Het dorpje Gairo Vecchio werd eeuwen geleden gesticht op de bergkam van de berg Trunconi boven de Rio Pardu-vallei, in een gebied waar altijd al kleine aardverschuivingen zijn geweest. Men was er reeds aan gewend geraakt ook al kwamen ze de laatste jaren vóór de Grote Overstroming steeds vaker voor.
De Grote Overstroming
Er is géén enkele aardbeving geweest die de inwoners er toe heeft aangezet hun huizen te verlaten maar na de nacht van 1951 veranderde dit allemaal. Die nacht trof een storm het dorp harder als ooit. Het water werd met grote kracht door de wind tegen de huizen gegooid en terwijl de straten veranderden in beken met stroomversnellingen, begon het dorp naar beneden te glijden.
De dieren waren de eerste slachtoffers. Sommigen verdronken in de kleine binnenplaatsen omdat het water niet meer weg liep en anderen werden van de berg met de modderstroom omlaag gesleurd. De zwakkere huizen stortten als eerste in en werden als eerste gestript door de modderstroom die vanaf de berg omlaag stroomde. De ochtend erna werd de omvang van de ramp pas duidelijk. De mensen die de minste verliezen hadden geleden probeerden voedsel dat nodig was voor de komende dagen, te zoeken. Maar al snel bleek dat het dorp onbewoonbaar was.
Bijna alle inwoners van Gairo besloten het dorp te verlaten en er werden drie nieuwe dorpen gesticht: Cardedu, Gairo Sant’Elena en Gairo Taquisara.
Alle huizen liggen nu in puin en sommige zijn zo beschadigd dat we het te riskant vonden om binnen te gaan maar op straat was het veilig. We konden het dorp gewoon bezoeken. Een aantal mensen uit de buurt hebben er nog een groententuintje en gaan iedere dag hun groenten bewateren. We waren er overigens niet alleen. Samen met een aantal andere urban explorers genoten we van deze verlaten plek.
GPS
Parkeer je auto bij de ingang van het dorp en loop vervolgens het dorp in. Kopieer onderstaande GPS-code in je google maps en go !: (39.8490041, 9.4983760)
Nadat we ‘s morgens vroeg de veerboot naar Sardinië hadden genomen volgde meteen een klimpartij van de Roccia dell’Orso waar je U tegen zegt. Helemaal bovenop de rots hebben ze een mitrailleursnest gebouwd en ik wilde daar in zitten. Dat willen mannen nu eenmaal. Het was een bewolkte dag en niet al te warm maar de mooie strandjes aan de Costa Smeralda zijn toch mooier als de zon er op schijnt. En omdat die het vandaag liet afweten besloten we de andere kant op te gaan richting de westzijde van het eiland. Een tocht van twee uurtjes richting Sassari. Bij aankomst aan zee bleek de camping die we op het oog hadden niet eens open te zijn. Bij de camping even verderop hadden we meer geluk en vonden we een plekje. De campingtuup vertelde me dat hij een ‘special price’ zou maken. 15€ per persoon en 3€ voor het busje. Alles onder de 33€ zou dan in de bierpot gaan dacht ik nog. Vanuit het niets schreeuwde die bruine campingkop ineens: ‘33 euro !!’ Ik vertelde hem dat dat géén special price was maar een normale prijs. ‘Jaja’, zei hij. ‘But it’s still a good price’. Kijk hem lachen die malloot. Met zijn bullshit barbie naast hem.
Hij gaf ons daarna instructies v.w.b. de camping waar ook wel eens wilde zwijnen rondliepen. Die heb je hier en ze schijnen goed te smaken 🐽. Hij waarschuwde “het is niet uitgesloten dat u een wild zwijn tegen komt. Maar wilde zwijnen gaan mensen meestal uit de weg, en daarom is het goed als u een aantal belletjes aan uw broekzak bevestigt. Dan horen ze u aankomen en krijgen ze de kans om te vluchten. In de campingwinkel kunt u belletjes kopen voor twee euro per stuk. Als u uitwerpselen van een wild zwijn met van die hele kleine keuteltjes op uw pad vindt, kunt u maar beter maken dat u wegkomt !”
