Diep verscholen in de bossen vond ik de toegangsweg naar Monte Kali, de enorme kunstmatige afvalberg van keukenzout in Bundesland Hessen. Ruim 90% van alle gewonnen kali in de mijnbouw wereldwijd wordt gebruikt om kunstmest van te maken. Het overgrote deel (vaak wel 70% tot 80%) is gewoon keukenzout en daar heeft de fabriek niets aan dus dat gooit men boven op deze berg die daardoor per dag met 20 miljoen kilo aan gewicht toeneemt.
Gifbelt
Minder is dat terwijl het onschadelijke keukenzout bovengronds op de Monte Kali belandt, in de lege, droge zoutkamers diep onder de grond miljoenen tonnen gevaarlijk industrieel afval (zoals dioxines, arseen en kwik) permanent worden opgeslagen. Ik had een afspraak om de zoutberg te beklimmen en had al een leeg potje bij me om te vullen met keukenzout alleen kwam die vent niet opdagen grr.
Leuk weetje
De lokale bevolking noemt de witte berg gekscherend ook wel Kalimenjaro.
Video
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Militaire planners van de NAVO hielden er vanaf de jaren ‘50 tientallen jaren rekening mee dat de plek waar ik nu stond dé plek zou zijn waar de Derde Wereldoorlog zou uitbreken omdat de Fulda Gap relatief vlak en open was en daarmee de perfecte natuurlijke route vormde voor grootschalige en snelle tankbewegingen. Anno 2026 is dat trouwens de Suwałki Gap tussen Polen en Litouwen waar we in 2022 waren.
Enfin. Men vreesde dus dat de troepen van het Warschaupact (het Oostblok) hier met duizenden tanks tegelijk een verrassingsaanval zouden inzetten om West-Duitsland in tweeën te splitsen. Een invasie via deze corridor bood de Sovjet-Unie de snelste weg naar een van de belangrijkste steden van West-Duitsland. Binnen enkele uren konden tanks de stad Frankfurt en de Amerikaanse luchtmachtbasis Rhein-Main Air Base bereiken. Dat zou hét horror-scenario voor de NAVO betekenen. Daarom werd deze Fulda gap zwaar bewaakt met tactische kernwapens waarvan de bevolking niets wist. Ik heb er zelf ook nooit wat over gelezen dus het verbaasde me ook.
Video
De grens.Stop 🛑.Hondenbewaking.Controletoren oost-Duitse kant. Oost-Duitse grenspaal. Achter het hek is west-Duitsland. Verkeerd gespelde kerstwens van de Amerikanen aan de oost-Duitse collega’s
Wachturm
Amerikaanse observatietoren (US-Wachturm) van het historische NAVO-steunpunt Point Alpha.
Wachttoren west-Duitse kant bemand door Amerikanen.
In deze toren, gebouwd in 1985, voerden Amerikaanse militairen van het 11th Armored Cavalry Regiment (“Blackhorse Regiment”) 24 uur per dag intensieve militaire surveillance- en spionageactiviteiten uit. De toren was het strategische zenuwcentrum van de observatiepost. Militairen stonden continu op het bovenste platform met krachtige verrekijkers, nachtzichtapparatuur en camera’s. Ze hielden de Oost-Duitse grenstroepen aan de overkant nauwlettend in de gaten. Elke beweging van voertuigen, constructies aan de DDR-grenshekken of troepenverplaatsingen werd direct genoteerd. De belangrijkste taak was het leveren van een vroege waarschuwing bij een aanval. Omdat men verwachtte dat een invasie van het Warschaupact via deze ‘Fulda Gap’ zou beginnen, moesten de soldaten in de toren alarm slaan zodra er tanks grensbarrières begonnen te doorbreken.
Ze wisten dat ze bij een echte aanval hooguit een paar minuten zouden overleven, maar hun waarschuwing was cruciaal voor de NAVO-verdediging. Soldaten van beide kanten keken elkaar urenlang letterlijk in de ogen. Direct tegenover de Amerikaanse toren stond (en staat nog steeds) een Oost-Duitse wachttoren. Het was een constant psychologisch steekspel van “zien en gezien worden” tussen de grootmachten.
Black Horse Inn
Baracke C in het Amerikaanse legerkamp diende destijds als de ontspannings- en vrijetijdsruimte voor de gelegerde Amerikaanse soldaten. Dit gebouw is omgebouwd tot de Black Horse Inn, de horecagelegenheid van het museum. Bezoekers kunnen hier terecht voor Amerikaanse en regionale snacks, koffie en drankjes. Bij mooi weer doet het voormalige basketbalveld van de soldaten dienst als terras en biergarten.
ADM’s
In het museum stond ik voor een etalage waarin allemaal spulletjes stonden uit de koude oorlog tijd. Één foto trok mijn aandacht. Toen ik keek kon ik mijn ogen niet geloven. Men liet een atoombom zakken in een straat en plaatste er een putdeksel op. Ik dacht nog:’ het zal toch niet waar zijn dat de Duits-Duitse grens bezaaid lag met atoombommen onder de grond ?? Ik besloot e.e.a. te googlen.
Dit soort bommen noemden ze ADM’s (Atomic Demolition Munition) in de volksmond vaak ‘rugzaknuke’ genoemd. Het was een compact tactisch kernwapen dat was ontworpen om door militairen in de grond te worden geplaatst om vitale infrastructuur op te blazen. Deze wapens werden tijdens de Koude Oorlog ontwikkeld om de opmars van vijandelijke troepen te vertragen. De Amerikaanse strijdkrachten hadden deze tactische kernwapens primair in West-Europa (met name in West-Duitsland) gestationeerd. Het scenario was dat bij een invasie door het Warschaupact, speciale eenheden vitale routes in Duitsland zouden opblazen om de Sovjettanks tegen te houden. Het vernietigen van bruggen, tunnels, stuwdammen en bergpassen om vijandelijke legers te blokkeren hoorden ook tot de mogelijkheden. In tegenstelling tot atoombommen die uit een vliegtuig vallen of via een raket worden afgevuurd, werden ADM’s handmatig op de doellocatie ingegraven of geplaatst. De vernietigende lading was relatief laag voor nucleaire begrippen, variërend van 0,01 tot 1 kiloton (ter vergelijking: de bom op Hiroshima was ongeveer 15 kiloton).
Het nadeel was dat de NAVO atoombommen zou laten afgaan op het grondgebied van haar eigen bondgenoten. Omdat de mijnen op of onder de grond ontploften, produceerden ze een extreme hoeveelheid radioactieve fall-out. Dit zou het omliggende gebied en drinkwater voor decennia onbewoonbaar maken voor de eigen burgerbevolking. Omdat de wapens klein, draagbaar en dicht bij de frontlinie opgeslagen lagen, waren ze kwetsbaar voor diefstal door terroristen of vijandelijke commando’s. Vanwege deze onacceptabele risico’s en protesten van Europese bondgenoten heeft het Amerikaanse leger deze wapens eind jaren ‘80 helemaal opgeruimd.
De UH-1D (wereldwijd bekend onder de bijnaam “Huey”) was een militaire lichte meerzweckhelikopter en groeide tijdens de Vietnamoorlog uit tot het absolute icoon van luchtmobiliteit.Mercedes Benz 230GE.VW Transporter.M60A3.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Het werd vandaag een warme dag dus ik stond al vroeg voor de poorten van Schloss Wartburg te wachten tot ze opengingen. Vanaf de parkeerplaats was het zo’n 30 minuten bergop lopen met een stijgingspercentage van 10% dus ik had boven aangekomen nog wel een paar minuten de tijd om bij te komen. Ik werd voorbij gelopen door een groepje zestigers en ik dacht maar één ding: die hebben nooit een peuk in een asbak uitgedrukt.
De burcht torende hoog boven de bossen van Thüringen uit. Nu zag ik her en der wat dorpjes en bruggen, iets wat er vroeger natuurlijk niet was. Rond 1160 werd het gebouwd en met de jaren zullen ze nog wel eens met een blik verf hebben rondgelopen.
De Wartburg staat sinds 1999 op de UNESCO-Werelderfgoedlijst. Het kasteel is historisch vooral beroemd omdat Martin Luther er rond 1520 in het geheim onderdook en er het Nieuwe Testament vanuit het Grieks naar het Duits vertaalde (in het grootste gedeelte van het Romeinse rijk sprak men geen Latijn maar Grieks). Ook staat het kasteel als symbool voor de Duitse eenheid. Leuk dagje en weer veel geleerd 🧐
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Na de concentratiekampen Breendonk 🇧🇪, Sachsenhausen 🇩🇪, Auschwitz-Birkenau 🇵🇱,Dachau 🇩🇪, Theresienstadt 🇨🇿, Neuengamme 🇩🇪, Natzweiler-Struthof 🇫🇷, Chelmno 🇵🇱, Bergen-Belsen 🇩🇪, Vught 🇳🇱, Treblinka 🇵🇱 en Westerbork 🇳🇱, bezocht te hebben was vandaag -nummer 13- Buchenwald 🇩🇪 aan de beurt. Het zal nooit wennen. In totaal zijn er in Europa 12 miljoen mensen in concentratiekampen vermoord waaronder 2,7 miljoen Joden. Zij vertegenwoordigden met bijna 25% het grootste deel. Hierna volgden de Sovjet krijgsgevangenen en Poolse burgers.
Google maps. Die grijze strepen laten zien waar de barakken stonden.
Eigen verhaal
Ieder concentratiekamp heeft een eigen verhaal waardoor het bekend is geworden. In Bergen-Belsen stonden we voor een massagraf waarvan ze niet eens met zekerheid konden zeggen of Anne en Margot Frank daar lagen begraven omdat de nazi’s de grote hoeveelheid lichamen niet meer kondem verwerken. In Sachsenhausen zag ik de beruchte nekschotmachine en in Strutthof lazen we het verhaal dat bijna 100 Joden werden vermoord en ontleed puur en alleen om op de universiteit van Straatsburg de rassenleer van de nazi’s te kunnen bewijzen. In Chelmno vergaste men de gevangenen op weg van het treinstation naar het kamp in speciale gaswagens zodat ze bij aankomst meteen begraven of verbrand konden worden. Luguber he ? Als je denkt dat deze verhalen niet overtroffen kunnen worden lees dan hieronder het verhaal van KZ Buchenwald.
