
Voorbeeld van de populaire Aragonese architectuur. De stenen komen uit de buurt.
Casa Bielsa
Huisje uit de 16e eeuw. De huizen dragen nog altijd de namen van de mensen die dit huis ooit gebouwd en bewoond hebben.
Ruta de las Pasarelas del Vero de Alquézar
Rond het middaguur waren we in het middeleeuwse Alquézar, midden in een streek waar het wemelt van de canyons en je dus ook dit soort hikes kunt doen. Het was niet de beste tijd om de Ruta te gaan lopen want nét nu stond de zon op zijn hoogst. We parkeerden het busje en liepen bij 32c ☀️ door het dorp op weg naar het startpunt van de hike. Het dorpje an sich is heel mooi maar vooral ook de omgeving waarin het dorpje ligt is van fascinerende schoonheid. Pal ernaast loopt de kronkelende Río Vero. Deze rivier snijdt zich via de canyons een weg door het nabijgelegen berglandschap.
Bij de kassa aangekomen betaalden we 5 euro per persoon en daarvoor mochten we de 2,8 kilometer lange wandelroute met stevige dalingen en beklimmingen (180 meter) gaan doen. Een groot deel van de tocht loopt pal langs de rivier. Niet via een normaal pad, maar via allerlei stalen roosters die in de bergwand verankerd zijn.
Ik heb jaren geleden in Andalusië de Caminito del Rey gelopen. Daar was ook een gedeelte van de route over een wandelpad wat aan de rots was vastgemaakt. Machtig mooi maar deze vond ik eerlijk gezegd mooier !
We waren zo’n 3 uur bezig met deze noordelijke ‘Caminito del Rey’. Dit lijkt lang, maar onderweg stopten we links en rechts ook even voor bij de rivier te gaan zitten. Ook zagen we mensen lekker zwemmen en even tot rust komen op de kleine kiezelstrandjes. Dit kan dus allemaal niet op de Caminito del Rey. Daarom is deze hike leuker én mooier (!). Het laatste stuk terug naar het dorp was het zwaarst. Het ging vrij steil omhoog en het pad lag bezaaid met dikke kiezelstenen wat er voor zorgde dat het moeilijk was om balans te houden.
We waren na de tocht zo kapot moe dat we linea recta naar de eerste de beste camping reden en een fijn plekje vonden naast Robbie en Gwenda uit Belgisch Limburg 🇧🇪. Angelica werd meteen al bij aankomst door hun hond gebeten maar ze is ook soms om in te bijten. Ze hoeft gelukkig geen been te missen maar hield er wel een lief klein blauw plekje aan over. De hele avond hebben we daarna met ze gekletst. Angelica het meest want ik zit meestal de foto’s en videos te bekijken en te bewerken of gegrilde lamskoteletjes te bikken 😂🫶🏻.
Video
We gaan beginnen ! On our way ! Het eerste uitzicht: geweldig ! Even van het pad af om verkoeling te zoeken bij Río Vero. Kiezelstrandjes om te chillen. En weer verder. Kijk nou ! De looproute. Het middeleeuwse dorpje Alquézar.Dorpje Alquézar (droneshot).
Camping Alquézar
Met de Belgische buren Robbie, Gwenda en hun 14-jarige zoon.
Huesca
Catedral de Huesca
Vroeger stond op deze plek een moskee. Twee eeuwen lang werden hier diensten gehouden, tot de koning in 1273 besloot dat het toch ietwat gek was om christelijke diensten in een moskee te houden. Hij gaf opdracht om op de plek van de moskee een kathedraal te bouwen.
Abbey of San Pedro el Viejo
Basílica de San Lorenzo
Castillo de Loarre
In 2021 werd dit kasteel uit de 11e eeuw gekozen tot het mooiste kasteel van Spanje. Het kasteel is het decor geweest in verschillende Hollywoodfilms, waaronder de film “The Kingdom of the heaven (2005)” van de regisseur Ridley Scott.
Mirador Mallo de Agüero
Met 150 inwoners is Agüero een klein gehucht wat wordt beschermd door de Mallos de Aguëro, rotsen met een roze-rode kleur.
Embalse de Yesa
In dit stuwmeer liggen de dorpjes Escó, Tiermas en Ruesta. Ze komen eenmaal per jaar weer boven water als men het waterpeil van het stuwmeer laat zakken. Uitgestorven plaatsen hebben iets mysterieus in zich. Ooit hebben hier mensen door de straten gelopen en hebben ze hun tuintjes in orde gemaakt.
