De Pont de Normandie, een indrukwekkende tuibrug, verbindt Le Havre en Honfleur. Met een lengte van meer dan twee kilometer was het een belangrijke verkeersader. Geopend in 1995, werd het al snel een iconisch symbool van Normandië en toen ik in mijn busje er overheen reed merkte ik pas hoe steil de brug was.
Étretat kust
De kust van Étretat is een prachtig natuurlijk wonder. Nadat ik mijn busje op de grote parkeerplaats in Etretat had gezet beklom ik via een trap de imposante kliffen en eenmaal boven zag ik de adembenemende uitzichten. De kustlijn staat bekend om zijn beroemde kalkstenen bogen, zoals de Porte d’Aval en de Porte d’Amont. Het is even klimmen maar het was het waard !!
Café des Tribunaux Dieppe
Café des Tribunaux in Dieppe is een charmant en levendig café in het hart van de stad. Ik zag dat het een geliefde ontmoetingsplek was voor zowel locals als toeristen. Hier genoten ze net zoals ik van een heerlijke pot bier, traditionele Franse gerechten en de levendige sfeer van het café.
Café in 1736.
Abdij van Jumièges
De Abdij van Jumièges was een indrukwekkend en historisch kloostercomplex uit de 7e eeuw en stond bekend om zijn prachtige romaanse architectuur en uitgestrekte tuinen. Helaas werd de abdij tijdens de Franse Revolutie grotendeels vernietigd, maar de overblijfselen dienen nog steeds als een herinnering aan het glorieuze verleden en vandaag stond ik er middenin.
Camping Base de Loisirs Jumièges – Le Mesnil
Overnachting 18,55€.
Halverwege mijn wandeling zag ik vier kinderen midden op de weg gehurkt bij elkaar zitten. Toen ik ze passeerde, zag ik wat ze bestudeerden: een plat gereden egel met de darmen uit zijn kont hangen. ‘Kijk dat bloed!’, zei de een. ‘ Kijk die sliert !’, zei de ander. Toen ik doorliep en achterom keek, zag ik dat de vierde zijn vinger onder zijn neus hield en er aan rook. Er klonk ge-ieuw en gegiechel. Wat moet het heerlijk zijn om kind te zijn en de wereld te ontdekken, dacht ik, terwijl ik over het natte weggetje naar de camping liep.
Place du Vieux-Marché Jeanne d’Arc brandstapel, Rouen
Het was op deze plek dat de beroemde Jeanne d’Arc werd veroordeeld en verbrand op de brandstapel in 1431. Op de plek waar nu het megakruis staat stond vroeger de brandstapel.
Jeanne d’Arc, ook wel bekend als de Maagd van Orléans, was een opmerkelijke historische figuur in het verleden. Ze werd geboren in 1412 in Domrémy, Frankrijk en speelde een cruciale rol in de Honderdjarige Oorlog tussen Engeland en Frankrijk. Jeanne beweerde dat ze goddelijke boodschappen ontving en leidde het Franse leger naar verschillende overwinningen. Ze werd uiteindelijk gevangengenomen door de Engelsen en beschuldigd van ketterij. In 1431 werd ze op de brandstapel verbrand in Rouen. Jeanne d’Arc werd postuum gerehabiliteerd en erkend als een nationale heldin van Frankrijk. Haar dapperheid en geloof hebben haar een blijvende legende gemaakt en ze blijft een symbool van moed en inspiratie tot op de dag van vandaag.
Place du Vieux-Marché Jeanne d’Arc.
Rue du Gros Horloge, Rouen
Rue du Gros Horloge was in het verleden een iconische en historische straat die bekend stond om zijn prachtige architectuur en rijke geschiedenis. Het hoogtepunt van de straat was de imposante Gros Horloge, een astronomische klok uit de 14e eeuw die boven de straat hing en diende als een van de belangrijkste symbolen van de stad.
Cathédrale Notre-Dame de Rouen
De Cathédrale Notre-Dame de Rouen was een majestueus religieus monument en een van de meest opmerkelijke gotische kathedralen in Europa. Gebouwd in de 12e eeuw, stond deze prachtige kathedraal bekend om zijn indrukwekkende torens en adembenemende gebrandschilderde ramen.
Rue Saint Romain, Rouen
Rue Saint Romain was in het verleden een levendige straat vol geschiedenis en cultuur. Het was een belangrijke doorgangsroute in de middeleeuwse stad en stond vol met prachtige vakwerkhuizen uit de 15e en 16e eeuw.
Église catholique Saint-Maclou, Rouen
De Église catholique Saint-Maclou, gelegen in Rouen was een prachtig voorbeeld van gotische architectuur. Gebouwd in de 15e eeuw, was deze katholieke kerk een belangrijk religieus en architectonisch monument. Helaas werd de Église catholique Saint-Maclou verwoest tijdens de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog in 1944.
École régionale des Beaux-Arts de Rouen
De École régionale des Beaux-Arts de Rouen was in het verleden een gerenommeerde kunstacademie opgericht in 1741. De gemummificeerde kat kijkt al eeuwenlang de bezoekers aan.
Bij de ingang rechts zit in een nis achter een glazen kastje deze gemummificeerde kat.
Rue Damiette, Rouen
Rue Damiette was vroeger een bruisende straat vol geschiedenis en charme. Gelegen in het historische centrum van de stad, stond Rue Damiette bekend om zijn pittoreske vakwerkhuizen en levendige atmosfeer. Dit merkte ik ook toen ik langs de talloze boetieks, ambachtelijke winkels en gezellige cafés liep. Wandelen door de straat met zijn geplaveide paden en architectonische pracht was als een reis terug in de tijd,
Rue Martainville, Rouen
Rue Martainville was een charmante en pittoreske straat die bekend stond om zijn historische betekenis en architectonische schoonheid. De straat was versierd met oude vakwerkhuizen en geplaveide paden, waardoor het een sfeer van vervlogen tijden uitstraalde.
Abbatiale Saint-Ouen
De Abbatiale Saint-Ouen was in het verleden een indrukwekkend religieus gebouw en een van de mooiste gotische kerken in Europa. Het dateerde uit de 14e eeuw en stond bekend om zijn imposante architectuur.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Voor sport-,ontspannings- of therapeutische massages moeten jullie bij Jo zijn. Een oude rot in het vak met heul veel ervaring. Jo ken ik van de dance-festivals en we hebben altijd leuke gesprekjes. Ook met zijn dochter Maud ben ik bekend in het stap-circuit. Kijk even op zijn mooie website.
Met Nestor heb ik rondgereisd door Guatemala, Honduras, el Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Hij woont nu met zijn gezin in Dubai en verhuurt luxe limousines. Wil je eens lekker een dagje rondkarren in één van onderstaande wagens neem dan even contact met hem op via het contactformulier door op de website hieronder te klikken.
Met eigenaresse Natascha heb ik vroeger op school gezeten en drink af en toe nog een kopje koffie met haar. Een hele leuke serieuze dame met een prima zaak. Gewoon eens binnen lopen !
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Op deze grote Duitse militaire begraafplaats liggen 21.160 soldaten begraven. In het midden van de begraafplaats staat een groene heuvel waarop een zwart kruis geplaatst is. De grafstenen zien uit als platte tegels waartussen basalten kruisen liggen.