Ilse Koch
Het verhaal van Ilse Koch en de lampenkap is een van de meest hardnekkige en gruwelijke verhalen uit de Tweede Wereldoorlog. Hoewel Ilse Koch, bekend als de ‘Heks van Buchenwald’ een bewezen sadistische oorlogsmisdadiger was, is de claim dat zij lampenkappen van mensenhuid bezat nooit forensisch bewezen. Ilse Koch was de echtgenote van Karl-Otto Koch, de commandant van het concentratiekamp Buchenwald. Ze misbruikte haar machtpositie op gruwelijke wijze dior te paard door het kamp te rijden en willekeurige gevangenen met een zweep te slaan.
Tatoeages
Ze zocht daarbij gericht naar gevangenen met bijzondere tatoeages. Die gevangenen moesten zich uitkleden, waarna ze niet veel later werden vermoord. Toen het kamp in 1945 werd bevrijd, vonden Amerikaanse soldaten macabere voorwerpen in het laboratorium van het kamp, waaronder stukken bewerkte mensenhuid met tatoeages, op sterk water gezette organen en gekrompen hoofden.
Lampenkappen
Al snel ontstond het gerucht dat Ilse Koch van de huiden alledaagse gebruiksvoorwerpen liet maken, zoals lampenkappen, handschoenen en boekomslagen. Tijdens de naoorlogse processen getuigden diverse kampoverlevers dat ze een lampenkap van mensenhuid in het huis van de familie Koch hadden gezien. Hoewel de gruwelen van het kamp vaststonden, hield de specifieke aanklacht over de lampenkap juridisch geen stand omdat de Amerikaanse militaire aanklagers de beruchte lampenkap tijdens haar eerste proces in 1947 niet fysiek konden presenteren als bewijsmateriaal. Vette pech voor het tribunaal maar de ooggetuigen wisten beter (!).
Opgezette menselijke organen en rechts een lampenkap gemaakt van… ?
Carachoweg
De Carachoweg was de beruchte toegangsweg naar het nazi-concentratiekamp Buchenwald. Over deze weg liepen de gevangenen vanaf het nabijgelegen treinstation naar de poort van het kamp. ‘Caracho’ is een van oorsprong Spaanse term die staat voor ‘haast’. De SS nam deze term over om de gedwongen renpas van de gevangenen aan te duiden. Ik maakte deze ‘now and then’-foto.
SS foto uit 1943 en 83 jaar later.
Tankstation
Terwijl SS-voertuigen hier rustig stonden te tanken, werden direct daarnaast op de Carachoweg uitgeputte gevangenen onder zware mishandeling voorbijgejaagd richting de kamppoort. Het onderstreepte de kille, zakelijke efficiëntie waarmee de nazi’s het kamp runden. Helaas was er géén benzinepomp meer te zien.
Hondenkennel
De kennel werd gebouwd in 1938. Het complex lag in de directe nabijheid van het SS-hoofdkwartier, vlak bij de Carachoweg. Dit was de kennel waar de nazi’s hun diensthonden fokten en trainden. Deze herdershonden vormden een angstaanjagend wapen in het terreursysteem van het kamp. Voor de gevangenen waren de honden een voortdurende bron van angst. De SS-bewakers lieten de honden regelmatig los op gevangenen, wat leidde tot zware verminkingen en dodelijke slachtoffers.
Postenweg
De Postenweg was de drie kilometer lange patrouilleweg die volledig rondom het gevangenenkamp van Buchenwald liep. Langs dit pad stonden de wachttorens opgesteld. De SS had het bevel om direct met scherp te schieten op elke gevangene die de strook grond vlak voor het hek betrad. Op het hek stond een constante hoogspanning van 380 volt. Aanraking van de draden leidde direct tot een dodelijke elektrische schok. De omheining werd door wanhopige gevangenen helaas ook gebruikt als een methode voor zelfmoord. In het kampjargon werd dit “in den Zaun gehen” genoemd. Gevangenen die hopeloos waren grepen de onder stroom staande draden vast waardoor ze stierven.
Torhaus
Het vormde de enige officiële in- en uitgang naar het gevangenenkamp en was de plek waar gevangenen na hun tocht over de Carachoweg definitief de controle over hun leven verloren.
Jedem das seine
De cynische inscriptie: In de ijzeren poort is de tekst “Jedem das Seine” (ieder het zijne) gesmeed. Het moest de gevangenen duidelijk maken dat zij hun opsluiting en eventuele dood aan zichzelf te danken hadden omdat ze niet pasten binnen de nazi-ideologie. De letters werden in 1938 ontworpen door de gevangenis-architect en Bauhaus-student Franz Ehrlich. Hij deed dit in opdracht van de SS, maar paste stiekem het lettertype van de Bauhaus-stijl toe. Aangezien Bauhaus door de nazi’s als ‘verfoeilijke kunst’ werd beschouwd, was dit een vorm van artistiek verzet onder de neus van de kampleiding.
Appellplatz
De Appellplatz was de ontmoetingsplaats van het gevangenenkamp en de plek waar het dagelijkse leven werd gedomineerd door psychologische terreur. Het was een enorme, onbeschutte grindvlakte die achter de toegangspoort lag. Minstens twee keer per dag moesten alle gevangenen zich hier verzamelen om geteld te worden. Dit diende om te controleren of er niemand was ontsnapt. Op de appelplaats stond een houten galg opgesteld. Hier voerde de SS executies uit in het bijzijn van alle gevangenen.
Appélplaats SS foto zomer 1944 en 82 jaar later.
Barak Block 6
In deze barak voerden SS-artsen op grote schaal experimenten uit op levende gevangenen. Gevangenen in Block 6 werden opzettelijk besmet met dodelijke ziektes zoals tyfus. De nazi’s gebruikten hen om de werking van experimentele vaccins en chemische medicijnen te testen. Bijna alle proefkonijnen stierven een pijnlijke dood.
Bevroren voeten (zwart) na een week zonder schoenen werken in de sneeuw.
Kammergebäude
Het gebouw deed destijds dienst als het centrale magazijn van de SS. In de Effektenkammer moesten gevangenen al hun persoonlijke bezittingen inleveren. In de Bekleidungskammer kregen zij hun gestreepte kampkleding uitgereikt, samen met hun kampnummer en gekleurde stoffen driehoeken. Het nummer was hun nieuwe naam en de kleur van de driehoek bepaalde hun hiërarchische status binnen het kamp (bijvoorbeeld politiek gevangene, Joods of crimineel).
Correspondentie
‘De 150 Joden die op de bijgevoegde lijst staan vermeld, zullen vandaag daarheen worden overgebracht overeenkomstig het bevel van 10 november 1938’.
Arrestatiebrief
‘Op 11 november 1938, omstreeks 10:30 uur ’s ochtends, werd de Duitse burger en Joodse leraar gearresteerd als onderdeel van een speciale operatie onder leiding van H-Squad-leider Polster.’
Liesbreuken
Een liesbreuk maakte het verrichten van fysiek zwaar werk vrijwel onmogelijk. Gevangenen die door hun liesbreuk niet meer konden werken, werden door de SS-artsen gecategoriseerd als ‘arbeidsongeschikt’. Zij liepen het risico om tijdens selecties te worden uitgekozen voor transport naar vernietigingskampen. Zij konden ook breukbanden bestellen om de uitstulping tegen te houden zodat ze konden blijven doorwerken en dus ook léven (!).
‘Ik heb de afgelopen dagen meerdere keren geprobeerd u telefonisch te bereiken, maar helaas is dat niet gelukt. Ik kan uiteraard de gevraagde breukbanden voor een aantal gevangenen leveren en ik zal ze ook in het kamp aanmeten nadat ik hun maten heb opgenomen. Ik zou u alleen willen vragen of het om een linker- of rechterbreuk gaat, of om een dubbele breuk en wat de geschatte tailleomvang is. Dan kan ik verschillende breukbanden meenemen.
De prijs voor een eenvoudige breukband is RM 4,–, voor een dubbele band RM 8,–. Stuur mij de gevraagde informatie nu toe.
Heil Hitler!’
‘Er bevinden zich momenteel ongeveer acht gevangenen in concentratiekamp Buchenwald die dringend een breukband nodig hebben (op eigen kosten). We willen graag weten of een vertegenwoordiger van uw bedrijf naar het kamp zou kunnen komen om de breukband te plaatsen. Zo ja, kunt u dan vooraf een tijdstip doorgeven (vóór 16:00 uur)? Houd er rekening mee dat deze gevangenen over beperkte middelen beschikken, waardoor een speciaal tarief van toepassing kan zijn.
De kamparts K.L. “Buchenwald”: Ar. Maassen SS-Untersturmführer.
Nazi stuff
Het hele gebouw staat vol met spulletjes uit de NS-tijd. Voor verzamelaars van onschatbare waarde.
Gevonden spullen in het kamp
Knopen en kammetjes.Bekers en kommetjes van gevangenen.Identificatie plaatjes van soldaten. Een zelfgemaakte kist voor lijken in te vervoeren naar de crematoria.
Uitspraken
In het kampen werden bepaalde uitspraken bedacht. Hieronder enkelen:
‘Zingende paarden’ wilde zeggen: een Kolonne van Joodse gevangenen die moesten zingen terwijl ze karren trokken.
‘4711’ wilde zeggen dat de werkploeg van latrinereinigers er aan kwam.
‘Achttien !’ wilde zeggen dat er een Kapo of een SS-schildwacht naderde
‘Umlegen’ betekende ‘iemand doden’. Dit wordt nu nog steeds gezegd.
‘Zingend bos’ verwees naar het bos ten noorden van de kazerne waar mensen werden opgehangen. In hun gevecht tegen de verstikking maakten ze geluid dat ze in het kamp hoorden.
‘Himmelfahrtskommando’ betekende dat een gevangene werd gedeporteerd en werd gedood.
Prügelbock
Gevangenen moesten voorovergebogen over de houten latten liggen. Hun benen en bovenlichaam werden met de lederen riemen strak vastgesnoerd zodat ze zich niet konden bewegen. Vervolgens gaven de kampbewakers de gevangene een van tevoren vastgesteld aantal slagen (vaak 25 of meer) met een stok of zweep. De gevangene moest de slagen tijdens de mishandeling hardop meetellen in het Duits.
Gouden tanden trekken
Het goud dat uit de tanden van de lijken wordt gewonnen, wordt naar de schatkist van het Rijk gebracht. De SS beschouwt de lichamen van de doden als eigendom van het Rijk: tandheelkundig goud wordt verzameld, medische preparaten worden geproduceerd voor buitenlandse instituten en tatoeages dienen als lesmateriaal. Hieronder werd 491 gram goud opgestuurd.