Droneshot.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Voor sport-,ontspannings- of therapeutische massages moeten jullie bij Jo zijn. Een oude rot in het vak met heul veel ervaring. Jo ken ik van de dance-festivals en we hebben altijd leuke gesprekjes. Ook met zijn dochter Maud ben ik bekend in het stap-circuit. Kijk even op zijn mooie website.
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
We zagen heel veel pelgrims die een lange route achter de rug hadden, uitrusten op de keien van het Praza do Obradoiro-plein voor de kathedraal. Ze hadden het gehaald en waren uiteraard trots op hun prestatie. Mannen, vrouwen, jongens en meisjes lagen gestrekt helemaal voor Pampus. De één had een kortere route genomen dan de ander. Het lag er ook een beetje aan uit welke streek/land ze kwamen. Er waren verschillende routes die ze konden lopen, ook vanuit Nederland. De meesten hadden echter de Camino Francés gelopen. Dit was veruit de meest populaire route. Deze route begint in Saint-Jean-Pied-de-Port in het uiterste puntje van Zuid-Frankrijk. Veel wandelaars zien dit Franse dorp als hét startpunt van hun camino. Enkele deelnemers hadden de reis onderschat. Ze liepen vaak door heuvelachtig of bergachtig landschap. Een gemiddelde snelheid van 5 km per uur was dan niet haalbaar (men loopt gemiddeld 25 km/dag). Hier ging het om uithoudingsvermogen, niet om wie het eerst bij zijn overnachtingsplek zou zijn. De meeste lopers zagen we met een klein rugzakje van 35 tot 50 liter. Zodoende namen ze niet te veel mee. De ervaren wandelaars hadden een kledingset aan en tweede reservesetje zat in de rugzak. Ze zijn de hele dag bezig met de basis van het leven. Elke dag lopen, genoeg rust nemen, gezond eten en drinken, dit is alles wat telt. Sommigen vertrekken van een wat langere afstand en doen er zelfs drie maanden over. De meeste pelgrims vinden het ook leuk om samen met anderen onderweg te zijn. Je hoeft niet bang te zijn om alleen te gaan, want onderweg zijn ook genoeg andere pelgrims om te ontmoeten en mee op te trekken. Er zijn natuurlijk allerlei redenen om de tocht te gaan lopen. De een wilt gewoon lekker lopen en de ander wilt bijvoorbeeld boete doen of ziet het als een prestatie an sich. Er is veel te zien onderweg, qua natuur maar ook qua architectuur. Of als je het juist leuk vindt om met anderen te praten en verschillende verhalen te horen, is daar uiteraard genoeg tijd voor. Op de Camino kun je loskomen van je leven thuis en leren om te bouwen op mensen die je nog niet kent aldus een jonge man waar we even mee spraken. Want aanraden kon hij de Camino zeker. Een vakantie is niet het goede woord, het is een hele bijzondere reis die je maakt. Het is een hele lange wandeltocht, die je tegelijk zo lang of kort kan maken als je zelf wil. Je bent onderweg, en ieder komt wel zijn of haar eigen obstakels tegen, maar je hoeft helemaal niks. Behalve wandelen natuurlijk !
Ik mocht met deze sexy dame op de foto. Volgende week gaat ze trouwen :).
Cementerio de Cambados
We kwamen aan bij wellicht één van de van de mooiste begraafplaatsen in Spanje, gelegen op de bekende Monte de la Pastora. We zagen meteen al de gedeeltelijke verwoesting van de oude kerk als gevolg van een brand in de vijftiende eeuw. Wat nu rest zijn de overblijfselen van de oude parochiekerk van Santa Maria, patroonheilige van Cambados, een Romaanse kerk uit de 12e eeuw. We liepen door de ingang wat nu eigenlijk gewoon een smeedijzeren deur is. Vroeger scheen hier een dikke eikenhouten deur gezeten te hebben gezien de uitsparingen in de muren. De oude begraafplaats is niet alleen rondom de kerk maar ook in de kerk zelf zagen we veel graven. We liepen over het centrale gangpad en zowel links als rechts lagen mensen begraven. De grafversiering van de graven waren vrij sober en sommigen hadden alleen een stenen dekplaat. Het hele complex is in 1943 uitgeroepen tot Nationaal Historisch-Artistiek Monument.