“Maar hoe weten we of het de poep van een wild zwijn is ?” vroeg Angelica. “Oh, geen probleem zei de dude. Dat ziet u meteen. Uitwerpselen van wilde zwijnen zitten namelijk vol met belletjes” 😂🤦🏻
Ferry overtocht van Bonifacio Corsica naar S.Teresa Sardinië 🇮🇹
Uitgebreide drugscontrole; alles moest uit de auto. De overtocht kon hij shaken. Durf je hier te wonen ? Die huizen vallen bijna in zee.
Cala Spinosa
Caletta Franchese
Roccia dell’Orso – Capo d’Orso
BearView Beach
Porto Cervo marina
Spiaggia Porto Istana
Camping Golfo Dell’Asinara Sorso
Aardige camping aan zee 🌊!
Dag 2 Sardinië.
Spiaggia La Pelosa
Hotel El Faro (view)
Alghero, Sassari
Snoepwinkeltje.Sardinië, provincie Sassari🇮🇹🤌
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Voor sport-,ontspannings- of therapeutische massages moeten jullie bij Jo zijn. Een oude rot in het vak met heul veel ervaring. Jo ken ik van de dance-festivals en we hebben altijd leuke gesprekjes. Ook met zijn dochter Maud ben ik bekend in het stap-circuit. Kijk even op zijn mooie website.
Met Nestor heb ik rondgereisd door Guatemala, Honduras, el Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Hij woont nu met zijn gezin in Dubai en verhuurt luxe limousines. Wil je eens lekker een dagje rondkarren in één van onderstaande wagens neem dan even contact met hem op via het contactformulier door op de website hieronder te klikken.
Met eigenaresse Natascha heb ik vroeger op school gezeten en drink af en toe nog een kopje koffie met haar. Een hele leuke serieuze dame met een prima zaak. Gewoon eens binnen lopen !
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Ronald uit Schiedam was niet gek. Hij voelde zich verstoten door de maatschappij en besloot 12 jaar geleden te vertrekken naar dit spookdorp. Samen met enkele kunstenaars maakte hij van de vervallen huisjes weer een leefbare omgeving. Hij verzamelde spulletjes en zette die buiten neer zodat passanten als wij deze konden bekijken.
Hij was een beer van een vent, zo’n type havenarbeider waar je tijdens een café-ruzie voor schuift. Zijn nagels waren al weken niet geknipt en onder deze nagels zagen we veel bruin. Hij liep op zijn blote eeltklompen de hele dag met een glas wijn 🍷 in zijn hand rondom zijn zelfgebouwde hut. Hij nodigde ons uit om in zijn woonkamer annex slaapkamer te komen babbelen. Net toen we lekker zaten te beppen kwam een jongeman binnen gelopen. Hij wilde ons zijn valiumtabletten verkopen maar hij zag er uit alsof hij er zelf teveel er van had gesnoept. Ronald wees hem de deur want de jongeman was niet vriendelijk maar opdringerig.
Hierna begon hij te vertellen over zijn verleden. Het kwam er per slot van rekening op neer dat hij bijna op alles wat er om hem heen gebeurde tegen was en dat de mens bestuurd werd door een bont gezelschap wereldleiders die ergens vanuit de stratosfeer aan de touwtjes trok. Ik kreeg een com-ple-te vastloper maar hoorde hem wel aan. Dit was niet het moment maar ook niet de persoon om mee te discussiëren. En terwijl ik dit dacht keek ik even over de rand van de rots omlaag. Hmmm. Best diep.
Kijk, ik kon hem wel een béétje volgen. Je mag niet vliegen, je moet vaker je auto laten staan, je moet minder vlees eten, je moet geen melk drinken, humor moet je filteren, je moet een warmtepomp installeren, je moet zonnepanelen nemen, je moet rekening houden met het klimaat, je moet meer sporten, je moet geen frisdrank drinken, je moet niet roken.