Crematorium
Dankzij deze ovens kon de SS de bewijzen van de massale sterfte, veroorzaakt door uitputtingsarbeid, honger en executies, direct op het kampterrein vernietigen. De kelder van het crematorium deed oorspronkelijk dienst als mortuarium, maar werd door de SS intensief gebruikt als executieruimte. Aan de muren hingen haken waaraan de SS honderden mannen, vrouwen en tieners door middel van ophanging of wurging om het leven bracht. Via een mechanische lift werden de lichamen vervolgens direct naar de ovens erboven getransporteerd.
Video
Hier werd autopsie verricht. De stapel werd hoger en hoger.Asurnen.De haken waaraan mensen werden opgehangen.Door dit luik werden de doden omlaag gegooid.En ze verdwenen in deze bak.De paardenstal werd ingericht als executieruimte.Het perron waar de gevangenen moesten uitstappen.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Ik was nog nooit in Erfurt, de hoofdstad van de Duitse deelstaat Thüringen geweest en nu ik er toch in de buurt was besloot ik op aanraden van mensen bij ons in de straat er eens heen te rijden. Het heeft een van de best bewaarde middeleeuwse binnensteden van Duitsland omdat de stad tijdens de Tweede Wereldoorlog relatief weinig schade opliep. Daarbij staat sinds 2023 het unieke Joods-middeleeuws erfgoed van de stad officieel op de UNESCO-Werelderfgoedlijst. Ook had ik wel eens behoord van de Krämerbrücke, een middeleeuwse brug die volledig is bebouwd met vakwerkhuizen. Het is een van de weinige bewoonde bruggen ter wereld. Redenen genoeg om deze stad eens te gaan bezoeken.
UNESCO. De Middeleeuwse Mikwe
Dit is een traditioneel Joods ritueel badhuis waarvan de constructie in de 12e eeuw begon. Het badhuis ligt direct aan de rivier de Gera, vlak bij de bekende Krämerbrücke. Ook een leuke locatie trouwens. De Mikwe werd in 2007 bij toeval herontdekt tijdens bouwwerkzaamheden.
Het Stenen Huis
Dit gebouw is een zeldzaam voorbeeld van een middeleeuws Joods woonhuis. De bouwstijl stamt vermoedelijk uit het jaar 1250. Het gebouw laat zien hoe de Joodse inwoners in de middeleeuwen woonden en werkten.
Zie het eeuwenoude plafond (!).
UNESCO. De Oude Synagoge
Ik zag vandaag een van de oudste en best bewaarde middeleeuwse synagoges van Europa. De oudste delen van het gebouw stammen uit de late 11e eeuw. Na een gewelddadige pogrom (Jodenjachtt) in 1349 werd het gebouw omgebouwd restaurant. Omdat het pand tijdens de Tweede Wereldoorlog nog steeds als restaurant fungeerde, werd het door de nazi’s gespaard en bleef het unieke middeleeuwse bouwwerk gelukkig behouden.
Denkmal “Till Eulenspiegel und Esel”
Dit Erfurtse monument uit 2001 toont de legendarische grappenmaker Till Eulenspiegel die een ezel leert lezen. Met deze list hield hij de professoren van de universiteit voor de gek.
Krämerbrücke
De Krämerbrücke heeft een lengte van 120 meter en dit is de langste volledig met huizen bebouwde en bewoonde brug van Europa. De stenen boogbrug werd in 1325 gebouwd om een houten voorganger te vervangen. Oorspronkelijk stonden er 62 smalle panden op de brug, maar die zijn later samengevoegd tot de 32 schilderachtige huizen die er nu staan. Ik liep over de brug dat eigenlijk een gezellig, geplaveid straatje is waarvan de huizen worden bewoond en sommigen tot ambachtelijke winkeltjes en cafés zijn omgetoverd.
Haus zum Roten Ochsen
Het Haus zum Roten Ochsen is een van de oudste en meest markante renaissancegebouwenvan Erfurt. Tot 1960 deed het gebouw dienst als een van de allereerste permanente bioscopen van Duitsland.
Erfurt Cathedral
De kerk herbergt de grootste vrijblijvende, middeleeuwse klok ter wereld, gegoten in 1497.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Na mijn bezoek aan de stad Erfurt ging ik even langs bij het voormalige bedrijf Topf & Söhne: de fabrikant van de verbrandingsovens en de gaskamers waar o.a. Joden werden vergast met Zyklon-B (blauwzuur). Hier zag ik de permanente tentoonstelling ‘Techniker der ‚Endlösung‘ en het werd me meteen duidelijk hoe normale, hoogopgeleide burgers en ingenieurs willens en wetens meewerkten aan een industriële genocide op miljoenen mensen waarbij aan elk detail werd gedacht om de genocide zo rendabel mogelijk te maken.
Front gebouw. De fabrieken erachter zijn afgebroken.
Winst
Toen de nazi’s aan de macht kwamen, zag het management van Topf & Söhne een kans om winst te maken door met de SS samen te werken. Het bedrijf had in de gaten dat de nazi’s een logistiek probleem hadden met de alsmaar groeiende berg lijken en de bedrijfsleiding kon dit oplossen door apparaten aan te bieden die het mogelijk maakten om zo snel en goedkoop mogelijk enorme hoeveelheden menselijke lichamen te verbranden.
Tot 1940 werden de doden uit Buchenwald in het stadscrematorium van Weimar gecremeerd. Toen de aantallen te hoog werden, ontwikkelde Topf & Söhne speciale, mobiele en later permanente crematieovens die direct voor het kampterrein werden opgesteld (waar nu de parkeerplaatsen liggen).
Toegangsdeur.
Auschwitz
Het dieptepunt van hun medeplichtigheid vond plaats in Auschwitz-Birkenau. Ingenieurs van Topf & Söhne ontwierpen daar niet alleen de gigantische ovens maar bovendien installeerden zij de ventilatiesystemen in de gaskamers. Deze systemen zorgden ervoor dat het dodelijke Zyklon B-gas na de massa-executies snel werd afgezogen, zodat de volgende groep slachtoffers sneller naar binnen kon worden gedreven. Zyklon B bestond immers uit poreuze korrels (vaak gips) die gedrenkt waren in vloeibaar blauwzuur. Slachtoffers werden onder valse voorwendselen de douches binnengeleid. SS’ers gooiden vervolgens de Zyklon B-korrels naar binnen via speciale openingen, waarna het gas zich verspreidde.
De ingenieurs bezochten de kampen regelmatig voor inspecties en reparaties en wisten dus exact waar hun machines voor werden gebruikt. Ze vroegen zelfs patenten aan op hun efficiëntere verbrandingstechnieken.
Trappenhuis.
Vlucht
Na de bevrijding probeerden de eigenaren (de broers Ludwig en Ernst Wolfgang Topf) hun verantwoordelijkheid te ontlopen door te beweren dat ze slechts contracten uitvoerden en de ware toedracht niet kenden. Ludwig Topf pleegde in mei 1945 zelfmoord toen arrestatie dreigde. Ernst Wolfgang vluchtte naar West-Duitsland en probeerde daar tevergeefs het bedrijf opnieuw op te richten. Het bedrijf in Erfurt werd door de DDR genationaliseerd en ging uiteindelijk in 1993 failliet.
Inzet 50 Russische krijgsgevangenen.
Vrijspraak
Ernst Wolfgang Topf is na de Tweede Wereldoorlog nooit strafrechtelijk vervolgd of veroordeeld voor zijn aandeel in de Holocaust. Hij hield tot zijn dood vol dat hij onschuldig was. De geleverde ovens en ventilatiesystemen waren volgens hem immers normale handelsproducten die het bedrijf altijd al maakte. Hij claimde dat de nazi’s en de SS de producten simpelweg hadden misbruikt, zonder dat de directie invloed had op het uiteindelijke doel.
Ondergang van het nieuwe bedrijf
In 1957 bracht een Duitse journalist de oorlogsgeschiedenis van de familie Topf en hun actieve rol bij de bouw van de gaskamers en crematoria in de publiciteit. Dit leidde tot grote maatschappelijke verontwaardiging. Mede door deze onthullingen en de daaropvolgende boycots ging zijn nieuwe bedrijf zes jaar later, in 1963, definitief failliet.
Tekentafel.Het management.
Joodse werknemers
Ze hadden ook Joodse werknemers getuige onderstaande getuigenis.
‘In 1938 werden mijn vader en ik gedeporteerd naar het concentratiekamp Buchenwald, omdat mijn vader Joods was en ik van gemengde Joodse en niet-Joodse afkomst was. Na mijn terugkeer uit concentratiekamp Buchenwald werd ik door mijn werkgever, de heer Hans Türck, ontslagen vanwege mijn gevangenschap. Mijn vader was sinds 1933 werkloos en zonder steun. In 1939 lukte het me echter weer werk te vinden bij de machinefabriek Topf & Zonen. Tussen 1939 en 1944 werd ik driemaal gearresteerd door de Gestapo op verdenking van het overtreden van de rassenwetten. Er kon echter niets tegen mij worden bewezen. Op mijn werk had ik ook veel te lijden onder de vijandigheid van mijn collega’s. In 1943 werd mijn vader naar het concentratiekamp Auschwitz gebracht, waar hij kort na aankomst moet zijn overleden. Zijn gevangenennummer was 119684’.
Asurnen.
Om het crematorium in gebruik te nemen, heeft u asurnen, een etiketteermachine voor de urnendeksels en vuurvaste kleimarkeringen nodig. We gaan ervan uit dat 500 ascapsules en hetzelfde aantal vuurvaste kleimarkeringen in eerste instantie voldoende zijn en raden u aan uw bestelling nu te plaatsen, aangezien de bovengenoemde hoeveelheden materialen een levertijd van 6 weken vereisen. Op basis van onze Algemene Leveringsvoorwaarden B, waarmee u reeds bekend bent, bieden wij u het volgende aan’.
Bedieningsvoorschrift
Voordat de twee cokesgeneratoren met cokes worden gevuld, moeten de twee rookkanaalkleppen op de oven worden geopend, evenals de hoofdrookkanaalklep of de draaiklep op de schoorsteen. Het is nu mogelijk om in beide generatoren vuur te stoken en te onderhouden, waarbij erop gelet moet worden dat de secundaire afsluitingen rechts en links van de asafvoerkleppen (cokesgenerator) open staan. Zodra de crematieoven goed is opgewarmd (ongeveer 800 °C), kunnen de lichamen één voor één in de twee kamers worden geplaatst. Schakel nu de persluchtblazer aan, die zich aan de zijkant van de oven bevindt, en laat deze ongeveer 20 minuten draaien. Observeer gedurende deze tijd of er te veel of te weinig verse lucht in de twee compartimenten komt. De toevoer van verse lucht wordt geregeld door de draaiklep in het luchtkanaal. Daarnaast moeten de luchtinlaten links en rechts van de toegangsdeuren gedeeltelijk worden geopend. Zodra de lichaamsdelen van het vuurvaste rooster op de ashelling eronder zijn gevallen, moeten ze met behulp van de schraper naar de asafvoeropening worden getrokken. Daar kunnen ze 20 minuten blijven voor een tweede crematie. Vervolgens wordt de as in de ascontainer gezogen en apart gezet om af te koelen. Tussendoor worden er een voor een nieuwe lijken in de kamers gebracht. De twee cokesgeneratoren moeten van tijd tot tijd worden bijgevuld met brandstof. Elke avond moet het rooster van de generator worden schoongemaakt en ontdaan van cokesslakken en as. Het is tevens belangrijk te vermelden dat na afloop van de werkzaamheden, zodra de generator is uitgebrand en er geen gloeiende kooltjes meer aanwezig zijn, alle luchtkleppen en deuren, evenals de rookgaskleppen van de oven, gesloten moeten worden om te voorkomen dat de oven afkoelt. Na elke crematie stijgt de temperatuur in de oven. Zorg er daarom voor dat de interne temperatuur niet hoger wordt dan 1100 °C (witte hitte). Deze temperatuurstijging kan worden voorkomen door lucht in de oven te blazen.
Bestelling
Wij danken u hartelijk voor uw bestelling voor de levering van
5-potige drievoudige moffelcrematieovens met persluchtsysteem
2 doodkistinvoersystemen met railsysteem voor 5 ovens
3 afzuigsystemen
Rookgasafvoersysteem voor een afvalverbrandingsoven met één pot.
Wij accepteren de bestelling op basis van onze bijgevoegde kostenraming en de bijbehorende voorwaarden, voor een totaalprijs van
Asurnen.In deze bussen werden de tekeningen bewaard.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
De Slag om het Hürtgenwald was een veldslag die plaatsvond tijdens de Tweede Wereldoorlog tussen september 1944 en februari 1945 in de omgeving van Aken. 120.000 Amerikanen tegen 80.000 Duitsers. In een half jaar vechten sneuvelden 33.000 Amerikanen en 15.000 Duitsers. Ter vergelijk: tijdens 17 jaar oorlog in Vietnam vielen in totaal 58.000 Amerikanen. Om deze slag in context te plaatsen:
De Siegfriedlinie (Westwall) was 630 km lang en liep van Kleef naar Basel.
Slag om de Ardennen (40 dagen): 19.000 Amerikanen gesneuveld (475 per dag).
Slag in de Hürtgenwald (140 dagen): 33.000 Amerikanen gesneuveld (236 per dag).
Slag om Iwo Jima (35 dagen): 7.000 Amerikanen gesneuveld (200 per dag).
Slag om Okinawa (160 dagen): 12.500 Amerikanen gesneuveld (78 per dag).
Vietnam oorlog (7000 dagen): 58.000 Amerikanen gesneuveld 8 per dag).
Ga je kijken naar het percentage geallieerde militaire slachtoffers in WOII t.o.v. het totale aantal gesneuvelden dan komen de Amerikanen op 1.6%, Rusland op 6% en Joegoslavië op 2,9%.
Video
Indrukwekkende verhalen
Op de plek waar Maurice en ik nu stonden, in het hart van de destijds besneeuwde Hürtgenwald, zochten Elisabeth Vincken en haar zoon Fritz in 1944 rust in hun afgelegen jagershut terwijl het Ardennenoffensief de wereld deed trillen.
Fritz en Elisabeth hadden zich erbij neergelegd dat vader er niet zou zijn en wilden het kerstdiner uitstellen. Alles veranderde toen er drie uitgeputte, verdwaalde Amerikaanse soldaten voor de deur stonden. Ondanks de taalbarrière bood Elisabeth de mannen, van wie er één zwaargewond was, direct onderdak en verzorging. De geplande feestmaaltijd — een haan genaamd ‘Hermann’ — ging alsnog de oven in. Terwijl de Amerikanen hielpen met koken en het verzorgen van hun kameraad, werd er plotseling weer geklopt. De schrik was enorm toen er drie Duitse soldaten op de drempel stonden; op het helpen van de vijand stond immers de doodstraf.
Elisabeth bleef kalm en stelde de Duitsers, die ook de weg kwijt waren, een duidelijke voorwaarde: ze mochten naar binnen, mits ze hun wapens buiten lieten en de kerstvrede respecteerden. Tot ieders verbazing stemden de soldaten in. In de krappe hut zaten voormalige vijanden schouder aan schouder op bed en aan tafel. De spanning verdween toen een Duitse student medicijnen de gewonde Amerikaan hielp en concludeerde dat hij zou herstellen. Samen deelden ze de maaltijd, wijn en brood, alsof de oorlog buiten even niet bestond.
De volgende ochtend eindigde deze bijzondere wapenstilstand. Na een gezamenlijk ontbijt hielpen de Duitsers zelfs mee om een brancard te maken voor de gewonde Amerikaan. De Duitse korporaal gaf zijn vijanden een kompas en de juiste aanwijzingen om hun eigen linies weer terug te vinden. Met een handdruk en de goede wensen van Elisabeth op zak, vertrokken de twee groepen soldaten in tegengestelde richting de sneeuw in.
In mei 1985 haalde president Ronald Reagan de gebeurtenis in de boshut aan tijdens een staatsbezoek aan Duitsland. Hoewel hij de veertigjarige vrede wilde vieren, zorgde zijn kranslegging op de begraafplaats van Bitburg voor een storm van kritiek. De aanwezigheid van SS-graven deed veel pijn bij Holocaustoverlevenden en veteranen. Reagan verdedigde zijn gebaar door te stellen dat de meeste gesneuvelden slechts jonge dienstplichtigen waren, eveneens slachtoffers van een wreed systeem. Hij gebruikte het verhaal van de familie Vincken als het ultieme bewijs dat menselijkheid zelfs in de diepste duisternis kan overleven.
Fritz Vincken, inmiddels bakker op Hawaii, hoorde zijn eigen geschiedenis tot zijn stomme verbazing terug op de radio. De echtheid van zijn relaas was vooraf grondig gecontroleerd door onderzoekers, die zelfs zijn moeder Elisabeth hadden ondervraagd. Hoewel het verhaal door de speech wereldberoemd werd, duurde het tot 1995 voordat Fritz eindelijk een van de soldaten terugvond. Dankzij een televisieprogramma kwam hij in contact met veteraan Ralph Blank, die het kompas van de Duitse soldaat nog altijd bewaarde. Hun emotionele ontmoeting vormde het slotstuk van een verhaal dat dankzij Reagan en de familie Vincken nog altijd symbool staat voor vrede.
Een ander mooi verhaal. In november 1944 liet de Duitse luitenant Friedrich Lengfeld een bijzonder staaltje menselijkheid zien. Nadat hij een gewonde Amerikaanse soldaat hoorde roepen in een mijnenveld, liet hij de gevechten direct stoppen om hulp te bieden. Terwijl hij probeerde de vijandelijke soldaat in veiligheid te brengen, raakte Lengfeld zelf fataal gewond.
De vergeten strijd en een te snelle opmars
De Slag om het Hürtgenwald was een bittere en bloederige uitputtingsslag die zich eind 1944 afspeelde in de dichte bossen nabij Aken. Hoewel de strijd minder beroemd is dan het Ardennenoffensief, was het een cruciaal en dramatisch onderdeel van de Tweede Wereldoorlog. Tussen september en december 1944 werd er hevig gevochten in een gebied vol Duitse verdedigingswerken, zoals bunkers, mijnenvelden en de beruchte ‘drakentanden’ van de Westwall. Dat de slag minder bekend is in de geschiedenisboeken, komt waarschijnlijk doordat de geallieerden hier enorme verliezen leden zonder direct succes te boeken. Historici richtten hun aandacht liever op de overwinningen in Arnhem of de Ardennen. Na de invasie in Normandië ging de bevrijding van Europa sneller dan verwacht. De geallieerden dachten zelfs dat de oorlog voor de kerst voorbij zou zijn. In september 1944 bereikten de Amerikanen de Duitse grens al, maanden eerder dan gepland. Dit succes had echter een keerzijde: de aanvoerlijnen werden te lang, waardoor er grote tekorten ontstonden aan brandstof en munitie. Hierdoor stokte de opmars, wat de Duitsers de kans gaf zich diep in het Hürtgenwald in te graven.
Een Jeep ploegt door de blubber.
Het strategische doel: het dorpje Schmidt
Het hoofddoel van de Amerikanen was het dorpje Schmidt. Dit dorp bood namelijk uitzicht op de vitale dammen in de rivier de Roer. De angst was groot dat de Duitsers deze dammen zouden opblazen. Als dat zou gebeuren, zou een enorme vloedgolf het hele dal tot aan Aken onder water zetten, wat de geallieerde troepen volledig zou isoleren of wegvagen. De strijd om dit strategische punt werd een van de zwaarste beproevingen voor de soldaten aan het front.
Manschappen van de 28th Division worden van alle kanten bestookt.
De eerste confrontatie bij Schmidt (6 – 16 oktober 1944), een onmogelijk slagveld met een logistieke nachtmerrie
Na het mislukken van Operatie Market Garden bij Arnhem, zetten de Duitsers alles op alles om de geallieerden bij de Rijn weg te houden. Ze verschansten zich in de Eifel om hun posities te beschermen, mede als voorbereiding op hun geheime plannen voor het latere Ardennenoffensief. De Amerikaanse 9e Infanteriedivisie kreeg de loodzware taak om de hoogvlakte bij het dorpje Schmidt te veroveren. Dit was cruciaal om de flanken te beschermen en de Duitsers in hun rug aan te vallen. Op 6 oktober begon de aanval na een zwaar inleidend bombardement. Het terrein van het Hürtgenwald bleek echter een hel voor de infanterie. Een van de grootste gevaren waren de ‘boomkruinexplosies’: granaten die in de toppen van de bomen ontploften, waardoor soldaten werden geraakt door een regen van staal en houtsplinters. Sommige Amerikaanse bataljons verloren honderden manschappen nog voordat ze de vuurlinie überhaupt hadden bereikt.De dichte bebossing maakte het de luchtmacht en artillerie bijna onmogelijk om doelen te raken. Bovendien was er slechts één bruikbare weg voor de aanvoer, en die lag vol met Duitse mijnen en omgehakte bomen. Hierdoor konden Amerikaanse tanks en geschut de voetvolk-soldaten niet bereiken om hen te steunen. Ondanks deze hindernissen wisten enkele eenheden door de Duitse linies te breken en bunkers uit te schakelen, maar een echte doorbraak bleef uit.
Moedeloze kerels blikken hopeloos hol naar de camera (de Sherman tanks zijn van het Jumbo type, met extra zwaar pantser).
De balans na tien dagen
Rond 16 oktober stokten de gevechten simpelweg omdat beide legers volledig uitgeput waren. De trieste balans: de Amerikanen waren slechts 2,7 kilometer opgeschoten, terwijl hun hoofddoel (Schmidt) nog steeds in Duitse handen was. De prijs was enorm: 4.500 Amerikaanse en 3.200 Duitse slachtoffers. Eind oktober werd de totaal opgebrande 9e divisie afgelost door de 28e divisie, terwijl de verzwakte Duitse troepen noodgedwongen op hun post moesten blijven.
De Tweede Aanval op Schmidt: De “Allerzielenslag” (2 – 8 november 1944)
De 28e Infanteriedivisie kreeg de loodzware opdracht om het gebied tussen Vossenack en Schmidt te veroveren. Het doel was om de Duitsers in de Monschau-Corridor in de rug aan te vallen. De operatie begon op de ochtend van 2 november, een datum die de Duitsers vanwege de enorme verliezen later de “Allerseelenschlacht” (Allerzielenslag) zouden noemen.
Een ondoordringbare wildernis met catastrofale afloop
Toen de Amerikaanse soldaten het gebied introkken, kwamen ze terecht in een deprimerend landschap. Het woud was veranderd in een onbegaanbaar doolhof van kapotgeschoten bomen, diepe modderpaden, talloze bomkraters en overal mijnen. Vanwege het slechte weer en de dichte bebossing konden de Amerikanen hun grootste troef -steun vanuit de lucht- niet inzetten. Ze stonden er in het bos nagenoeg alleen voor. Het plan was ambitieus: na een uur van hevige artilleriebuien moesten de troepen via de rivier de Kall doorstoten naar Kommerscheidt en uiteindelijk Schmidt innemen. Het was de bedoeling dat de voetsoldaten ondersteund zouden worden door tanks, maar daarvoor moesten eerst de eigen mijnenvelden bij Germeter worden geruimd om de wegen begaanbaar te maken. Hoewel de aanval op 2 november onder dekking van tanks hoopvol begon, liep het uit op een militair drama. De Duitsers wisten dat er een offensief kwam en boden hevige weerstand. Op 8 november moesten de Amerikanen de strijd definitief staken. De cijfers spreken boekdelen: van één regiment bleven slechts 300 van de 2.200 man over. In totaal verloor de 28e divisie meer dan 6.000 manschappen. Net als de divisie vóór hen, was ook deze eenheid na de strijd in het Hürtgenwald volledig uitgeput en niet langer inzetbaar.
De Kall-trail: Een modderig pad vol hindernissen en een ongewone wapenstilstand
Het aanvalsplan van 2 november leek op papier duidelijk: vanuit de kerk in Vossenack moesten de troepen via een steil pad afdalen naar de rivier de Kall, de brug oversteken en vervolgens weer omhoog klimmen naar Kommerscheidt en Schmidt. Maar de praktijk was een logistieke nachtmerrie. De infanterie kwam direct onder vuur te liggen en smeekte om steun van tanks. Genisten meldden dat de route mijnenvrij en begaanbaar was, maar de werkelijkheid was anders. Het pad was precies even breed als een Sherman-tank, spekglad door de regen en aan een zijde een diepe afgrond. In het pikkedonker durfden de tankbestuurders de gevaarlijke afdaling eerst niet aan. Toen ze de volgende ochtend toch een poging waagden, ging het al snel mis. De voorste tank reed op een mijn. Met een gewaagde manoeuvre -waarbij de overige tanks letterlijk om het wrak heen werden geslingerd wisten ze de opstopping te passeren. Maar de ellende was nog niet voorbij. Verderop ramde de commandant een rotsblok, waardoor de rand van het pad afbrokkelde. Hierdoor liep bij de volgende tank een rupsband eraf (die rupsband ligt er nog steeds) wat uren vertraging veroorzaakte. Uiteindelijk bereikte slechts één Amerikaanse tank het dorp Schmidt. Deze schamele versterking was niet genoeg: de Duitsers sloegen de aanval bloedig af. Terwijl de strijd woedde, richtten Amerikaanse medici een hulppost in langs dit cruciale pad. Een Duitse patrouille ontdekte de post, maar in plaats van aan te vallen, werd er een unieke afspraak gemaakt: de Duitsers lieten de Amerikanen ongemoeid, zolang zij ook gewonde Duitse soldaten verzorgden. Deze menselijke deal hield de rest van de strijd stand. Toen de Amerikanen Schmidt uiteindelijk moesten opgeven, maakten de terugtrekkende soldaten dankbaar gebruik van deze situatie. Velen deden zich voor als gewonden om via het pad veilig langs de vijand te kunnen ontsnappen.
Een machinegEweer van het 2nd platoon, 39th Infantry Regiment, 9th Infantry Division zendt zijn dodelijke lading het bos in.
Het slotakkoord en de bittere prijs van het Hürtgenwald
Medio november 1944 begonnen de Amerikanen aan een nieuw, grootschalig offensief om eindelijk door te stoten naar de rivier de Roer. In het kielzog van de troepen reisde de beroemde schrijver Ernest Hemingway mee als verslaggever. Stap voor stap werden dorpen als Hürtgen, Kleinhau en Großhau heroverd. Een belangrijk hoogtepunt was de inname van de strategische Burgberg(Hill 400) op 7 december, een plek die door zijn hoogte het hele gebied domineerde. Toen de weg naar de stad Düren eindelijk open leek te liggen, veranderde de situatie plotseling. Op 16 december startten de Duitsers hun verrassingsaanval in de Ardennen. Hierdoor verschoof het zwaartepunt van de oorlog en kwamen de gevechten in het Hürtgenwald tijdelijk tot stilstand. Pas nadat het Ardennenoffensief was afgeslagen, pakten de Amerikanen in januari 1945 de draad weer op. Het langbevochten dorp Schmidt viel uiteindelijk op 8 februari zonder veel verzet. Hoewel de geallieerden een dag later de felbegeerde stuwdammen in de Roer bereikten, hadden de Duitsers nog een laatste troef. Ze zetten de sluizen open en bliezen de afvoer op, waardoor het dal overstroomde. De Amerikaanse opmars werd hierdoor alsnog twee weken vertraagd door een onbegaanbare watermassa.
De trieste balans
De Slag om het Hürtgenwald was achteraf gezien een van de meest kostbare operaties voor de Amerikanen. Zij verloren maar liefst 33.000 man, tegenover 15.000 aan Duitse zijde. De oorzaak van dit enorme verschil lag in het terrein: de dichte bossen en bergen waren een ideaal voordeel voor de verdediger. Het Amerikaanse overwicht in tanks en vliegtuigen was in het woud nagenoeg waardeloos. Hoewel de geallieerde leiding, onder generaal Eisenhower, vasthield aan een opmars over de volle breedte, bleek achteraf dat de bloederige strijd in dit onoverzichtelijke bos een extreem hoge prijs had geëist voor relatief weinig terreinwinst.
Onze ontdekkingstocht
Mocht je onderstaande tocht ook willen maken trek dan twee volle dagen uit. Een paar stevige wadelschoenen heb je wel nodig. In principe kun je onderstaande volgorde aanhouden want het ene punt ligt naast het volgende punt. Spaart benzine. Kopieer de GPS-codes in je Google Maps en gáán (!).
Udenbrether Jackeline Hellenthal
GPS: 50.4315426, 6.4023176
De Udenbrether Höckerlinie bij Hellenthal maakte vroeger een belangrijk deel uit van de beroemde Duitse Siegfriedlinie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze betonnen drakentanden werden speciaal gebouwd om de opmars van geallieerde tanks en zware voertuigen volledig tegen te houden. De constructie bestond uit rijen van gewapend beton die diep in de grond van de Eifel waren verankerd.
Drakentanden.
Monument Luxemburger strasse Hellental
GPS: 50.4519548, 6.3752960
Het monument aan de Luxemburger Strasse in Hellenthal herinnert aan de hevige gevechten tijdens het Ardennenoffensief in de winter van 1944. Op deze strategische plek vonden bloederige confrontaties plaats tussen de oprukkende Amerikaanse troepen en de hardnekkige Duitse verdedigers in de Eifel. Veel jonge soldaten verloren hier hun leven terwijl zij streden om de controle over de belangrijke wegen naar de Belgische grens. De gedenkplaat eert de enorme offers die door beide partijen zijn gebracht tijdens deze laatste grote aanval van het Duitse leger.
De loopgraven en kraters van de granaatinslagen zijn na al die jaren nog steeds duidelijk zichtbaar in het bosrijke landschap.
Foxholes van 80 jaar geleden.
Siegfriedlinie Luxemburgerstrasse Hellenthal
GPS: 50.4546025, 6.3778589
De Siegfriedlinie langs de Luxemburgerstrasse in Hellenthal was een cruciaal onderdeel van de uitgebreide Duitse verdedigingswerken tijdens de Tweede Wereldoorlog. De enorme rijen betonnen drakentanden werden hier strategisch geplaatst om de opmars van geallieerde tanks richting het Rijnland te blokkeren. Een interessant feitje is dat deze specifieke betonblokken vaak op een fundament van gewapend beton stonden om verzakking in de zachte grond te voorkomen. Tijdens de bittere kou van 1944 vonden er rond deze weg hevige gevechten plaats tussen Amerikaanse divisies en de Duitse verdedigers.
Siegfriedlinie Hengstbrüchelchen Monschau
GPS: 50.5747851, 6.2561459
De betonnen drakentanden hadden hier verschillende hoogtes om tanks van alle groottes effectief te kunnen blokkeren. Tijdens de hevige strijd in de winter van 1944 moesten de soldaten in dit gebied vechten tegen zowel de vijand als de extreme kou.
Siegfriedlinie Kranzbruchstraße Simmerath
GPS: 50.5967876, 6.2819441
Drakentanden in deze regio vaak werden gecombineerd met diepe mijnenvelden om vijandelijke soldaten nog langer tegen te houden.
Siegfriedlinie Kranzbach Simmerath
GPS: 50.59898572069043, 6.282848232764354
Bunker Sechsschartenstand Nr 10 der Grenzwacht
GPS: 50.605309564900665, 6.276118901372422
Deze bunker werd gebouwd met een zware stalen koepel die zes verschillende schietgaten had om de omgeving volledig te kunnen bestrijken. Dit type bunker werd speciaal ontworpen om de grens in vredestijd permanent te kunnen bewaken. De soldaten die hier gestationeerd waren moesten de toegangswegen naar het Duitse binnenland beschermen tegen een plotselinge aanval van vijandelijke troepen.
Siegfriedlinie Kallbachweg Simmerath
GPS: 50.61293056430016, 6.285938662815781
Deze diepe vallei was strategisch cruciaal omdat de smalle wegen de enige route vormden voor zware tanks en militaire voertuigen. Een interessant feitje is dat de gevechten hier zo intens waren dat de vallei door de Amerikanen de naam Death Valley kreeg. De Duitse verdedigers hadden zich uitstekend verschanst in de omliggende bunkers om elke beweging in het dal onmiddellijk onder vuur te nemen. Vandaag de dag herinneren de diepe kraters en betonresten ons nog steeds aan de verschrikkelijke strijd die hier in negentienhonderdvierenveertig heeft gewoed.
Siegfriedlinie Paustenbacherstrasse Simmerath
GPS: 50.61795587719717, 6.284279947426171
Siegfriedlinie Lönsstraße Simmerath
GPS: 50.62272325424668, 6.283875285361041
Siegfriedlinie Bendchenweg Simmerath
GPS: 50.62728651695363, 6.2845264056083066
Siegfriedlinie Hauptstraße Rötgen
De doorbraak van de Amerikaanse troepen door de Westwall betekende het einde van de Tweede Wereldoorlog en Rötgen was wereldwijd in het nieuws. De gemeente ging de geschiedenis in als de eerste bevrijde Duitse gemeente.
GPS: 50.6578216, 6.2054116
President Eisenhower kwam hoogstpersoonlijk kijken naar de doorbraak.
Amerikaans Hoofdkwartier Hürtgenwald
GPS: 50.683447, 6.210314
Tijdens de Slag om het Hürtgenwald had Generaal Cota zijn hoofdkwartier in dit hotel, van 28 oktober tot 19 november 1944. Op 9 november 1944 kwam Eisenhower hier voor overleg. Nu staat het ter overname; de hanenclub uit 1967 krijgt de koper er voor niets bij.
Bunker 139/40
GPS: 50.64754919461759, 6.337460522734771
Veel bunkers zijn volgens hetzelfde ontwerp gebouwd. Het type is Regelbau 10 mit Angehängte Kampfraum. Het standaard bouwtype 10 is een veelvoorkomend bunkertype in de Westmuur. Deze bunkers werden gebouwd tijdens het Limes-programma van 1938. In totaal werden 3471 constructies van dit standaard bouwtype langs de gehele Westmuur gebouwd.
De bunker is een zogenaamde groepsbunker met een aangebouwd gevechtscompartiment en bestond uit twee aparte ruimtes. De ene was een groepsruimte waar de soldaten stand-by konden blijven en slapen, en de andere was een gevechtscompartiment uitgerust met een machinegeweer, dat diende ter verdediging van de bunker. Er was dus geen kanon geïnstalleerd.
Bunker 135 op Der Buhlert
GPS: 50.65062, 6.338299
Bunker 135 op de heuvelrug Der Buhlert is een indrukwekkend onderdeel van de historische Westwall. Deze betonnen verdedigingslinie werd door de Duitse weermacht gebouwd vlak voor het begin van de Tweede Wereldoorlog. Het specifieke bouwwerk diende oorspronkelijk als een veilige schuilplaats voor manschappen tijdens hevige artilleriebeschietingen.
Bunker 131
GPS: 50.65118089710556, 6.338013229208015
Singing in the rain ! Herdenkingskruis.
Ochsenkopfbunker
GPS: 50.66030274690088, 6.332888672656642
Om deze bunker te bereiken moesten we een hele steile berg omlaag. Het was even uitkijken want onder ons ging het de diepte in. De bunker was door de geallieerden helaas opgeblazen. Het uitzicht was geweldig mooi.
Herdenkingskruis voor soldaat Benno Schott
GPS: 50.66616397708477, 6.341384889669069
Op deze plek werd in de zomer van 2009 het stoffelijke overschot van de Duitse soldaat Benno Schott gevonden. Hij was sinds 15 oktober 1944 vermist. Hij ligt nu op de Duitse oorlogsbegraafplaats Vossenack.
Herdenkingsmonument voor vermiste soldaten uit de Verenigde Staten
GPS: 50.66480726285152, 6.337194097541635
Onofficieel monument voor US soldaten die tijdens de slag om het Hürtgenwald vermist zijn geraakt. Aan het monument is in de loop der jaren, waarschijnlijk door bezoekers, het nodige gewijzigd. Een groot deel van het omliggende bos is vanwege de plaatsing van windmolens gekapt.
Loopgraven Ochsenkopf
GPS: 50.66335503446084, 6.3326617232907685
Memorial for three WW2 Soldiers
GPS: 50.661690939985704, 6.330979200497824
Dit monument herdenkt drie soldaten die sneuvelden in de Slag om het Hürtgenwoud. Hun stoffelijke resten werden hier op 12 mei 1976 in een massagraf gevonden. Francis Dempfle (VS), Richard Quick (VS) en een onbekende Duitse soldaat.
Gedenkstätte Robert Cahow
GPS: 50.661320418821326, 6.329500150084676
Dit monument herdenkt Robert Cahow wiens lichaam werd gevonden in april 2001. Achter het monument is de plek van zijn graf waar hij 56 jaar lag aangegeven met een kruis. In verband met het plaatsen van windmolens in deze omgeving is veel van het omliggende bos gekapt. Samen met hem zijn ook twee Duitse gesneuvelden gevonden. Ook zij konden geïdentificeerd worden en rusten nu op de Oorlogsbegraafplaats Vossenack.
Bunker 113 Mittelweg Hürtgenwald
GPS: 50.66124139206473, 6.328449205039599
Deze opgeblazen bunker, Nr 113, ligt 20 meter rechts van het voetpad als je vanaf L160 komt. Om de bunker liggen nog goed zichtbare loopgraven.
Monument Remy Stollenwerk
GPS: 50.6705851, 6.35894358
Dit monument herdenkt de brandweerman Remy Stollenwerk, die omkwam door exploderende munitie op 17 augustus 1947. In de zomers van 1945, 1946, 1947 en 1948 waren er maandenlang grote bosbranden in het gebied door ontploffingen en glasscherven die brand veroorzaakten. Hierdoor werd het bos nog verder verwoest.
Duitse Oorlogsbegraafplaats Vossenack
GPS: 50.6740275, 6.3473658
De oorlogsbegraafplaats van Vossenack is aangelegd op een strategisch punt Hill 470, door het Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorgung gedurende 1949 tot 1952. Vandaag de dag telt het kerkhof 2347 oorlogsslachtoffers, 35 van hen verloren hun leven gedurende naoorlogse operaties als leden van de explosieven opruimingsdienst. In één van de graven rust Veldmaarschalk Walter Model, samen met een andere soldaat. De originele grafsteen is gestolen. Sinds 21 mei 2005 staat er een monument voor de ingang van de begraafplaats dat Julius Erasmus, een Duitse ingenieur kapitein, herdenkt die met gevaar voor eigen leven 1569 stoffelijke overschotten van zijn vroegere kameraden van de slag om het Hürtgenwald persoonlijk heeft begraven op deze berg.
Bunker Kallweg Hürtgenwald
GPS: 50.6680092, 6.3582985
Het Kall pad. Over dit smalle pad trokken de M4 Sherman tanks, rechts is een afgelopen rupsband (track) te zien.
Panzerkette Nideggen
GPS: 50.6722366, 6.3899928
Op de Kall Trail ligt een rupsband van een Sherman Tank. De rupsband is waarschijnlijk gebruikt om de weg te verstevigen. Vlak bij deze plaats zijn drie Amerikaanse tanks vernietigd. Hier kwamen we soldaten van het Nederlandse leger tegen die een lesje geschiedenis kregen van hun vrouwelijke commandant.
Kall-Brücke Kallweg Hürtgenwald
GPS: 50.6729093, 6.3876000
In november 1944 leidde de Amerikaanse opmars naar Schmidt via de Kall Trail tot een nederlaag tijdens de bloederige Slag om het Hürtgenwald. Te midden van de chaos wist de Duitse legerarts dr. Stüttgen tussen 7 en 9 november lokale wapenstilstanden te regelen bij de Kallbrug. Hierdoor konden gewonden van beide zijden medisch verzorgd worden.
Waldcafé Mestrenger Mühle
GPS: 50.6723980, 6.3864077
De Kall Trail in de Eifel was in november 1944 een strategische, maar levensgevaarlijke route tijdens de Slag om het Hürtgenwald. Het steile en modderige pad werd een “dodenpad” voor de Amerikaanse 28ste Infanteriedivisie door zware gevechten met Duitse troepen. Ondanks de bloedige strijd vond bij de Mestrenger Mühle een opmerkelijke onofficiële wapenstilstand plaats om gezamenlijk gewonden te verzorgen. Tegenwoordig dient het pad als een wandelroute, bekend als het “Pad van de Stilte”, die herinnert aan het hevige menselijke leed uit de Tweede Wereldoorlog.
1944 Hürtgenwald Forest Museum
GPS: 50.68669102083609, 6.370072078767586
Documenten, foto’s en militaire relikwieën die gevonden zijn in het Hürtgenwald na de oorlog, vertellen de zwarte bladzijde van de geschiedenis van het Hürtgenwald tijdens de slag om het Hürtgenwald tussen september 1944 en februari 1945. Het museum bestaat uit een aantal ruimtes en staat vol met diarama’s, restanten en andere zaken.
Een uiteengereten granaat.Een wiel van een tank en een stukje rupsband.