Onze gratis overnachtingplek aan het strand (lees: wildkamperen wat eigenlijk hier niet mag).
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂
We kwamen er eigenlijk toevallig achter dat we zo dicht bij dit mooie fort lagen want we hadden er nog nooit van gehoord. Na ons bezoek aan Fort Bravo Texas gingen we op zoek naar een camping en kwamen uit ergens ten zuiden van Almería. De dag erna reden we door de stad en zag ik onder het rijden dit prachtige plaatje. We waren eigenlijk op weg naar Valencia maar hier moest ik even op de rem. Het Alcazaba van Almería is een oud fort gebouwd in de 10e eeuw door het kalief van Cordoba, Abd ar-Rahman III. Een klassiek voorbeeld van Moorse architectuur welke we ook terug zien in afleveringen van Game of Thrones. Helemaal boven op de berg hadden Angelica en ik het mooiste uitzicht over de stad. aan de binnenzijde zagen we een mooie mix van Moorse en Andalusische bouwenstijlen. Dit zie je overigens in heel Andalusië terug aangezien dit stuk van Spanje dan door de Moren werd veroverd en dan weer door de Christenen. De een ging gewoon verder met bouwen waar de ander was gestopt. Alleen gingen ze dan verder met bouwen in hun eigen stijl. Alcazaba van Almería is een van de best bewaarde forten in Andalusië en dat is een van de redenen waarom het werd gebruikt als decor voor o.a. Games of Thrones en Conan the Barbarian. Naast het fort is men bezig om een fatsoenlijke parkeerplek te bouwen want nu moeten bezoekers als wij gewoon onze auto langs de straat zetten. Het meest aparte aan dit fort vonden we de aanleg van kanalen waardoor water stroomde. In principe werd iedere etage van het fort op deze manier voorzien van stromend water.
Game of Thrones filmlocatie
Ellaria Sand doodt Prins Martell na Myrcella’s dood in aflevering 6 van seizoen 1 “The Red Woman”. Olenna Tyrell praat met Ellaria en de zandslangen over het vormen van een alliantie tegen Cersei in aflevering 6 van seizoen 10 “The Winds of Winter”.
Ellaria Sand doodt prins Martell in aflevering 1 van seizoen 6 (“The Red Woman”).En zo zagen wij de tuin.
Conan the Barbarian filmlocatie
En zo ziet het fort er uit op vandaag.De hele lange stadsmuur verbond beide forten.Ronde stenen die met katapulten over de muur werden weggeslingerd zijn blijven liggen.Mooi uitzicht over Almería.Resten van een badhuis met verwarmde vloer (rechtsboven).Ook hier resten van een badhuis.Uitzicht over Almería.
We besloten nog even langs Lloret de Mar te gaan. De eerste en laatste keer dat ik hier ben geweest was met mijn twee jeugdvrienden Roger en Ruud uit Munstergeleen. Ik was toen 19 jaar oud en had het net twee weken uit met mijn vriendin Tanja. Raad eens wie er 1400 km van huis verwijderd binnen een kwartier naast me stond in de club ? Yep, Tanja. In principe zou je dus kunnen stellen dat ik hier ben op therapeutische basis om dit jeugdtrauma te kunnen verwerken. Angelica en ik stonden buiten voor het kroegje Highwayman te paffen en keken naar de club ernaast: Moëf GaGa. Hier was het allemaal gebeurd. Heb m’n handen tijdens de Corona-tijd zo vaak gewassen dat er uitgerekend vandaag nog een oude toegangsstempel van deze club tevoorschijn kwam. Ik probeerde mijn best te doen om mijn jeugdtrauma te verwerken maar dat werd me moeilijk gemaakt met al die door alcohol aangevreten Engelse wijven. Sjonge jonge. Ze konden hier wel de hele cast van zo’n Engelse anabole-serie los hebben gelaten.