Batterij van Maisy
De Maisy-batterij werd in het geheim gebouwd met behulp van dwangarbeiders die waren aangevoerd uit de Sovjet-Unie, Tsjechoslowakije en Polen. Zodoende konden bewoners van Maisy het bestaan van de site niet aan het Franse verzet doorgeven. Helaas voor de Duitsers waren de geallieerden tijdens D-day goed op de hoogte van het bestaan. Ze hadden zelfs kaarten van de aangelegde elektriciteitleidingen (!).
Een originele Landing Craft Vehicle Personnel (LCVP).Toegang munitiekamer.De munitiekamer.De uitgang naar buiten.
Pointe du Hoc
Bij La Pointe du Hoc stond ik op een hoge klif ten oosten van Utah Beach en ten westen van Omaha Beach te turen over de oceaan. De Duitsers hadden zich op dit punt verschanst en gebruikten het als een van hun uitvalsbasissen. Met grote kanonnen beschoten ze de Amerikanen die met boten de kust naderden. De dag voor D-Day was Pointe du Hoc al erg beschadigd geraakt door aanvallen van de Amerikaanse marine, maar het was van groot belang voor de Amerikanen om de strategische plek helemaal in te nemen. De soldaten moesten de 30 meter hoge steile klif beklimmen en slaagden er uiteindelijk in om de plek in te nemen.
Grote kraters in het landschap.Uitzicht over de oceaan.De Baileybruggen die ter plekke in elkaar konden worden gezet.
Omaha Beach Memorial
Het opschrift luidt: ‘Ik heb dit beeld gemaakt om de moed van deze mannen te eren: zonen, echtgenoten en vaders, die hun leven in gevaar brachten en vaak opofferden in de hoop het Franse volk te bevrijden’.
Normandy American Cemetery and Memorial
In het plaatsje Colleville-Sur-Mer, vlakbij Omaha Beach bezocht ik de grootste Amerikaanse begraafplaats van de regio. De Normandy American Cemetery beslaat een gebied van maar liefst 70 hectare en ik keek uit op het beruchte strand. Op deze plek liggen 9386 Amerikanen begraven die tijdens de invasie op D-Day of in de daaropvolgende dagen overleden. 307 van hen konden niet geïdentificeerd worden. Daarnaast staat er ook een herdenkingsmonument voor de 1557 soldaten die vermist zijn en wiens lichamen nooit gevonden of geïdentificeerd werden. Er ligt ook één Amerikaanse soldaat begraven die tijdens de Eerste Wereldoorlog om het leven kwam. De duizenden graven worden gesierd door een wit kruis en op de graven van Joodse soldaten werden enkele witte davidsterren aangebracht. De graven werden in rechte lijnen naast elkaar gelegd en het geheel ziet er symmetrisch uit.
Een verloren Amerikaanse veteraan stond te huilen bij de graven van zijn gevallen strijdmakkers.
Croix de Guerre 5th Engineer Special Brigade
De plaquette herdenkt de 5th Engineer Special Brigade voor hun acties op Omaha Beach tijdens Operatie Overlord. Ze kregen de opdracht om strandobstakels te verwijderen en wegen aan te leggen om voorraden en troepen vanaf de schepen het strand op te kunnen verplaatsen.
Heinrich Severloh alias het beest van Omaha Beach in Widerstandsnest 62
Heinrich Severloh zag rond 05:00u honderden boten de kust van Normandië naderen en sloeg in paniek meteen alarm. De landingsboten kwamen steeds korterbij en vanaf een afstand van 500 meter opende hij het vuur. Zijn MG42 schokte op de tweepoot, terwijl een patroonband leeg ratelde. Hulzen rolden door zijn machinegeweernest en kruitdampen sloegen al snel op zijn ogen en de scherpe rook trok in zijn longen. In de verte klotsten de Amerikaanse boten op de golven. Voordat hij trillend van de spanning gericht kon schieten, was de eerste patroonband al verschoten en moest hij opnieuw laden. Ook bracht hij meteen maar een nieuwe loop aan. Toen hij weer opkeek, waren de eerste troepen al op het strand en lagen ze onder vuur van de Duitse artillerie. De eerste mortierengranaten vlogen ook al over het strand. Verder dreunden de kanonnen onophoudelijk. Het kabaal was enorm en overal begon het zicht in een mist van rook wazig te worden. Daar zag Severloh weer een bootje aankomen, nu dichterbij, maar hij was zo bang. Voordat de klep viel schoot hij weer en hij meende te zien dat zijn kogels voor de boot in het zand sloegen, hij richte iets hoger, en daar sloegen een paar kogels tegen de landingsklep aan. Toen de klep viel ratelden zijn kogels aan een stuk door en joegen meteen de eerste rij Amerikaanse jongens aan boord de dood in. Severloh bleef maar schieten en schieten en bezorgde de ene na de andere Amerikaan de dood. Opeens merkte hij dat iemand in zijn buurt was. Hij schrok maar het was een onbekende Unterfeldwebel met een bloedende nekwond. Deze sergeant vroeg aan Severloh; ‘brauchen sie hilfe ?’ Munitie, munitie had hij nodig. En weg was de sergeant, om even later met enkele kistjes patroonbanden terug te keren. Severloh had al bijna geen muntie meer. Hij had al verschillende banden door zijn MG42 gejaagd. Hij zat in zijn eigen wereldje vast en in een trance werkte hij het hele strand af maar steeds die loop vervangen, dat begon vervelend te worden. Hij was nu een uurtje aan het schieten en er was al een loop die door de hitte iets krom leek te zijn getrokken . Zijn ogen brandden uit de kassen en die verdomde berg hulzen werd steeds groter. Het gras onder de hete loop rookte ook en die stank en damp ervan prikte ook in zijn neus en zijn ogen traanden. De dreunen van het zwaar geschut uit de kazematten deden de aarde trillen, hij kreeg hoofdpijn en zijn oude kwalen, opgelopen aan het Oost Front begonnen op te spelen. Maar hij bleef korte vuurstoten uitdelen. Hij was erg moe en kon zich niet zo goed focussen op de bewegende figuren enkele honderden meters voor hem. Hij was al twee dagen door zijn voorraadje Pervitin-pilletjes heen (een drug die nu bekend staat als Chrystal Meth en werd geproduceerd in de fabriek van Temmler bij Berlijn). Maar Heinrich ging door. Alles voor der Führer.
GPS bunker: 49.3604176, -0.8471680
Heinrich’s dood
Heinrich “Hein” Severloh overleed in 2006 op 83-jarige leeftijd. In Engelstalige media werd en wordt hij ook wel het “Beest van Omaha Beach” genoemd. Hij was een soldaat in de Duitse 352e Infanterie Divisie tijdens de Tweede Wereldoorlog en gestationeerd in Normandië in 1944. Hij kreeg bekendheid voor het massaal doden of verwonden van honderden Amerikaanse soldaten toen ze landden tijdens Operatie Overlord op 6 juni 1944. Vanuit een eenvoudig schuttersputje nam hij met een machinegeweer en twee karabijnen de aanvallende Amerikaanse soldaten onder vuur. In zeven uur tijd had hij ongeveer 12.000 kogels afgevuurd met het machinegeweer en 400 kogels met de twee karabijnen. Na de oorlog claimde hij 2000 geallieerden te hebben gedood. Een van de overlevenden van het machinegeweervuur van Severloh was de toen 19-jarige Amerikaanse soldaat David Silva, die zwaar gewond raakte. Toen Severloh na de oorlog erachter kwam dat Silva in Duitsland woonde zocht hij hem op en er ontstond een hechte vriendschapsband die tot aan hun dood duurde.
De ingang van de bunker.Dit is het uitzicht wat Heinrich 79 jaar geleden moet hebben gehad.
Widerstandsnest 61
WN61 was tijdens de landing op Omaha Beach verantwoordelijk voor veel slachtoffers aan de kant van de geallieerden. Hier lag voor de Amerikaanse troepen een belangrijke doorgang voor de ontsluiting van de troepen op Omaha Beach. Het grote 8,8 cm kanon werd al vroeg in de ochtend uitgeschakeld door een drijvende Sherman tank. Even later was het hele Widerstandsnest overmeesterd.
Een vogeltje heeft nu hier haar nestje gebouwd.
Overlord Museum
Deze unieke collectie van meer dan 10.000 items illustreert de geschiedenis van de Slag om Normandië tot aan de bevrijding van Parijs. De zes legers die hier vochten worden in levensgrote reconstructies gepresenteerd met soldatenbezittingen en meer dan 40 voertuigen, tanks en wapens.
Longues-sur-Mer Goldbeach
Gold Beach was het middelste van de landingsstranden. Hier landde op D-Day de Britse 50e Northumbrian Infanteriedivisie onder leiding van generaal Graham. Ze wisten al snel op te rukken tot Bayeux en namen die stad in op 7 juni. Daarnaast bestond de missie van deze divisie er ook in om Arromanches zo snel mogelijk in te nemen om er een haven aan te leggen. Op die manier konden ze contact maken met de troepen die op Juno Beach geland waren. Dit was dé toegangspoort om soldaten, materiaal en munitie aan te voeren.
Gold Beach.Arromanches.Mulberry Harbour.In de verte de restanten van de haven die snel werd aangelegd.
Batterij van Longues-sur-Mer
Dichtbij het strand in het plaatsje Longues-sur-Mer zag ik nog verschillende bunkers die deel uitmaakten van de Duitse Atlantikwall. In die bunkers stonden tijdens de oorlog kanonnen die gebruikt werden om de aanstormende geallieerde troepen te beschieten. Een groot deel van de bunkers werden niet beschadigd en zien er nog precies zo uit als tijdens de Tweede Wereldoorlog. De bunkers van Longues-sur-Mer liggen in openbaar gebied en ik kon ze gratis bezoeken.
Camping Les Bas Carreaux
Leuke camping op een berg met uitzicht op zee. 17,20€ per nacht. Iedere dag is hier BBQ.
Bayeux Cathedral
Bayeux Cathedral is een prachtig voorbeeld van gotische architectuur. Het werd gebouwd in de 11e eeuw en diende als het religieuze centrum van Bayeux, Frankrijk. De kathedraal stond bekend om zijn imposante torens en uitgebreide gebeeldhouwde details. Het interieur was gevuld met prachtige glas-in-loodramen en indrukwekkende fresco’s. Helaas werd de kathedraal beschadigd tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het werd later gerestaureerd en blijft een belangrijke historische bezienswaardigheid in de regio.
Arromanches
In Arromanches trof ik een schilderachtig kustplaatsje aan welke erg beroemd is om zijn rol tijdens de invasie van Normandië in 1944. Ik zag prachtige stranden en historische overblijfselen, waaronder de kunstmatige haven Mulberry Harbour. Met zijn charmante straatjes, gezellige cafés en adembenemend uitzicht is Arromanches een van de betere plekjes om te verblijven.
Courseulles-Sur-Mer Juno Beach
Op Juno Beach vlakbij het plaatsje Courseulles-Sur-Mer kwamen meer dan 14.000 Canadezen en 9000 Britten van de 3e Canadese Divisie van Graye aan land. Ze kregen de opdracht om Courseulles-Bernières te veroveren en vervolgens aan te sluiten bij de Britten op de stranden Gold Beach en Sword Beach. De Canadezen leden hier grote verliezen omdat Juno Beach na Omaha Beach het zwaarst verdedigd werd, maar op het einde van D-Day waren zij wel het verst opgerukt van alle divisies. Ze slaagden er uiteindelijk ook in om dit kustgebied helemaal in te nemen.Aan het strand ligt het Juno Beach Centre. Dit museum is helemaal gewijd aan de rol die de Canadezen gespeeld hebben in de Tweede Wereldoorlog. Bezoek de museum site. Je kan er ook een bezoek brengen aan het Canadese kerkhof: Bény-sur-mer Canadian War Cemetery.
Widerstandsnest 28 – OB 50mm
Heel af en toe kom je een bunker tegen die dienst doet als woonhuis met dakterras. Hoe vindingrijk !
En in ieder dorpje langs de kust zag ik deze banners als eerbetoon aan de bevrijders.
Site fortifié Hillman
Site Fortifié Hillman was een indrukwekkend verdedigingsfort tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het diende als een belangrijk bolwerk van de Duitse verdediging. Het fort was strategisch gelegen en uitgerust met bunkers, loopgraven en kanonnen. Het speelde een cruciale rol tijdens de geallieerde invasie in 1944. Na hevige gevechten werd het fort uiteindelijk ingenomen door de geallieerden.
Musée du Mur de l’Atlantique Ouistreham, Sword beach
Sword Beach, vlakbij het dorpje Ouistreham, is het meest oostelijke landingsstrand dat gebruikt werd tijdens Operatie Overlord. Op dit strand landde de 4e Frans-Britse Commandobrigade onder leiding van commandant Kieffer. Deze soldaten hadden de opdracht om de bruggen van de plaatsjes Ranville en Bénouville in te nemen samen met de parachutisten van de 6e Airborne-divisie. Musée du Mur de l’Atlantique Ouistreham vond ik een heel fascinerend museum dat de geschiedenis van de Atlantikwall en de verdediging van de kust op deze plek tijdens de Tweede Wereldoorlog laat zien.
Via de trap belandde ik onderin de bunker van vijf etages hoog.
Église Saint-Michel Pont-l’Évêque
Église Saint-Michel in Pont-l’Évêque was een meesterwerk van religieuze architectuur dat me betoverde. Deze gotische kerk, uit de 15e eeuw, torende majestueus boven de stad uit. De prachtige gebrandschilderde ramen brachten het interieur tot leven met levendige kleuren en bijbelse taferelen.
Deauvillle is een zeer luxe badplaats
Deauville is een bruisende badplaats aan de kust van Normandië, Frankrijk. Hier zag ik luxe hotels, prachtige stranden en chique boetiekjes.
Honfleur
De geur van vis was zo doordringend dat je je afvroeg waarom er niet meteen een vismarkt geopend werd in je hotelkamer. De charmante straatjes zijn geplaveid met klinkers die je goed in de gaten moet houden want voordat je het weet ga je horizontaal. Zeker het haventje vond ik erg mooi om te zien en er liggen drie mooie kerkjes !
Lekker mosselen met camembert. Om van Honfleur naar Étretat te komen moet je via de Pont de Normandie de Seine oversteken.
Boerderij Saint-Siméon Honfleur
Deze schitterende 17e-eeuwse boerderij was ooit een bruisende plek vol nieuwe ideeën en vooruitzichten. Rond 1840 vertoefden vele jonge kunstenaars tussen deze beroemde muren. De jonge schilders werden hartelijk verwelkomd door ‘Moeder Toutain’, de herbergierster in die tijd, en laafden zich aan de natuur en de frisse buitenlucht. Een aantal van de unieke kunstwerken die daar ontstonden, worden vandaag de dag nog steeds gekoesterd. Deze bijzondere bijeenkomsten hebben geleid tot de oprichting van de befaamde School van Honfleur, een beweging voor impressionisten die ook wel bekend stond als de School van Saint Siméon.
Sint-Catherinakerk Honfleur
In de vijftiende eeuw werd de kerk gebouwd door de inwoners van de stad na het vertrek van de Britten. Het is de grootste kerk in Frankrijk gebouwd van hout door scheepsbouwers met een aparte klokkentoren.
Église Saint-Étienne Honfleur
Église Saint-Étienne in Honfleur was een historisch juweeltje dat een diepe indruk op me maakte. Deze gotische kerk, daterend uit de 15e eeuw, was een meesterwerk van architectuur. De prachtige glas-in-loodramen vertelden religieuze verhalen en gaven de kerk een betoverende gloed. Binnenin waren de gewelfde plafonds en gedetailleerde houtsnijwerken adembenemend.
Église Saint-Léonard Honfleur
Deze kerk was een verborgen parel die mijn nieuwsgierigheid prikkelde. Deze romaanse kerk, oorspronkelijk gebouwd in de 11e eeuw, straalde een gevoel van geschiedenis uit. Het kenmerkende ronde torentje en de imposante façade trokken meteen mijn aandacht. Binnenin werd ik verwelkomd door prachtige fresco’s en elegante pilaren. Het verhaal van deze kerk, gewijd aan Sint-Leonardus, een beschermheilige van gevangenen, gaf me een dieper begrip van de lokale cultuur.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Voor sport-,ontspannings- of therapeutische massages moeten jullie bij Jo zijn. Een oude rot in het vak met heul veel ervaring. Jo ken ik van de dance-festivals en we hebben altijd leuke gesprekjes. Ook met zijn dochter Maud ben ik bekend in het stap-circuit. Kijk even op zijn mooie website.
Met Nestor heb ik rondgereisd door Guatemala, Honduras, el Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Hij woont nu met zijn gezin in Dubai en verhuurt luxe limousines. Wil je eens lekker een dagje rondkarren in één van onderstaande wagens neem dan even contact met hem op via het contactformulier door op de website hieronder te klikken.
Met eigenaresse Natascha heb ik vroeger op school gezeten en drink af en toe nog een kopje koffie met haar. Een hele leuke serieuze dame met een prima zaak. Gewoon eens binnen lopen !
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Onderweg naar mijn bestemming kwam ik een aantal wel hele mooie kastelen tegen. Mijn navigatie leidde me door kleine dorpjes, kerken, boerderijtjes, gehuchtjes van drie huisjes groot maar ook langs kastelen waar huizen gebouwd waren binnen de stevige, dikke slotmuren.
Château des Milandes
Het Château des Milandes is een plek vol avontuur en geschiedenis. Dit prachtige kasteel, gelegen in de Dordogne-vallei, bood mij de kans om terug in de tijd te reizen en het leven van de vroegere bewoners te leren kennen. Van middeleeuwse kamers tot prachtige tuinen, er viel hier voor mij zoveel te ontdekken.
Château de Castelnaud-la-Chapelle
Op deze zonnige ochtend vertrok ik vol opwinding naar het adembenemende Château de Castelnaud-la-Chapelle hier vlak in de buurt waar ik had overnacht. Het kasteel, gelegen op een heuveltop, straalde een mystieke sfeer uit die me meteen betoverde. Bij het betreden van het kasteel werd ik overweldigd door de rijke geschiedenis die in de muren was gebeiteld. Ik dwaalde door eeuwenoude zalen, terwijl ik me voorstelde hoe het leven hier vroeger moet zijn geweest. De prachtige middeleeuwse architectuur en verdedigingstorens deden me denken aan een tijd van ridders en koningen. Terwijl ik verder verkende, ontdekte ik de wapenkamer, gevuld met zwaarden, harnassen en boogschuttersuitrusting. Het voelde alsof ik getransporteerd was naar een tijdperk van heroïsche gevechten en middeleeuwse avonturen. Met een mix van avontuur en verwondering verliet ik uiteindelijk het Château de Castelnaud-la-Chapelle. Het was een ervaring die me nog lang zal bijblijven en me deed verlangen naar meer avonturen in deze historische schatten van de wereld.
Les Jardins de Marqueyssac
Alle huizen hier zijn gebouwd met stenen uit de streek. Niet gebouwd met gebakken stenen zoals bij ons. Zelfs de dakpannen zijn gemaakt van natuursteen. In iedere tuin zie je een kleurenpracht van bloemen. Ik weet niet meer hoevaak ik gestopt ben om even alles te bekijken en om een kiekje te maken. Iedere morgen koop ik in een lokaal winkeltje een vers stokbrood en een smakelijk uitziende streekworst. Deze eet ik dan op naast een kwakkelend beekje. Heerlijk vind ik dat. Op de mooie dag besloot ik de betoverende tuinen van Les Jardins de Marqueyssac te verkennen. Zodra ik de poorten binnenliep, werd ik overweldigd door de magie van deze plek. De geur van bloemen en het geluid van kwetterende vogels vulden de lucht. Ik begon mijn avontuur door kronkelende paden te volgen, omgeven door prachtige hagen en weelderige groene bomen. Elke bocht onthulde een nieuw adembenemend uitzicht over de vallei. Terwijl ik hoger klom, opende de panorama’s zich voor mijn ogen, waardoor ik de adembenemende schoonheid van de omringende natuur kon bewonderen. De hoogtepunten waren de beroemde belvédères, waar ik stilletjes stond en genoot van het panorama. De uitgestrekte rivier en het weelderige landschap creëerden een onvergetelijk uitzicht dat mijn hart sneller deed kloppen. Het leek alsof ik vandaag een sprookjestuin was binnengestapt, vol geheime hoekjes en romantische plekjes.
De grotten van Padirac
Onderweg stopte ik even bij de grotten van Padirac. Ik heb al heel wat grotten mogen zien maar deze zijn toch de mooiste. Van de buitenzijde zag ik een groot gapend gat met een diameter van 35 meter en 55 meter diep. Met een lift ging ik vervolgens omlaag en na een kleine wandeling stapte ik in een bootje om een tochtje te doen op een ondergrondse rivier. Ik kan wel ellenlange verhalen gaan vertellen over 100 miljoen jaar geleden zus en zo maar dat zal jullie worst wezen. Dus gewoon even foto’s kijken lijkt me het beste. De grotten van Padirac in Frankrijk zijn echt een betoverende bestemming voor natuurliefhebbers. Bij het betreden van de grotten werd ik al overweldigd door de adembenemende schoonheid. Druppelstenen en stalactieten vormden voor mijn ogen een magisch schouwspel, gevormd door de tijd. De kristalachtige formaties creëren als het ware een betoverende sfeer. Terwijl ik dieper de grotten in liep, werd ik omringd door pure stilte, alleen onderbroken door het zachte geluid van druipend water. Ik ben toch blij dat ik even de grotten binnen ben geweest want ik vond het een unieke en mystieke ervaring.
Loulou stay
Vannacht blijf ik slapen bij Loulou. Een wat ouder vrouwtje die samen met haar man had besloten om hun pensioentje wat aan te vullen met de verhuur van een kamer van hun huisje. De onderverdieping zou hélemaal voor mezelf zijn. Het huisje ziet er erg knus uit maar na vijf minuten had ik al in de gaten dat er geen zak van klopte. In mijn kamer staat een houten vaste trap met een luik. Als ik het luik open kom ik uit naast de tafel in hun woonkamer waar ook de deur naar hun slaapkamer zit. Dan moet ik twee meter lopen om op de badkamer annex wc uit te komen. Ik zie het al gebeuren. Hij ligt op de bank voetbal te kijken en net als een goal gaat vallen zwiep ik dat luik open met de tekst:”effe poepen ! ”. Dit kun je toch niet menen ? De keuken ligt ook op de begane grond, net naast mijn slaapkamer. Dus iedere keer als die vent zijn fles bier leeg heeft moet ie door dat luikje naar de koelkast in de keuken of wat ?
Ik heb net een pizza gegeten in het enige restaurantje wat hier open was. Ik zat daar helemaal alleen aan een tafeltje van vier. Om me heen stonden zeker twaalf tafeltjes leeg. Kwam er ineens een vent binnen en ging aan het tafeltje naast me zitten. Vervolgens bleef ie me aangapen. Dit was zo gênant. Ik bedoel. Er waren genoeg tafeltjes vrij. En me dan zo aankijken ? Ik spreek geen woord Frans en hij begon in die taal zijn verhaal af te steken. En ik maar “ja” knikken. Ik was zó begripvol. Nadat ie me zo’n 10 minuten had aan liggen malsen zei ik ineens:” je ne parle pas Francais”. Dat was mijn redding. Hij zweeg. Ik stond op, betaalde mijn rekening en ging terug naar mijn hol. Ik mis mijn mancave 😩.
Update: ik werd wakker om 04:00u en de pizza meldde zich terstond. Ik vind het nooit leuk om bij mensen thuis te moeten schijten. Verschrikkelijk. Ik weet niet hoeveel verjaardagen ik al vroegtijdig heb afgebroken door eerder naar huis te gaan gewoon omdat de grote boodschap zich aandiende en ik geen zin had om mensen met een kleine boodschap voor een gesloten deur te laten wachten totdat meneer uitgedampt was. Ik knipte het nachtlampje aan en stond heel voorzichtig op uit het krakende bed. Alles kraakt en piept hier want deze hele hut is van hout gemaakt. Trede voor trede klom ik omhoog totdat mijn hoofd het luik raakte. Heel voorzichtig maakte ik het luikje open en duwde het langzaam omhoog. Toen het bijna rechtop stond klapte het ineens naar achteren en sloeg met een luide bonk tegen de slaapkamermuur van Loulou en haar man. Zo dan. Waren die nu ook even wakker zeg. Het was een veel te kleine pot. Zo ene met een maalsysteem omdat de afvoerbuis natuurlijk te smal was. Voordat ik lekker rustig zat wiebelde de hele pot tweemaal heen en weer. Naast me stond een wasmachine. Daarboven waren horizontale plankjes gemonteerd die allemaal doorgebogen waren en bijna bezweken onder het gewicht van talloze flesjes en potjes met pilletjes.Hier woonde een medisch wonder. “Om door te kunnen trekken hoef je alleen maar op dit knopje te duwen”: had Loulou me nog uitgelegd. Maar bij mij gaan de meest simpele dingen altijd fout. Er gebeurde helemaal niets. De stekker zat er toch goed in ? Jawel hoor. Wederom duwde ik op het knopje. En wéér gebeurde er niets. Verdomme. Ik kon dit toch niet zomaar achter laten ? Maar er zat niets anders op. Met een diepe zucht daalde ik maar weer de houten trap af richting mijn bed. Vijf minuten later hoorde ik iemand naar de badkamer lopen en jawel: de wc maakte een ratelend geluid. Hij deed het weer 🙈.
De keuken.De veel te krappe badkamer.Hét luik (!)De trap omlaag.Helemaal alleen in een restaurant.
Al héél vroeg opgestaan om die dagelijkse 14.000 toeristen vóór te zijn. Ik stond als eerste in de rij voor het gratis pendelbusje die me er naartoe zou brengen (08:00u). Ik had ook kunnen lopen maar dan was ik te laat geweest want gemiddeld doe je er een uur over. Vanaf 10:00u kun je over de koppen lopen. Parkeren kost 17€. Toegang dorpje gratis maar voor de abdij betaal je weer 12€.
Oorspronkelijk werd het eilandje Mont Tombe voor de kust van Normandië alleen gebruikt bij laagtij omdat het dan alleen te bereiken was. Zelf ben ik om het eilandje heen gelopen daar waar normaal de zee is. Mocht je dit doen bezoek dan eerst het dorpje zelf !
Hier stopt het shuttlebusje. De rest deed ik te voet.Uitzicht op het vaste land. Meneer pastoor wilde me bekeren. Ieniemienie kerkhof.Nog even klimmen.Abdij van Mont-Saint-Michel van binnen. Abdij van Mont-Saint-Michel van binnen.Het duurste restaurant: 45€ voor een omelet met truffel. Ik hoop dat ze aan de schijt komen. Wadlopen.
Utah Beach
Utah Beach was het meest westelijk gelegen strand. De geallieerden wilden vanuit deze sector zo snel mogelijk een groot deel van het schiereiland innemen. Daar bevonden zich namelijk een aantal belangrijke havens, waaronder die van Cherbourg. Zo’n 21.000 Amerikanen van de 4e Infanteriedivisie kwamen aan op dit strand. Omaha-beach is het bekendste strand maar Utah-beach vond ik het indrukwekkendste.
Veel bunkers hadden hun schietluik aan de zijkant i.p.v. de voorkant. Zo waren ze minder kwetsbaar (een aanvaller schiet meestal vooruit) en ze konden schepen sneller raken (groter raakvlak van opzij).Vanaf hier konden de Duitsers het hele strand onder vuur nemen.
Het Musée du Debarquement de Utah Beach
Het Musée du Debarquement de Utah Beach bij La Madeleine ligt in de duinen op het strand verscholen. Dit museum liet me in chronologische volgorde zien wat er precies op het strand gebeurde. Ik zag veel voorwerpen tentoongesteld die vroeger aan de Amerikaanse soldaten toebehoorden. Ook zag ik verschillende oorlogsvoertuigen, maar hét pronkstuk van het museum vond ik toch wel de originele Martin B-26 Marauder, een Amerikaanse tweemotorige middelzware bommenwerper.
Het leven in de stad draait in hoofdzaak rond de haven. Ben hier een uurtje geweest. Even bootjes kijken. Ik zag heel veel restaurantjes.
Camping Seasonova, le Mont-Saint-Michelle
Camping gevonden voor 13,55€ p.n. 😂. Meteen het restaurant in en de reis afblussen met paar bekers Affligem. 20:30u keuken dicht. Zo lang mogelijk wachten om goede honger te krijgen. De ene na de andere steak 🥩 komt voorbij op een bordje. 20:15u: ik bestel. Campingknaap: ‘Al het vlees is op’. Ik draai door. Zit ik hier te knagen op een groenten tagine. GROENTEN !!! En te veel bier op om naar een ander dorp te rijden.
Voetbalkast blijft hangen. Eigenaresse klapt kast open en maakt vasthangend balletje los. ‘ATTENTION’, schreeuwt ze en laat deksel omlaag komen. Alarm gaat af. Kindje van 6 met haar jatten ertussen. Duitse kindjes van 6 hebben nog geen Frans op school. Voel me een beetje die Stätler.
Vraag me sowieso af wat Duitsers hier komen doen. Alsof ik naar het Soccer city stadion in Johannesburg ga om te kijken waar Oranje in 2010 tweede werd.
Camping Municipal le clos Marin
Deze camping, de dag erna, was véél beter. Er kwam zelfs iedere dag een frietenboer met zijn kar. Op het strand staat een strandbar incl. BBQ en live-muziek.
Toast de Chinchard Mariné. Camembert Rôti. Even de duinen in voor het stranddinner.
Sainte-Mère-Église
In de kerktoren van dit dorpje hangt een pop aan een parachute. Die pop herdenkt een parachutist die tijdens zijn landing vast kwam te zitten met zijn parachute aan de kerktoren. Hij deed twee uur lang alsof hij dood was en op die manier wist hij zijn leven te redden. Hij hield er wel gehoorschade aan over door de luide kerkklokken. Toen ik begin 20 was bezocht ik deze plek al eens. Er is nog steeds niets veranderd.
The château de Gratot
Een mooie ruïne met rondom een gracht. Ik liep lekker zonder gids rond en mocht zelfs de oude torens met hele smalle trappetjes in klimmen. Helemaal alleen.
Abbey of Hambye
De abdij Notre-Dame de Hambye is een voormalig benedictijnenklooster, gesticht in de 12e eeuw en gedeeltelijk verwoest. Ik kreeg een half boekwerk mee met allerlei lulverhalen over prinsesjes die zich uit een toren lieten vallen. Ze doet maar.
La Batterie d’Azeville
Bij het complex lagen ook enkele kelders en munitieopslagplaatsen. De gebouwen waren allemaal met elkaar verbonden via een ondergronds gangenstelsel van ongeveer 800 meter. Zie video hieronder:
Met één goed gericht schot werd de post uitgeschakeld. Een tweede inslag dwong de Duitsers tot overgave.
Batteries de Crisbecq
Hieronder een foto van de toegang tot het munitiemagazijn. De munitie werd vervoerd in wagens op rails tussen de geschutsputten en de magazijnen. Deze schuilplaatsen werden gecamoufleerd door grasplakken van de omliggende weilanden. De soldaten liepen van de ene naar de andere schuilplaats via 2 meter diepe loopgraven die de 22 bunkers van de Batterij met elkaar verbonden en die op eenvoudige wijze gecamoufleerd werden door takken of camouflagenetten om niet op te vallen.
Major Richard Winters Memorial
Veel mensen rijden dit monument gewoon voorbij, maar wie de serie Band of Brothers gezien heeft, zal ongetwijfeld beter weten. Vooral Amerikanen zijn fan van Richard Winters en kennen hem allemaal. Hij was een van de vele helden die ervoor zorgde dat Europa bevrijd werd. De heldendaden van Richard Winters en zijn manschappen in Normandië en Bastogne zijn het dus ook zeker waard om even te stoppen bij het monument.
Camping des Pommiers, la Cambe 🇫🇷
Voor 9,20€ per nacht een koopje ! Zonsondergang Grandcamp-Maisy.La terrine maison (paté) en la tartinade de poissons (vissalade).
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Voor sport-,ontspannings- of therapeutische massages moeten jullie bij Jo zijn. Een oude rot in het vak met heul veel ervaring. Jo ken ik van de dance-festivals en we hebben altijd leuke gesprekjes. Ook met zijn dochter Maud ben ik bekend in het stap-circuit. Kijk even op zijn mooie website.
Met Nestor heb ik rondgereisd door Guatemala, Honduras, el Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Hij woont nu met zijn gezin in Dubai en verhuurt luxe limousines. Wil je eens lekker een dagje rondkarren in één van onderstaande wagens neem dan even contact met hem op via het contactformulier door op de website hieronder te klikken.
Met eigenaresse Natascha heb ik vroeger op school gezeten en drink af en toe nog een kopje koffie met haar. Een hele leuke serieuze dame met een prima zaak. Gewoon eens binnen lopen !
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Roman Hirk was in paniek. Het was 06:00u en hij stond in de crematieruimte. Zijn linkerhand hield hij op het warm watervat dat boven hem hing. Hij had géén lijken meer om te verbranden. Gisteravond werd de laatste gevangene té vroeg verbrand waardoor de boiler nu geen lekker warm water had. Wat moest hij nu doen ? Kampcommandant Egon Zill kwam over twee uur een warm bad nemen. Hij wist dat Herr Zill meedogenloos was. Vorige maand had hij zijn honden een oude man laten verscheuren in zijn tuin. Vanuit zijn zwembad had hij met een sigaar in de mond lachend toegekeken. De oven was nog warm maar hij had niemand om er op te gooien. Hij liep richting de barak waar de gevangenen zaten. Eenmaal binnen kwam hij nazi-anatoom August Hirt tegen. Hij was vandaag ook al vroeg opgestaan om op zoek te gaan naar gevangenen om zijn virus-experimenten op uit te kunnen voeren. Ze stonden beiden in de lange gang. De gevangenen zaten in kleine cellen te wachten tot hun straf voorbij was. Tussen de cellen bevonden zich héle kleine cellen waar je alleen met opgetrokken benen in kon zitten en dus niet in kon staan.
De Tottengasse tussen concentratiekamp en vrijheid.
Nacht und Nebel
Gevangenen van ‘Nacht un Nebel’ moesten spoorloos verdwijnen. De familie mocht daarna nooit op de hoogte worden gebracht van het overlijden. Als deze speciale gevangenen ook maar het geringste fout deden kregen ze de doodstraf. Daartoe werden ze vóór hun executie vijf dagen lang opgesloten in dit kleine hok van 1,3 meter hoog wat eigenlijk bedoeld was als verwarmingsruimte voor de cel ernaast. Gevangene Pietersen was een Nederlandse verzetsstrijder en was drie weken lang werkzaam geweest in de steengroeve die graniet moest leveren voor Duitslands nieuwe hoofdstad Germania. Pietersen wist niet dat hij was ingedeeld als gevangene van het ‘Nacht und Nebel project’. Men had besloten dat Pietersen van de aardbodem moest verdwijnen. Men liet hem heel uitputtend werk doen waardoor hij extreem verzwakt was. Na een dag hard werken liep hij over het pad terug naar zijn barak toen een kampbewaker hem richting het onder spanning staande hekwerk duwde. De bewaker in de toren zag dit -zoals afgesproken- als een ontsnappingspoging en opende terstond het vuur. Helaas trof dit niet het gewenste doel en Pietersen belandde alsnog voor de kampraad waar hij ter dood werd veroordeeld.
De toegangspoort tot het kamp.
Executie
Hirk keek in het dossier en zag dat Pietersen over twee dagen zou worden opgehangen. Een gemeen lachje verscheen op zijn mond. Ineens klonken voetstappen in de gang van ‘der Bunker’ en voordat hij er erg in had zwaaide de deur open. Barakoverste Herr Ludendorf vroeg wat Hirk aan het doen was. Stotterend legde hij hem het probleem uit. Ludendorf besloot hem te helpen en voor een aanzienlijk geldbedrag werd de executiedatum twee dagen vervroegd. Terstond werd Pietersen uit zijn veel te kleine cel gehaald en naar Herr Hirt gebracht. Deze maakte met een Fenolinjectie rechtstreeks in het hart meteen een einde aan het leven van deze heldhaftige verzetsstrijder. Het lichaam van Pietersen zat helemaal onder de blauwe plekken. Afgelopen maand was hij tweemaal tot moes geslagen op de martelbok. Deze marteling had hij zonder te schreeuwen doorstaan. Het in het Duits meetellen van de stokslagen was een onderdeel van de straf. De minimum straf was vijf stokslagen maar hij kreeg altijd de maximale straf van 25 stokslagen. Hij dacht alleen maar aan zijn vrouw en drie kinderen in Beverwijk zo had hij zijn martelaar te kennen gegeven. Zijn medegevangenen stonden met tranen in hun ogen toe te kijken als hij geslagen werd. Nu lag hij op een ijzeren brancard en werd de oven in geschoven zodat kampcommandant Zill een warm bad kon nemen. Overigens kwam hij niet opdagen om 08:00 uur. Hij was geveld door de griep en bleef drie dagen in bed liggen.
De handel in as
Om geld te verdienen werd na de crematie de as in urnen gedaan. Deze urnen werden verkocht aan duitse gezinnen waarvan de man aan het front gestorven was. Als een duitse soldaat stierf werd dit niet meteen bekend gemaakt aan de nabestaanden. Na een aantal weken kregen ze te horen dat hun geliefde aan het front gestorven was. Zijn lichaam was inmiddels ter plekke gecremeerd zo werd hun voorgelogen. Indien men de urn met as wilde hebben dienden ze 100 Reichsmark over te maken. In principe kregen de nabestaanden dus een urn met de as van een verbrande kampgevangene. Toen Angelica en ik dit stukje tekst lazen keken we elkaar even zwijgend aan. Dit hadden we nooit voor mogelijk gehouden. Sjonge jonge.
De galg op het kamp.
De crematieruimte
Het kamp had één crematieoven. Rechtsboven het warmwatervat.De hete afgassen van de verbrandingsoven stegen omhoog en verwarmden het over het warmwatervat circulerende warm water. De oven aan de binnenzijde.Rechts werden met een takel de doden uit de kelder omhoog getakeld en naar de oven links getransporteerd. Het warmwatervat werd verwarmd met de warmte die vrij kwam bij de verbranding van de lijken.Materiaal wat gebruikt werd om het lijk in de oven goed te leggen.As urnen.
Gevangenen
De sectie-tafel van August Hirt. Schuin aflopend zodat het bloed recht het putje in liep.Angelica ligt hier in dezelfde ruimte als ‘Nacht und Nebel’- gevangene Pietersen.Op de bok werden gevangenen vast gebonden en met een houten stok op hun rug geslagen tot ze gek werden van de pijn. Gevangene Pietersen wordt door een kampbewaker richting de electrische draad geduwd.Veel gevangenen pleegden zelfmoord.Schaamhaar werd afgeknipt om luizen te voorkomen.Schaamhaar.Monument.
In de verte zagen we dit vervallen pareltje dat gebouwd werd in de 14e eeuw. Verlaten door de eigenaar raakte het kasteel geleidelijk in verval. Eigenlijk jammer dat hier niet een of andere instantie ingrijpt. In Nederland zou dit nooit kunnen gebeuren. Als je hier je kozijnen en voordeur niet op tijd een likje verf geeft wordt er door de buurtvereniging al een facebook-pagina aangemaakt om je op andere gedachten te brengen.
Renaissance
Het kasteel dateert dus uit de 14e eeuw en bestaat uit drie torens en een donjon binnen. De muren werden in de 16e eeuw vervangen door rechthoekige gebouwen en ter verdediging werden twee ronde torens met kantelen toegevoegd. Tussen de twee ronde torens geven drie openingen toegang tot het kasteel. Op de grote binnenplaats zagen we baaien in Italiaanse stijl zodat je zou kunnen stellen dat de bouw van dit kasteel is beïnvloed door de Renaissance-tijd. De kapel van het kasteel bevindt zich in het oosten buiten de omheining en dateert ook uit de 14e eeuw.
Camping
Tegenwoordig behoort dit kasteel tot een wijndomein van Saint-Emilion. François Marret, de huidige eigenaar, erfde dit kasteel van zijn oom maar laat het gewoon leeg staan. Zo jammer. Geeft het toch gewoon aan ons ? Hoe vet zou het zijn om hier een camping bij te maken en iedere avond op de binnenplaats van het kasteel feestjes te houden met bier en Schwein am Spies ? Ja toch ?
GPS
Wil je dit kasteel eens een keer bezoeken ? Voor twee flesjes bier lieten de aanwezige klusjesmannen van de boerderij ernaast ons binnen. Hieronder de GPS.
44.9252175582703, – 0.11927486330718853
De binnenplaats.Een brug verschafte ons toegang tot de kasteelpoort. De gracht was opgedroogd. De ramen zijn dichtgemetseld.Een oude waterpomp waar de dienstmeiden vroeger hun water omhoogpompten om te kunnen koken en wassen.Rechts het kapelletje.Het kapelletje van binnen.
Angelica en ik stonden onder aan het treinplatform en keken omhoog naar het spoor in de lucht. De futuristische luchttrein was een Franse uitvinding uit de jaren ’60. Net als de magnetische trein, was de Aérotrain ontworpen om boven de sporen te glijden. In plaats van magnetische weerstand te gebruiken, zou de Aérotrain op een kussen van lucht drijven. Helaas werd dit project stop gezet toen de centjes op waren en de uitvinder, Jean Bertin, was gestorven. Daarna werd de TGV ontwikkeld (Train à Grande Vitesse, hogesnelheidstrein) en deze trein werd wél een succes en bestaat nu nog altijd. Hoewel het project werd stopgezet, werden de testbanen nooit afgebroken en zijn ze nog steeds hoog op het platteland te vinden. We kwamen door hele kleine dorpjes waar ze al zeker 75 jaar géén Duits nummerbord hadden gezien. Dat was dus even schrikken voor ze. ‘s Avonds sliepen we aan de rivier de Loire.
Foto’s uit jaren ’60
GPS
Het eerste platform is in Ruan, Loiret: 48.1157, 1.904. Het middenstation is in Chevilly, Loiret: 48.0282, 1.884. Het laatste platform is in Saran, Loiret: 47.9581, 1.892.
Ik was vandaag de eerste die het dorpje om 09:00u binnenliep. Het regende heel licht. De straatklinkers waren nat. Een grijze mistwolk hing tussen de overblijfselen wat ooit gebouwen waren waar gezinnen woonden . Overal stonden oude autowrakken. De naamplaatjes op de gevels gaven aan wie er gewoond hadden. Cafe Chez Compain, smid Jean Depierrefiche, garagehouder Pierre Poutaraud. Dit zijn van die plekjes waar ik even stil wordt. Ieder jaar bezoek ik wel een plekje waar in één van de twee wereldoorlogen iets naars gebeurd is. Waarom ik dat doe kan ik niet precies uitleggen. Het is een bepaalde interesse die ik als kind al had.
Op zaterdag 10 juni 1944, vier dagen na D-day, naderden soldaten van een SS-eenheid dit kleine dorpje. Het was een zonnige dag en in Oradour stonden de mannen te wachten voor de distributie van de tabak toen de eerste SS-ers het dorpsplein opreden. Daarna ging het allemaal heel snel en alles gebeurde volgens een draaiboek dat vaak werd gebruikt bij het vernietigen van dorpen in Rusland. Alle inwoners werden verzameld onder het mom van dat er een algemene identiteitscontrole zou worden uitgevoerd. Heel belangrijk was dat alle inwoners rustig zouden blijven en dat er geen paniek zou mogen uitbreken. Dat zou namelijk de effectiviteit van deze komende massamoord niet ten goede komen. Duitse SS-soldaten deden dan ook heel goed hun best om het vertrouwen te winnen van de bevolking. Ze namen baby’s op de arm, voetbalden met de jeugd, maakten praatjes met de inwoners en lachten er op los. Hier namen ze een paar uur de tijd voor. Toen de bevolking was gerustgesteld nam de SS-pelotoncommandant het woord en vertelde op rustige toon dat voor een snelle controle allereerst de mannen van de vrouwen moesten worden gescheiden. Hierna werden de mannen in een zestal groepjes gescheiden en naar verschillende plekken in het dorp gebracht. Daarna zou iedereen naar huis kunnen. Wat opviel is dat voor ieder groepje mannen automatische machinegeweren stonden opgesteld maar dit deed de alarmbellen niet afgaan. Opeens klonk er gezellige dansmuziek uit luidsprekers en men luisterde verheugd naar de mooie muziek. Niet veel later klonk er een harde knal dat als startsignaal dienst deed om tientallen machinegeweren aan het werk te zetten waarmee de mannelijke inwoners op de diverse plekken in het dorpje werden doodgeschoten. De vrouwen en kinderen werden vervolgens in de dorpskerk opgesloten. Deze werd opgeblazen met dynamiet. De verstikkende rook zorgde ervoor dat iedereen naar buiten wilde vluchten. Echter, buiten de kerkdeuren begonnen de machinegeweren er ook op los te ratelen. De vrouwen en kinderen hadden slechts één keuze: sterven. Ze hadden twee keuzes waardoor: de kogel of de verstikkende rook. Slechts één vrouw wist te ontsnappen door uit een raam te springen. Daarna werd de rest van het dorp verwoest. In een paar uur werd een compleet dorp met koelbloedige efficiëntie vernietigd. 642 mensen vonden die dag de dood, slechts zes dorpelingen wisten te ontsnappen. Het dorp is redelijk groot en het is inderdaad zo dat je het gevoel krijgt dat de bewoners plots zijn verdwenen wat natuurlijk ook zo is. De auto van de dokter staat nog midden op een plein, de naaimachines staan nog in de winkel en in de werkplaats staan auto’s. De meeste gevels staan nog rechtop, maar de rest van de huizen is compleet verwoest. Ook de tramrails en bovenleidingen zijn nog intact. Deze tref je vlakbij het kerkje, daar waar de vrouwen en kinderen de dood vonden. Vooral de lichte regen maakte deze dag extra treurig.
De weg naar het restaurant waar je ook nog eens in the Void kon stappen (een glazen kooi die 1000 meter boven de grond hangt)
Het hoogst gelegen restaurant van Europa ligt in Frankrijk en wel op de berg Aiguille du Midi. Deze berg is niet alleen het hoogste punt in de Alpen waar een kabelbaan nog naar toe gaat maar ook dé plek waar je het beste zicht hebt op de Mont Blanc, de hoogste berg van Europa. Het restaurant heet Le 3842 en je raadt het al: dit is tevens de hoogte waarop de kok frietjes staat te bakken. Er staan maar 10 tafeltjes en er zijn maar twee bedienden. That´s it. Het eten is super en goed betaalbaar. In ieder geval stukken goedkoper als vorige week in Zwitserland waar de ribben vanzelf uit mijn lijf vielen toen ik de rekening kreeg. Eindelijk zagen we weer eens een gerecht zonder Quinoa-zaadjes of pompoenpitten maar gewoon met een lekker dik stuk vlees. En zoals jullie weten: onder de 500 gram gaat bij mij op de boterham.
Zie je het restaurantje liggen ?In het midden boven: de top van de Mont Blanc
Naast ons zat zo’n verliefd stel. Zo begin 30. Ze vertelden in het Frans tegen elkaar. De blonde meid was aan zet. Ze ratelde sneller dan de pitcrew van Red Bull. Het Frans is een taal die ik niet totaal niet begrijp. Ik spreek redelijk goed Engels en Duits en het Spaans kan ik wel enigszins begrijpen. Bij het volgen van dit gesprek had ik echter geen kennis van de Franse taal nodig. Ondanks de grote hoogte werd hier een jonge meid vakkundig bedklaar geluld door een hitsige Fransoos. Ze kon geen kant meer op. Hier zat ze gevangen in zijn holle retoriek. Maar ze had er blijkbaar geen moeite mee. Het was leuk om naar te kijken. Ze schuurden als egeltjes tegen elkaar. De jonge man was helemaal klaar om haar eitjes te besprenkelen. Ze zat continu met haar handen in haar haar. Er zat blijkbaar iets niet goed of iets irriteerde haar. En dan net nu op dit moment dat ze geschaakt werd. Haar haararchitect kon ze niet bereiken op deze plek. Nu moest ze zelf aan de slag. Hier zagen we een duidelijk verschil tussen mannen en vrouwen. Mannen maken zich niet zo druk om hun haar. Ze hebben ook geen make-up, pruiken, nepnagels of nepwenkbrauwen nodig. Als je haar niet goed zit of je hebt zo’n witte op je kin dan accepteer je dat als een vent. Dan ga je niet lopen kloemelen met je gezicht maar dan vertrouw je gewoon op je hard kloppende Boris in je broek 😇
Mooi uitzicht over het dak van de AlpenVanuit hier heb je een mooi zicht over ChamonixStep into the Void
Oh ja, hoe kom je nu in dat restaurantje ? Zet je auto in de parkeergarage Mont Blanc in Chamonix (GPS 45.924808, 6.872304). Loop naar de kassa van de kabelbaan van de Aiguille du Midi (GPS 45.918600, 6.870056) en koop je kaartje. Let op: er zijn meerdere kabelbanen in Chamonix dus pak de juiste. Op het kaartje staat een nummer welke correspondeert met het nummer van jouw karretje. Als jouw karretje aan de beurt is verschijnt het nummer op een display. Dan heb je nog tien minuten de tijd. Tot die tijd kun je je vermaken op het grote plein voor de vertrekhal. Bij de eerste stop dien je over te stappen in een andere kabelbaan. Daarna kom je aan op de Aiguille du Midi. Hier heb je allerlei attracties zoals the Void, een glazen kast waar je 1000 meter boven de grond op een glazen plaat staat.
Tip: het is moeilijk te plannen want je weet niet wat het weer doet. Het beste is om er gewoon heen rijden en te kijken of het mooi weer is. Als het geen mooi open weer is dan hang je in de wolken en heb je een uitzicht van twee meter ver en dan is het er heuuuul koud. Misschien is het restaurant dan ook dicht want dan gaat er bijna niemand naar boven. Onder bij de kassa hangt een camera en kun je het uitzicht zien wat je boven hebt.