McArthur Tree Hürtgenwald
GPS: 50.70316, 6.316239
“RD McArthur, 9/21/44, Texas, USA” – een GI van de 9th Infantry Division sneed deze tekst destijds in deze momenteel 160-jarige boom, die nog steeds in het Wehebachtal-gebied van de Hürtgenwald staat.
German War Cemetery Hürtgen
GPS: 50.7052678, 6.360251
Op deze oorlogsbegraafplaats liggen 3001 oorlogsslachtoffers begraven die omkwamen in de Slag om het Hürtgenwald. Het betreft 2925 Duitse soldaten, 35 burgers, 27 Russen, 13 Polen en één Belg.
Monument Friedrich Lengfeld
GPS: 50.70484 6.35982
Op 12 november 1944 hoorden Duitse soldaten wanhopige kreten uit een mijnenveld dat bekend stond als de “Wilde Sau”. Een Amerikaanse soldaat lag er zwaargewond. De Duitse luitenant Friedrich Lengfeld, bevelhebber van een compagnie, gaf opdracht om het vuren te staken en stuurde een reddingsteam. Toen dat niet lukte, ging hij zelf het mijnenveld in. Hij stapte op een mijn en stierf later aan zijn verwondingen. Hij werd later begraven in het Hürtgenwald.
Westwall – Voormalige Mijnenveld “Wilde Sau”
GPS: 50.70558, 6.363631
Op deze plek was tussen 1944 en 1945 een groot mijnenveld van het Duitse leger.
Kogelinslagen Stumms Krüzche
GPS: 50.681596, 6.376367
Bij het begin van de Kall Trail staat dit voormalige veldkruis. Op de restanten zijn nog steeds kogelinslagen zichtbaar van de Slag om het Hürtgenwald.
Herdenkingskapel (Madonna) Wolfgang Sandmann
GPS: 50.726788, 6.4004149
Dit kapelletje herdenkt de Duitse soldaat Wolfgang Sandmann die is gesneuveld in Noorwegen en eveneens alle Duitse en Amerikaanse soldaten die zijn omgekomen in het gebied “Gieschhardt” tijdens de Slag om het Hürtgenwald. Kijk de Duitse en Amerikaanse helm.
When Trumpets Fade (film)
When Trumpets Fade is een oorlogsfilm uit 1998. De film vertelt het verhaal over een Amerikaanse soldaat die meevecht in de Slag om het Hürtgenwald tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het gaat over een bange soldaat die na een aanval de enige overlevende van zijn sectie is. Nadat hij na een aanval als enige van zijn sectie overgebleven is wordt hij bevorderd tot sergeant. Hij krijgt een nieuwe sectie soldaten aangewezen die nog geen oorlogservaring hebben en die in het begin denken tegen oude Duitse soldaten te vechten van de Volkssturm. Nadat ze hun eerste aanval hebben gevoerd beseffen ze pas echt dat dit geen oude Duitse soldaten zijn. Hierna wordt hij bevorderd tot luitenant. Voor een tweede keer krijgt hij een missie die hij moet klaren. Hij moet samen met zijn sectie de kanonnen bij een brug onschadelijk maken. Deze missie moet voor zonsopgang zijn geklaard anders sterven er weer honderden Amerikaanse soldaten.
Now and then Stolberg
GPS: 50.7696099, 6.3254254
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Lenin staarde ons aan met zijn door weer en wind getekende gezicht. Hoelang stond hij hier al in ‘klein Moskou’, in de verboden stad ? Zijn laatste saluut kreeg hij in 1994 toen de laatste legers van het ooit zo machtige Sovjet-rijk met de dagelijkse trein vertrokken naar hun vaderland.
Lenin (1870-1924).
Verboden stad
Voor de oost-Duitsers was deze stad een no-go area. Ze hadden er wel van gehoord maar niemand was er ooit geweest. Voor velen was deze stad zelfs een mythe. Bestond het wel echt ? Wonen er zoveel mensen ? Feit was wel dat er dagelijks tientallen vrachtwagens richting die kant gingen. Wie zaten er in ? Wat gingen ze doen ?
Rode leger
De kopstukken van de DDR waren erg blij dat ze het Rode Leger paraat hadden staan voor het geval het oost-Duitse volk wat onhandelbaar werd, zoals in 1953, toen Sovjettanks en -troepen een einde maakten aan de kortstondige opstand van 17 juni.
Hoofdkwartier
Wünsdorf was ooit het hoofdkwartier van het Rode Leger in Duitsland, het grootste militaire kamp van de Sovjet-Unie buiten de USSR. Het is nu grotendeels verlaten en vergeten en de kolossale gebouwen liggen weg te rotten in de bossen.
Duitse keizerrijk
Zes jaar na de vorming van het Duitse Keizerrijk in 1871 vestigde het Pruisische leger hier al een militaire academie. Voor, tijdens en na WOI werden er steeds meer kazernes bijgebouwd. Duitse atleten trainden hier in de aanloop naar de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn, hoewel ze er weinig aan konden doen om te voorkomen dat Jesse Owens de show zou stelen.
Maybach
Hitler verplaatste in 1935 het hoofdkwartier van de Wehrmacht hierheen en begon ook met een hoop bouwwerkzaamheden in de bossen ten noorden van de stad om alle arbeiders en te kunnen huisvesten.
De bouw van bomvrije bunkers Maybach I en II met ondergrondse gedeelten, begon het jaar daarop. Maybach I bestond uit 12 gebouwen, vermomd als landhuizen. Maybach II had er slechts 11. Ze hadden daken van 80 centimeter dik, bedekt met gewone dakpannen. Schoorstenen in elk gebouw zorgden voor frisse, gefilterde lucht.
Er waren ook 19 van die opmerkelijk ogende luchtverdedigingsbunkers die genoemd waren naar hun ontwerper Leo Winkel. De Winkel Towers leken op raketten uit de Steentijd. Bommen die insloegen gleden gewoon langs de zijkanten naar beneden en explodeerden daaronder en richten nauwelijks schade aan. We vonden er ene die helaas wél was geraakt.
Winkel Tower
Elke bunker had zijn eigen hond en een Tier-Luftschutzkasten, een soort EHBO-doos voor dieren die door bombardementen waren getroffen. Daarnaast natuurlijk ook een EHBO-koffertje met een schaar, gaas, watten, 600 gram natriumcarbonaat en 850 gram desinfecterend chlooramine-T-poeder.
Terwijl de oorlog in volle gang was, werden in 1943 andere belangrijke commandoposten van het Duitse leger hierheen verplaatst om te ontsnappen aan de hinderlijke bommen die elders vielen. Natuurlijk vielen de bommen ook op Wünsdorf toen de oorlog op zijn einde liep. Nergens was het veilig.
Het eerste bombardement vond plaats in 1945, met de derde en blijkbaar zwaarste aanval op 15 maart, waarbij 120 mensen omkwamen en een hoop huizen werden verwoest. Het Rode Leger arriveerde op 20 april en nam toen Wünsdorf kennelijk zonder slag of stoot in.
Volgens het verhaal waren de enige Duitsers die overbleven de conciërge en vier soldaten, van wie er drie zich onmiddellijk overgaven, terwijl de vierde dat niet kon ‘omdat hij stomdronken was’. De telefoon ging en een van de Russen nam op. Het was een hoge Duitse officier. ‘Ivan is hier,’ zei de soldaat die opnam en meteen werd aan de andere kant de verbinding vebroken.
De Sovjets
De Sovjet-Unie maakte van Wünsdorf-Zossen hun hoofdkwartier, en blijkbaar voelden de Russen zich er thuis, want het werd de zetel van het opperbevel van de Groep Sovjetstrijdkrachten in Duitsland tot hun vertrek in 1994.
De lokale bevolking werd eruit getrapt, de weg werd afgesloten voor verkeer en het gebied was daarna uitsluitend voor Sovjetgebruik bestemd. In maart 1953 waren er ongeveer 800 inwoners en 30.000 soldaten.
Soms woonden er in ‘Klein Moskou’ wel 75.000 mannen, vrouwen en kinderen. De bosstad had alles wat ze nodig had: scholen, supermarkten, restaurantjes, een bioscoop etc..
Toen ze met de laatste trein naar Moskou vertrokken, lieten de Russen een complete stad van 260 hectare achter. We konden hier een week lang ronddolen door verlaten gebouwen maar dat zou saai worden. Sommige gebouwen zijn inmiddels weer omgebouwd tot woningen en worden bewoond door gezinnen die met subsidies midden naar het bos zijn gelokt. Ook zagen we veel immigranten die hier hun plekje hebben gevonden.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Door de jaren heen ben ik in Berlijn op veel plekken geweest waar nog een stuk van de Berlijnse muur staat. Van de oorspronkelijke 168 km hebben ze rondom Berlijn maar 1,3 kilometer laten staan (0,8%). Die 168 kilometer stelt natuurlijk niets voor vergeleken bij de Duits-Duitse grens tussen oost-Duitsland en west-Duitsland. Deze was 1378 kilometer lang. Een vijf kilometer brede Sperrzone, een 500 meter brede met prikkeldraad afgesloten Schutzstreifen en een 10 meter brede Kontrollstreifen konden niet voorkomen dat 20% van alle mensen van oost-Duitsland vluchtten naar west-Duitsland. Hierdoor stortte de hele economie van oost-Duitsland in.
Vergelijk dat eens met Nederland. We hebben 2,9 miljoen migranten (in het buitenland geboren) en 2,1 miljoen mensen met minstens één in het buitenland geboren ouder. Stel je voor wat er met onze economie gebeurd als we er -zoals Trump van plan is- 20% over de grens kieperen. Om dat te compenseren moeten we weer méér uren gaan werken. Iemand zin in een 50-urige werkweek ?
Volgens mij heb ik nu alle stukjes Berlijnse muur nu wel gehad. Of heb ik een stuk gemist ?
Puschkinallee/ Schlesischer Busch
GPS: 52.49576536955372, 13.450668412421075
De DDR-barrières liepen ooit parallel aan de overstromingssloot. Langs de lengte van de overstromingssloot is vanaf de voormalige grensstrook tussen Treptow en Kreuzberg een groen gebied gecreëerd. Van de achterlandveiligheidsmuur zijn enkele meters bewaard gebleven, die na de val van de muur zijn geschilderd. De uitkijktoren “Schlesischer Busch Leadership Center” staat nog steeds overeind en wordt nu gebruikt voor wisselende tentoonstellingen.