Tegenover ons stond zo’n skinny influencerdoos met een met een laser cutter bewerkte broek. Je kent die broeken wel. Ram vol met gaten alsof ze gedragen zijn tijdens een jarenlange overlevingstocht op zo’n lonely Robinson-eiland. Ze had zo’n bijpassende spraytan bruine rotkop, waarschijnlijk het IQ van een aangebrande tosti en zo’n hubbabubba east coast accent. Dan een setje nepwimpers die me deden denken aan zo’n tochtvanger van een brievenbus en last but not least die lange glitternagels. Daarmee kreeg je nog geen sigaret uit een pakje getrokken. Hoe langer de nagel hoe harder de jeuk. Of je pleurt je tanden nog vol met van die plakdiamantjes. Nou nog haar tieten half uit haar BH laten loeren en dan heb je een combi die perfect past bij zo’n borderline mokkel. Je weet overigens pas dat je met een Borderliner van doen hebt na een maandje of 6-7. Dan krijg je pas de kans om verder te kijken dan die kleffe kano. Ik kon het gekwetter niet meer aan en kwam niet toe aan mijn eigen jeugdtraumaverwerking. Ben maar naar binnen gegaan want de karaoke was net gestart en iedereen zong mee. Lekker meeblêren met leuke bekende muziek. Ben zeer ongelovig maar ondanks dat toch maar stiekempjes op het hoekje van de bar een schietgebedje gedaan gericht aan onze Heer dat straks geen Hollander binnenkomt die bij de bardame ‘zwemmen in bacardi-lemon’ gaat aanvragen.
Video
Bar Highwayman.Bar Highwayman.30 jaar geleden. Club Moëf Gaga niets veranderd.Angelica heeft een string gekregen. Blij ei.Deze jongeman is binnenkort de klos haha.Dumped !Camping Lloret Blau.Camping Lloret Blau.Camping Lloret Blau.
Moeilijk nachtje gehad. Weinig geslapen. Angelica snurkte het halve dorp bij elkaar. Stootte uit vermoeidheid mijn teen aan een uitstekende kutklinker en sjaakte mijn teennagel half eraf. Godverde de hele buurt bij elkaar. Toch maar weer de wandelpatta’s opgedoken. Wil niet eindigen als een dik, lui chubby zwijntje.
De streek rond Bilbao ligt in het noorden van Spanje en bestaat uit prachtige landschappen vanwege de rotsachtige kust van het gebied. Ik heb het dan over het roemruchte Baskenland. Het is hier een tijdje onrustig geweest. Pas in 2018 staakte de terroristische afscheidingsbeweging ETA (Euskadi Ta Askatasuna) zijn activiteiten. Tijdens 60 jaar onafhankelijkheidsstrijd vielen 854 dodelijke slachtoffers te betreuren. De stad Bilbao is de belangrijkste stad en de hoofdstad van de regio. Boven Bilbao ligt een pareltje welke jullie wellicht herkennen van seizoen 7 in Game of Thrones. Het gaat over die blonde meid met haar lieve draakjes. Je kent haar wel: Daenerys Stormborn van het huis van Targaryen. Die draakjes vlogen naar dit mooie schiereilandje voor de kust van Biskaje: San Juan de Gaztelugatxe. En daar wandelen we nu heen. Wat een mooi uitzicht !
Gaztelugatxe is verbonden met het vasteland door een door de mens gemaakte brug en 241 trappen vanwaar je het beste uitzicht hebt op de Cantabrische Zee. Bovenop het eiland zagen we een kluizenaarsklooster, dat Gaztelugatxeko Doniene in het Baskisch heet. Het is gewijd aan Johannes de Doper en dateert uit de 9e of 10e eeuw zo staat hier op een bordje te lezen. San Juan de Gaztelugatxe is een van de locaties die gekozen is om Dragonstone te filmen met een digitaal gemaakt kasteeltje bovenop het eilandje in plaats van de klooster. Wat je in onderstaande video ziet is dus niet echt maar digitaal ontworpen.
Scene Game of Thrones
Dragonstone in het echt en in de serie Game of Thrones.
Artxanda Lookout
Vanaf de Artxanda heuvel konden we de Baskische hoofdstad Bilbao mooi bekijken. We zagen helemaal onderaan toeristen in de kabelbaan instappen maar wij waren met het busje omhoog gereden.Dit uitkijkpunt van de berg Artxanda ligt zo’n 300 meter boven de zeespiegel en we hadden bijna een 360 graden view over de stad. Van hier uit zagen we dat Bilbao volledig is omgeven door heuvels en bergen en ook mooi om te zien was hoe de Nervión rivier de stad in tweeën deelt. Deze rivier stroomt vlak voor het Guggenheim Museum, een huzarenstukje gemaakt door de architect Frank Gehry waarvan we al veel meer hebben gezien. Het appartementen complex ‘Neuer Zollhof’ in Düsseldorf bijvoorbeeld !