Je moet … je moet… je moet… en daar ging het bij Ronald mis. Eigenlijk was het gewoon een arme kerel die niet tegen de druk van de maatschappij kon. En dan ga je dus met gelijkgestemden naar Bussana !
Video
Bussana Vecchia werd op 23 februari 1887 getroffen door een twintig seconden durende aardbeving, die ondanks de korte duur veel doden opeiste – met name omdat de Sacro Cuore-kerk tijdens de druk bezochte ochtendmis instortte. Alleen de klokkentoren bleef fier overeind staan; de rest van het dorpje werd van de kaart geveegd.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Voor sport-,ontspannings- of therapeutische massages moeten jullie bij Jo zijn. Een oude rot in het vak met heul veel ervaring. Jo ken ik van de dance-festivals en we hebben altijd leuke gesprekjes. Ook met zijn dochter Maud ben ik bekend in het stap-circuit. Kijk even op zijn mooie website.
Met Nestor heb ik rondgereisd door Guatemala, Honduras, el Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Hij woont nu met zijn gezin in Dubai en verhuurt luxe limousines. Wil je eens lekker een dagje rondkarren in één van onderstaande wagens neem dan even contact met hem op via het contactformulier door op de website hieronder te klikken.
Met eigenaresse Natascha heb ik vroeger op school gezeten en drink af en toe nog een kopje koffie met haar. Een hele leuke serieuze dame met een prima zaak. Gewoon eens binnen lopen !
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Dit dorpje is gewoon een must see. Op twee uurtjes rijden van Rome, nabij het meer van Bolsena, zagen Angelica en ik dit pareltje. Wat is hier nu het geval ? In principe waren deze twee dorpjes (Civita en Bagnoregio) vroeger twee wijken die in één dorpje lagen. In 1695 zorgde een aardbeving voor een scheiding van deze twee dorpjes en wij liepen vandaag in een pittige klim over een 366 meter lange stenen brug van het ene dorpje naar het andere dorpje. De toegang tot Civita, dat door slechts 16 mensen wordt bewoond is eigenlijk over het algemeen beperkt tot voetgangers behalve dan als goederen moeten worden aangevoerd.
Middeleeuwse sfeer
Allebei waren we wel van mening dat het dorpje een middeleeuwse uitstraling had. Zeker toen we door de houten toegangspoort doorliepen. De leeuwen in het hout die een mensenhoofd tussen hun poten hielden gaven een griezelige indruk. We liepen langs eeuwenoude huisjes. Het dorpsplein bestond geheel uit zand en we genoten van de straatjes en de kleine steegjes met bijzondere vergezichten zoals de vallei van de Calanchi. Ook zagen we het middeleeuwse huis waarin de film Pinocchio in 2008 werd opgenomen. Voor de mooiste foto kun je het beste lopen naar het “Belvedere panorama”. Dit punt, maar het begin van de loopbrug vond ik de beste spots om de leukste foto’s te maken. Kijk ook even in de Giardino del Poeta. Leuk tuintje (!)
Man man wat mooi 🏔.Sunset moment ☀️.Uitzicht over de vallei.Dorpsplein.Toegangspoort.De brug er naar toe. Kerk op het dorpsplein.Smalle straatjes.Mooi uitzicht ☀️.Camping aan het meer van Bolsena.
Dit restaurantje kwamen we per toeval tegen toen we op weg waren naar een nabijgelegen hotspot. We hadden net de Ligurgische kust bij La Spezia achter ons liggen en waren nét de grens met Toscane overgestoken. Het ligt in een scherpe bocht en was niet direct goed zichtbaar maar de grote hoeveelheid motoren, brommertjes en scooters die op de muren waren bevestigd maakten ons nieuwsgierig. Hier was een verzamelaar aan het werk die ook nog eens lekkere focaccia’s en pizza’s kon bakken. Naast het restaurant had de eigenaar een museumpje ingericht met allemaal spulletjes van vroeger: oude motoren, type-machines van het jaar toebak, oude foto-cameras, fietsen, teveel om op te noemen. Mocht je in de buurt zijn: speciaal plekje !!
Onderweg naar Rome kwamen we langs Pisa en ja, dan moet je gewoon die scheve toren gezien hebben. De 55,85 meter hoge toren staat al sinds de start van de bouw zo’n 850 jaar geleden, vier meter uit het lood. In 1990 hebben ze hem wat recht getrokken voor het luttele bedrag van 12 miljoen euro. Hij mocht echter niet te recht komen te staan want dan zou er geen hond meer naar Pisa komen.
Lastig tuig
Zowel de toren als de basiliek was omgeven door een mooi groen grasveld waar je niet op mocht lopen. Tot afgrijzen van het aanwezige publiek renden drie blonde Nederlandse kinderen schreeuwend en helemaal buiten zinnen over de grasmat. Pa en ma liepen op hun crocks likkend aan een ijsje op de stoep en hadden al drie keer geroepen dat ze van het gras af moesten komen nadat toeristen hen op het verbod gewezen hadden. Uiteindelijk werden ze van het gras afgelokt met een reep chocolade. En jawel….. de papiertjes werden op de grond gemikt. ‘K ärcherde me dood aan dat jong tuig . Miste ik hier iets ? Waarom geen corrigerende draai om hun oren ? Vroeger kreeg ik een optater met rechts zodat ik mijn petje de hele week niet over mijn oren kreeg getrokken. Of is dat niet meer van deze tijd ? Wat is er mis met een lastig kind eens een optater te geven ? Ik begrijp dat het niet meer in de hedendaagse opvoedkundige handboeken voorkomt. Maar hey, kijk eens om je heen. Hun grote mond past niet meer in hun gezicht. Moeten we die handboeken niet eens updaten met de versie van 1975 ?
Battistero di San GiovanniKathedraal van Pisa Kathedraal van Pisa Lachen ! 😂😂😂KIjk, wij staan er tenminste normaal op. Angelo CadutoOk. We zijn overstag gegaan. Een gevoel van schaamte daalt over me neer. Angelica kijkt ook niet echt blij.Ah kom, dan krijg je ook een knuffel.Uitzicht vanaf de camping over de Ligurische zee.Verse dagvis van de BBQ
Zo nu en dan komen we tijdens onze reizen overnachtingsplekjes met een apart verhaal tegen. Zo ook deze B&B waar we in de tuin hebben gekampeerd. Man wat is deze boerderij immens groot én indrukwekkend. Alleen het woonoppervlakte besloeg al 2500 m2 en de grondstuk waar het op was gebouwd besloeg 10.000 m2 (!) Op weg van Rome naar Napels waren we op zoek naar een camping en de app park4night toonde ons deze boerderij. Het was nog licht toen we in het dorpje arriveerden. Angelica had ik even gedropt bij pizzeria Nardoni zo’n 200 meter verderop. We waren bang dat als we eerst met zijn tweeën samen naar de B&B zouden gaan, de pizzeria daarna al gesloten zou zijn. Derhalve leek het me beter ons even op te splitsen. Ik werd welkom geheten door mevrouw Nuria Rappini en haar dochter Raquel die haar haar nog nat had van een frisse douche. Ze wilde met een vriendin iets gaan eten maar ik veranderde helaas haar plannen. Ondanks dat ze weinig tijd had stond ze me in goed Engels te woord en nam zich de tijd om me e.e.a. uit te leggen. Voor 20 euro hadden we een slaapplek en voor 5 euro maakte ze morgenvroeg een lekker ontbijtje (!). Druk doende met het inchecken had een Duitse meid opgevangen dat ik nog een pizza zou gaan eten met Angelica. De Berlijnse had nog honger en vroeg of ze een lift kon krijgen naar de pizzeria. Natuurlijk kon dat ! Met zijn drieën aten we die avond pizza en de dames dronken twee flesjes wijn. Aan de tafels naast ons werd een Italiaanse verjaardag gevierd dus we hadden ook nog genoeg te kijken. Met zijn drieën moesten we nog geen 30 euro betalen. Hier eet en drink je dus nog gewoon voor 10 euro per persoon. Dit krijg je in Sittard nergens klaar. Met zijn drieën reden we naar de B&B en dronken we in het donker nog een paar biertjes bij ons busje waar we muzikaal werden begeleid door een ware krekelband.
Video
De mooie binnentuinDe achtertuinZijgevel met onder de overkapping de toegangsdeur naar de binnentuinDe binnentuin met ontbijttafel
De B&B
Rond 07:00u werd ik wakker en besloot maar meteen op te staan en een rondje om en door de boerderij te maken. Onder ons busje lag één van de vier honden die hier ook woonden (Diarka, Dida, Gioia enLuna). Alsof hij me wilde beschermen liep het zwarte hondje als een schaduw achter me aan. In de keuken zag ik moeder en dochter Rappini. Deze twee vrouwen hielden sinds de dood van hun man/vader deze B&B in stand en organiseerden bij tijd en wijle kleine feestjes. De dochter vertelde me dat dit kolossale pand al een dikke 500 jaar oud was en ook al 500 jaar in bezit van de familie Rappini (!!). De eerste bezitter van de boerderij was dus de Edeloudbetovergrootvadervan Raquel (ik heb het moeten opzoeken 😲) en zij was de laatste telg van deze familie. Wat interessant !! Dat het pand heel oud was zagen we meteen al aan de wijze waarop het gemetseld was maar dat we in de tuin van een agrarisch pakhuis van méér dan vijf eeuwen oud hadden overnacht hadden we niet gedacht.
De ezelopgang Aparte plantjesDe voorzijdeDe achtertuinUitzicht op de binnentuin
De Paus
De geschiedenis van deze oude boerderij gaat terug tot de zestiende eeuw, toen de grond waar het op staat nog toebehoorde aan de paus. In die tijd heerste er in Italië malaria en was het vooral in de agrarische sector heel moeilijk om je werk fatsoenlijk te doen. Paus Pius VI stelde Gaetano Rappini uit Venetië aan om het hele gebied rondom deze boerderij te ontginnen en klaar te maken voor de landbouw en veeteelt. Hierop veranderde de lokale economie en de boerderij werd langzaam een productiecentrum van agrarische goederen. Als dank mocht de familie Rappini de boerderij en de landerijen van de Paus behouden. Door de eeuwen heen is de boerderij vergroot en dan weer verkleind. In het begin was er een kleine kerk en enkele kamers voor woongebruik, daarna deed het dienst als pakhuis waarbij kleine boeren van heinde en verre hier naartoe kwamen om hun oogst veilig te stellen.
Rond het huis stonden enkele sinaasappelbomenDe keuken met mevrouw Rappini en de Duitse meid die met Angelica een paar flesjes wijn op zoop.De ezelopgang
De ezelopgang
Met ezels werden de goederen naar boven gebracht. Via deze weg omhoog moesten we naar de badkamer lopen. Zoals je op onderstaande foto’s kunt zien kon je gemakkelijk met een Fiat Cinquecento omhoog rijden. Boven de toegangspoort waren twee schietgaten waardoor eventuele overvallers van de boerderij onder schot konden worden genomen. De oogst werd dus goed bewaakt ! Later werd er nog een uitkijktoren bij gebouwd. Jaren later nóg meer stallen, een dorsvloer, schuilplaatsen, een school, een ziekenboeg, een bakker. Ze hadden zelfs hun eigen munt ! Ooit bood het onderdak aan boeren en pelgrims. Tegenwoordig kunnen reizigers en kunstenaars van over de hele wereld hier terecht. We kwamen een Duitse meid tegen die hier studeerde en werkte. Ze zou een paar maanden blijven en daarna wist ze nog niet wat ze ging doen. We hadden nog even getwijfeld om nóg een nachtje te blijven maar Sorrento lag om de hoek en daar wilden we eigenlijk zo snel mogelijk naar toe. Niet dat het hier niet mooi was. Integendeel, deze locatie was super maar we hebben een strakke planning waar we ons aan proberen te houden. Wie wat wil zien moet immers bewegen !
De ezelopgang. Je kunt hier gemakkelijk met een Fiat Cinquecento omhoog rijden De campingDe toegangspoort tot de binnentuin De toegangspoort tot de binnentuin De zijgevelDe achtergevelDe achtergevelCampingplekjeNet wakker !Er stonden her en der sinaasappelbomenZwembad in de achtertuin
Binnen
OntspanningsruimteCozy ingerichte kamersEten bij de open haardLuchtfoto van hun site gepluktDe eetzaal
Toen Angelica en ik de eerste Trabocco zagen hadden we meteen zo’n wauw-reactie. Wat een knutselwerk van houten palen en touwen. Het leek zo on-europees. Dit hadden we eigenlijk meer op strandjes in Maleisië verwacht maar niet hier in Europa. Het lange houten platform van de Trabocco strekte zich uit tot in een turquoise zee. Men had houten palen gebruikt om vrijstaande platforms te bouwen, waardoor vissers nog verder de zee in konden om te vissen. Momenteel worden ze nog wel eens gebruikt maar leuker is het om ene te vinden die is omgebouwd tot visrestaurant 🐟 zoals de Trabocco Punta Cavalluccio.
De video
Verse vis of verse vis ?
De vis die je kunt eten in de Trabocchis wordt vers gevangen. Hier geldt een andere definitie van “vers” dan in viswinkels in Nederland. Tegen de tijd dat zogezegde verse kabeljauw op ons bord belandt, heeft die al een lange reis achter de rug. Die begint in het net. De vis wordt vaak urenlang in het net over de bodem gesleept voor de trawler het net ophaalt. Eenmaal opgehaald, wordt hij op ijs gelegd. Als de kabeljauw in het begin van de vistrip is gevangen, dan kan dat oplopen tot tien dagen. Op het randje dus. Eenmaal aan land passeert onze “verse” vis nog verschillende stations voor hij op ons bord ligt. Van de boot gaat het naar de veiling, vandaar naar de groothandel, de fileerderij en de detailhandel. Bij elke stap is er het risico dat de koelketen wordt onderbroken. Maar bij deze Trabocchis is de vis pas gevangen. Ze wachten even een dagje tot de lijkstijfheid weg is waardoor de aminozuren vrijkomen die de smaak geven waar we zo dol op zijn. En dát noem ik pas vers. Iedereen mag natuurlijk zelf vinden wat hij lekker vindt maar geef mij maar de Italiaanse variant van “vers”.
Start route
De route start bij GPS 42.3078, 14.446 en eindigt bij 42.2619163, 14.50175. Onderweg kom je heel wat Trabocchis tegen. Af en toe hadden we wat moeite met parkeren want het is allemaal kielekiele gebouwd. Tussen de weg en de Trabocchis is een breed fiets-voetpad aangelegd dus je kunt ook een fiets huren en de route per fiets afleggen. Of te voet (1,5 uur wandelen).
Ik dacht dat ze lag te slapen en liep voorzichtig naar haar toe. Nu zou het moment daar zijn dat haar ogen open zouden moeten gaan. Ik was zó dichtbij. Helaas. Ze was op de zachte bank ingedut en waarschijnlijk in haar slaap overleden. Helaas niet op de meest elegante plek. In deze hoerentent wil je als getrouwd man je laatste adem niet uitblazen. Stel je voor wat een heisa daarop zou volgen.
Maffia
In de jaren ‘70 stond de maffia op ongeveer elke bordeelloonlijst in het land. Aan de deur zat meestal een uitsmijter op een kruk en telde de klanten. Navenant het aantal klanten werd dan aan het einde van de week bepaald hoeveel geld moest worden afgedragen aan het syndicaat.
Het bordeel
Via een openstaand raam klommen we naar binnen en gingen meteen via de mooie ronde wenteltrap naar de tweede verdieping waar de kamers van plezier waren. Iedere kamer was voorzien van een bed en een eigen badkamer. Op de derde verdieping waren de hokjes waar de dames vanachter een raam hun mooie lijven konden etaleren aan gulzige klanten. Vanaf de derde etage had je tevens een heel mooi uitzicht over het meer van Viveroni. Het viel ons meteen op hoe weinig graffiti er op de muren was aangebracht. Aan de muur hing een kalender met het jaartal 1974. Zou het dan al 47 jaar leeg staan ? Het meubilair gaf ons al zo zo’n seventies gevoel. Maar toen ik de twee flessen drank op de bar nader inspecteerde en een check deed via google was de uitkomst verrassend: beide flessen werden in de jaren ‘70 gemaakt en zijn al decennia niet meer verkrijgbaar. Als de club pas sinds kort gesloten zijn, dan waren die flessen toch al lang weggehaald ? Klik hier voor de flesseninfo.
Angelica nam ook even plaats achter het raam. Stond haar niet slecht 😜🤪
De wijnopslag
We zagen een bijzondere kamer. Tegen de muur stonden terracotta wijnrekken met plek voor wel honderden flessen drank. Op een avondje bij de meisjes worden natuurlijk de nodige flesjes wijn meester gemaakt. Boven de wijnrekken hingen kaartjes met namen van de drank zoals Merlot zodat niet iedere fles eruit genomen hoefde te worden om te kunnen zien om welke fles het ging. Wil je ook eens naar deze plek ? Hieronder staat de GPS. Gewoon even invoeren in je google maps en klaar.
Ik dacht dat ze lag te slapen en liep voorzichtig naar haar toe. Nu zou het moment daar zijn dat haar ogen open zouden moeten gaan. Ik was zó dichtbij. Helaas. Ze was op de zachte bank ingedut en waarschijnlijk in haar slaap overleden. Helaas niet op de meest elegante plek. In deze hoerentent wil je als getrouwd man je laatste adem niet uitblazen. Stel je voor wat een heisa daarop zou volgen.
Maffia
In de jaren ‘70 stond de maffia op ongeveer elke bordeelloonlijst in het land. Aan de deur zat meestal een uitsmijter op een kruk en telde de klanten. Navenant het aantal klanten werd dan aan het einde van de week bepaald hoeveel geld moest worden afgedragen aan het syndicaat.
Het bordeel
Via een openstaand raam klommen we naar binnen en gingen meteen via de mooie ronde wenteltrap naar de tweede verdieping waar de kamers van plezier waren. Iedere kamer was voorzien van een bed en een eigen badkamer. Op de derde verdieping waren de hokjes waar de dames vanachter een raam hun mooie rondingen konden etaleren aan verlekkerde klanten. Vanaf de derde etage had je tevens een heel mooi uitzicht over het meer van Viveroni. Het viel ons meteen op hoe weinig graffiti er op de muren was aangebracht. Aan de muur hing een kalender met het jaartal 1974. Zou het dan al 47 jaar leeg staan ? Het meubilair gaf ons al zo zo’n seventies gevoel. Maar toen ik de twee flessen drank op de bar nader inspecteerde en een check deed via google was de uitkomst verrassend: beide flessen werden in de jaren ‘70 gemaakt en zijn al decennia niet meer verkrijgbaar. Klik hier voor de flesseninfo.
Deze kalender hing aan de muur. Staat de club zolang leeg ? Deze flessen stonden halfvol op de bar. Ze werden alleen in de jaren ‘70 geproduceerd. Staat de club zolang leeg ? De lounge“Uitsmijter”Achter het glas zaten de vrouwen van plezierAngelica nam ook even plaats achter het raam. Stond haar niet slecht 😜🤪
De wijnopslag
We zagen een bijzondere kamer. Tegen de muur stonden terracotta wijnrekken met plek voor wel honderden flessen drank. Op een avondje bij de meisjes worden natuurlijk de nodige flesjes wijn meester gemaakt. Boven de wijnrekken hingen kaartjes met namen van de drank zoals Merlot zodat niet iedere fles eruit genomen hoefde te worden om te kunnen zien om welke fles het ging. Wil je ook eens naar deze plek ? Hieronder staat de GPS. Gewoon even invoeren in je google maps en klaar.