East Side Gallery
GPS: 52.505257081686096, 13.439557135471238
Het langste overgebleven deel van de Muur, 1,3 kilometer lang, staat aan de Spree. De oostkant van de muur is geschilderd door 118 kunstenaars uit 21 landen, waar de naam van de langste openluchtgalerij ter wereld vandaan komt. Je kunt Honecker en Brezjnev onder meer zien bij de Socialist Brotherly Kiss, een muurschildering van Dimitrji Vrubel.
Potsdamer Platz
GPS: 52.50989690634006, 13.376228412091653
De laatste originele muursegmenten aan de Potsdamer Platz (Stresemannstrasse) werden in 2008 gesloopt. Zes secties werden vervolgens opnieuw gebouwd voor de ingang van het treinstation Potsdamer Platz. Net om de hoek, aan de Erna-Berger-Straße, staat een van de laatste wachttorens in Berlijn.
Mauerdenkmal Niederkirchnerstraße
GPS: 52.50726696958056, 13.38533347468252
Op ongeveer 200 meter hoogte markeerde de Niederkirchnerstrasse tot 1989 de grens tussen Berlin-Mitte (Oost-Berlijn) en Kreuzberg (West-Berlijn). Tegenwoordig bevindt zich achter het lokale deel van de muur de permanente tentoonstelling Topography of Terror, een gebied waar zich tussen 1933 en 1945 de belangrijkste faciliteiten van het nationaal-socialistische vervolgings- en terreurapparaat bevonden.
Checkpoint Charlie
GPS: 52.508026630912, 13.398013466122682
De Amerikanen controleerden drie grensovergangen in Berlijn. De bekendste is Checkpoint Charlie, genoemd naar de derde letter van het internationale spellingsalfabet (Alpha, Bravo, Charlie, …). Het laatste originele overblijfsel van de veiligheidsmuur in het achterland bevindt zich niet ver van het plaatselijke Muurmuseum aan de Schützenstrasse, op de hoek van de Friedrichstrasse.
Berliner Mauerpark
GPS: 52.54289767559698, 13.4040019905155
Het resterende deel van de achterlandveiligheidsmuur in het Mauerpark, gebouwd op de voormalige dodenstrook, is een geliefd object voor graffitikunstenaars. Een normale zondag in het Mauerpark ziet er als volgt uit: Wandel over de vlooienmarkt en zing daarna mee met de openluchtkaraoke. En sinds juni is de uitbreiding van het park voltooid: nieuwe gazons en weiden, tuingebieden en promenades vullen het ontspannende aanbod van het Mauerpark aan.
Watchtower Erna-Berger-Straße
GPS: 52.508553001305366, 13.379684991673237
Bösebrücke
GPS: 52.55483685380854, 13.39968471989283
De grensovergang Bornholmer Straße, aan de oostkant van de brug, was de eerste plaats waar de Berlijnse Muur op de avond van 9 november 1989 werd geopend. Langs de Bornholmer Straße in het noorden strekt zich een woestenij uit, begrensd door de voormalige veiligheidsmuur van het achterland en volkstuinen. Hier staan meer dan 100 sierkersenbomen langs het muurpad. Ze waren een geschenk van het Japanse volk in 1990 als uiting van hun grote sympathie voor het herenigde Duitsland.
Muurresten Parlament der Bäume
GPS: 52.52140250385536, 13.377383829106819
Het Parlement van de Bomen (ook bekend als Het Parlement van de Bomen tegen oorlog en geweld) is een monument voor de slachtoffers van de Berlijnse Muur.
Alter Domfriedhof
GPS: 52.5400171039548, 13.379340210485081
Op de oudste katholieke begraafplaats van Berlijn is een ongeveer 15 meter lang gedeelte van “Border Wall 75” te zien. Het stuk muur bevindt zich aan de noordkant van de St. Hedwig-begraafplaats, in een uitbreiding van de Liesenbrücken, en is nu een monumentaal pand.
The Kieler Eck watchtower
GPS: 52.533738874728016, 13.369318280146121
De wachttoren Kieler Eck is een voormalige commandopost van de DDR-grenstroepen in Berlijn en staat nu bekend als het Günter Litfin-monument. Gelegen in de wijk Mitte, vlakbij het Berlijn-Spandauer kanaal, herdenkt het Günter Litfin, een van de eerste slachtoffers van de Berlijnse Muur, die daar in 1961 werd neergeschoten tijdens een vluchtpoging. Het monument, dat wordt ondersteund door de Stichting Berlijnse Muur, heeft een klein museum in de toren en dient als herinnering aan het grensregime en de slachtoffers ervan.
Invalidenfriedhof
GPS: 52.531652180095, 13.370773527975329
Er was steeds meer ruimte nodig om de grens van de DDR te beveiligen en de invalidenbegraafplaats werd steeds meer overgenomen. In totaal moest ruim 90 procent van de graven plaatsmaken voor de dodenstrook met zijn wachttorens, controlestroken, het wandelgebied voor de waakhonden en het konvooipad. Sommige delen van de achterlandveiligheidsmuur en het colonnepad herinneren nog aan het recente verleden.
Gedenkstätte Bernauer Straße
GPS: 52.5336687, 13.3886909
Tijdens de deling binnen Duitsland liep de gehele lengte van de Berlijnse Muur langs de zuidkant van de Bernauer Strasse. Een deel van deze voormalige grensstrook inclusief de bijbehorende uitkijktoren is nu een openluchttentoonstelling. Er is historisch audio- en beeldmateriaal, evenals een bezoekerscentrum met films en een uitkijktoren.
Muurresten Liesenstraße
GPS: 52.5400171039548, 13.379340210485081
Vlakbij de Liesenstraße in Berlijn bevinden zich de overblijfselen van de Berlijnse Muur bij de Liesenbrücken, een herinnering aan de voormalige deling van Berlijn en de aanwezigheid van de muur in dit gebied. De Liesenbrücken zijn een bekend voorbeeld van een voormalige grens, en ook de begraafplaats aan de nabijgelegen Heerstraße heeft historische banden met de muur.
Als je Checkpoint Charlie, het Brandenburger Tor en East Side gallery hebt gezien en je wilt eens Dark Tourism beleven dan raad ik ‘Berliner Unterwelten’ aan. Een club met energieke en jonge mensen die vol overtuiging hun verhaal doen om datgene wat sommigen willen vergeten, niet te vergeten.
Vandaag bezochten we met deze club één van de plekken waar Nazi-wiskundigen een sleutelrol vervulden bij de verdediging van Berlijn. Waarom waren mensen met een universitaire wiskunde graad nu bepalend voor het verloop van de verdediging van deze vier miljoen zielen tellende stad ?
Bunkertorens
Na de massale Engelse Royal Air Force aanval op Berlijn in 1940 werden drie FLAK-torens (FLugAbwehrKanon) op persoonlijk bevel van Adolf Hitler, in Berlijn gebouwd, ene in Hamburg en zes in Wenen. Deze enorme bovengrondse bunkertorens beschikten over schuilkelders, ziekenafdeling, militaire commandoposten en ze werden ook uitgerust met zwaar luchtafweergeschut. Per toren konden 10.000 mensen hun toevlucht zoeken bij een luchtaanval.
Afmetingen
De afmetingen van deze kolossen waren 70 bij 70 meter en ze waren 50 meter hoog. Ze werden niet gebouwd op een fundering van beton maar gewoon los gebouwd op zand. Bij een inslag van een vijandelijke granaat op de 3,5 meter dikke muren kon zodoende het immense gebouw een beetje meebewegen omdat er géén stare verbinding met de ondergrond was. Binnen in de Flakturm zagen we géén enkele scheur in het beton (!).
Leitturm
Naast iedere ‘Flak-turm’ stond een ‘Leitturm’ en hier stonden de rekenwonders de godganse dag onder oorverdovende granaatinslagen te rekenen alsof hun leven er van af hing. Ineens schoot me te binnen hoe moeilijk ik me als kind kon focussen als ik mijn huiswerk moest maken met onder in de kroeg van mijn ouders de muziek op standje misthoorn.
Rekenwonders
Ieder Brits RAF-vliegtuig wat naderde werd op een afstand van 80 km (!) met een verrekijker gevolgd. Er werd ingeschat hoe ver ‘der Bomber’ verwijderd was, hoe snel het vloog (hoe bereken je zoiets überhaupt ?) en of er karakteristieke bewegingspatronen te ontdekken waren (de USAAF-en RAF-piloten waren ook niet van gisteren dus die vlogen zigzag en niet in één rechte lijn). Daarna werd de windrichting, windsnelheid en luchtdruk bepaald en dan was het de bedoeling om met papier en pen een supersnelle wiskundige berekening te maken om de uitkomst daarvan te kunnen vertalen naar de cijfers die op de gradenboog van de kanonnen konden worden ingesteld. Deze gegevens werden dan via een elektronische verbinding tussen de twee torens doorgegeven.
Eierwekker
Op één van de vier torens van zo’n Flak-turm stond een team van 22 mensen waarvan twee mensen de eindpositie van het kanon instelden en daarna op een knop duwden. Via een systeem werd de loop van het kanon op elektrische wijze geheel geautomatiseerd op de juiste positie gezet. Vervolgens werd het kanon beladen met een granaat en werd een soort eierwekker ingesteld die bepaalde dat bijvoorbeeld 12 seconden na het afvuren de granaat ontplofte. Het was dan de bedoeling dat de granaat vlak vóór de cockpit zou ontploffen zodat duizenden fragmenten de cockpit en piloten zou verscheuren.
Dit verhaal en nog veel meer verhalen hoorden we onderin deze betonnen kolos die de geallieerden een aantal keren hebben geprobeerd op te blazen. Het lukte ze niet. Wat een Duitser bouwt blijft eeuwig staan (!). Maar de Flak waar we vandaag waren raakte wel zwaar beschadigd en stortte gedeeltelijk in. Onderin de Turm zagen we nog veel puin liggen dat daar al 80 jaar lang onaangeroerd ligt. We moesten goed uitkijken waar we liepen met een helmpje op ons hoofd en dat was géén overbodige luxe want we konden overal ons hoofd stoten.
We hadden een superleuke en interessante rondleiding. Dit is overigens al de vijfde od zesde tour die ik bij hun boek. Kijk maar eens op hun site https://www.berliner-unterwelten.de/index.html
Ps: de vereniging kan in de problemen komen als de eigenaar van de foto’s andere foto’s op internet tegen komt. Daartoe heb ik besloten geen fotos te maken maar foto’s te gebruiken van hun website.
Vroeger
Flakturm tijdens de bouw.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