Begoñako Basilika
Deze basiliek overtreft zelfs de kathedraal in de hoofden en harten van de Bilbaínos. Omdat iemand in de 16e eeuw meende de heilige maagd Maria hier te hebben gezien werd deze basiliek op deze plek gebouwd dankzij het ingezamelde geld van de inwoners. De Mariakamer werd pas later gebouwd mede dankzij de Maagd voor haar tussenkomst en hulp bij het indammen van de cholera-epidemie van 1855. Als je dit verhaal in deze tijd zou willen gebruiken dan haalde je nog géén euro op. Nu zeggen ze gewoon dat het dak kapot is en gerenoveerd moet worden. Er moet toch geld verdiend worden beste mensen. Een kerkje onderhouden kost nu eenmaal geld. En laten we wel wezen, sommige kerken zijn héél mooi. Ik zal niet snel de kerk in Puth bezoeken maar de kathedraal in Santiago de Compostela staat deze trip echt wel op ons lijstje 💖
Guggenheim Museum Bilbao
Het Guggenheim museum ontworpen door Frank Gehry bevat kunstwerken van o.a. Salvador Dali en Andy Warhol maar het meest in het oog springende kunstwerk was toch ‘Puppy’ van de Amerikaan Jeff Koons.
Jeff Koons’ Puppy
Hij bekleedde dit 12 meter hoge schoothondje met 70.000 bloemen die stuk voor stuk iedere dag een slokje water kregen middels een heel netwerk van slangetjes. Vlak voor de opening in 1997 ontdekte men drie als tuinman vermomde ETA-terroristen die een bom in de hond aan het plaatsen waren. Net op tijd dus !
Iglesia de San Nicolás
Santiagokathedraal in oude wijk Casco Viejo
Als we reizen nemen we ons tijdens het rijden altijd de tijd voor een ontbijt.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂
Ook in West-Europa hebben wij een heuse woestijn. Op de terugweg van de Algarve in Portugal wilden we nog even langs kennissen die we in Costa Rica hadden leren kennen. Marco en Audrey uit Nederland wonen al een tijdje in Malaga maar waren net op de dag dat we bij hun in de buurt waren even een dagje van huis. Heel jammer want het zou leuk zijn geweest om even wat bij te kletsen. We besloten door het zuiden van Andalusië heen te rijden richting Almería. Hier bevindt zich namelijk een van de weinige Europese woestijnen nl. de Tabernaswoestijn. De zon schijnt hier ongeveer 3000 uren per jaar en dat is ongekend veel in Europa, aangezien er maar weinig plaatsen zijn waar de zon meer dan 3000 uur per jaar mag opdraven. Daarbij valt alle neerslag die er valt in gemiddeld vier dagen. In het grillige, droge en rotsachtige landschap zijn meerdere Hollywood westerns opgenomen en het leuke is dat ze alle cowboys dorpjes hebben laten staan. Om het goed te kunnen onderhouden vragen ze wat entree. Voor dat geld mochten we door de decors heen lopen en kregen we zelfs een stukje toneel voorgeschoteld van enkele Spaanse cowboys die hun revolver meer dan machtig waren. In de saloon konden we een drankje nuttigen en zagen we foto’s hangen van enkele voetbalsterren zoals Iker Casillas, David Beckham, Roberto Carlos, Raúl, Juan Verón die hier hun Pepsi commercial hadden opgenomen. Daarna sloten we de middag af in een huifkartochtje door het dorp.
Video Pepsi-commercial
Spaghetti-westerns
In de jaren zestig en zeventig werden meer dan 100 films gedeeltelijk opgenomen op de filmsets. Enkele bekende films zijn: A Fistful of Dollars, The Magnificent Seven, The Good, the Bad and the Ugly, Lawrence of Arabia en Indiana Jones and the Last Crusade. We hebben echter alleen Fort Bravo bezocht, een slaperig stadje in het Wilde Westen, een fort, een Mexicaanse pueblo, compleet met kerk en plein, en een Indiase nederzetting, compleet met tipi’s.
Video
David Beckham.Jack Nicholson.Sting.
Tabernaswoestijn
Camping La Garrofa aan zee
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂
